นิตยสารรายสะดวก  Memorandum  ๐๒ พฤษภาคม ๒๕๔๖
แม่ผมเป็นลูกจีน
ลุงเปี๊ยก
...แม่ผม​​เป็นลูกจีน​​ที่เกิดเมืองไทยครับ​​ แม่ผมใจดี​​และเก่ง ​​แม้​​จะไม่รู้หนังสือ ​​แต่แม่รู้วิธี​​ที่​​จะจัดการให้สมาชิกในบ้านมี​​ความสุข...
แม่ผม​เป็นลูกจีน​ที่เกิดเมืองไทยครับ​ แม่​เป็นน้องสาวคนเล็ก โตมา​กับพี่ชายคนเดียว พ่อมาจากเมืองจีน ​และขอ​แต่งงาน​กับแม่ตั้งแต่แม่อายุสิบหกปี เรียกว่าพ้นจากเด็กหญิงไม่กี่ปีก็​เป็นนางเลย​

แม่ผมใจดี​และเก่ง ​แม้​จะไม่รู้หนังสือ ​แต่แม่รู้วิธี​ที่​จะจัดการให้สมาชิกในบ้านมี​ความสุข แม่เล่าให้ฟังว่า ตอนท้องผมแม่ชอบกิน​แต่ข้าวขาหมู*: ) แม่กิน​แต่ขาหมูจนแม่ค้า​ต้องเก็บไว้ให้ถุงนึงทุกวัน วันไหน​ไปตลาดช้า ก็ยัง​ได้กิน ​เพราะคนขาย​และทุกคนในตลาดรักแม่

พวกเรา(พี่น้องเจ็ดคน)โตขึ้น​มาเรียงตามลำดับ อายุห่างกันปีนึงมั่ง สองปีมั่ง แม่ผมท้องมาราธอน ติดต่อกันเจ็ดคนรวดเลย​ครับ​ แถมพ่อผม(​เป็นช่างตัดเสื้อ)ตอนนั้น​ก็ยังไม่ปักหลัก​ที่จังหวัดไหน เดินทางล่อง​ไปเรื่อยๆ​ ทำให้พี่น้องผมเกิดกันคนละจังหวัด คนโตเกิดกรุงเทพฯ พี่สาวผมเกิดทุ่งสง ไล่มาจนผมมาคลอด​ที่หาดใหญ่

แม่เล่าว่าตอนนั้น​ลำบากครับ​ พวกเราร้อง​จะกิน เหมือนลูกนกอ้าปากรออาหารอยู่​ในรัง มีอยู่​ครั้งหนึ่ง​ ​ทั้งบ้านมีเงินไม่ถึงสิบบาท​ พ่อ​ต้องกำเศษเหรียญเดินเข้าบ่อนพนันเล็กๆ​ ​เพื่อเสี่ยงดวงว่า พวกเรา​จะมีข้าวกินกันหรือเปล่า? แฮ่ๆ​ พ่อโชคดีครับ​ พวกเรา​ทั้งหมดก็เลย​โชคดี​ไปด้วย

พอผมแปดขวบ พ่อก็ย้ายครัวกลับมาอยู่​กรุงเทพฯอีกครั้งหนึ่ง​ ​และปักหลักอยู่​จนพอ​จะเลี้ยงพวกเราจนโตๆ​ กันครบทุกคน

ผม​เป็นลูกคนเล็ก รับรู้​ความลำบากของครอบครัวน้อยกว่าคนอื่น พอผมเริ่มทำงานหาเงิน​ได้เอง ผมก็​ใช้จ่ายเงินทองแบบสบายมือ แม่คอยติงผม เรื่อง​​ความฟุ่มเฟือยอยู่​เสมอ ตอนนั้น​ผมก็ไม่ค่อย​จะซาบซึ้งครับ​

จนมาวันหนึ่ง​ ผมล้วงกระเป๋า​จะหยิบอะไร​สักอย่างให้แม่อยู่​ในครัว ​พอดีเศษเงินเหรียญบาท​ของผมอันหนึ่ง​ หล่นลงพื้น​และกลิ้งหลุนๆ​ลง​ไปในท่อระบายน้ำ

แม่เห็นเงินหล่นลงน้ำครำ ท่านก็ลงนั่งยองๆ​ ​เอามือล้วงลงในท่อน้ำสกปรก ​และควานหาเศษเหรียญขึ้น​มา มือไม้เลอะเทอะ​ไปหมด ผมอึ้ง ​และเข้าใจ​ความรู้สึกของแม่ในตอนนั้น​ทันที ท่านมองเห็นคุณค่าของเงิน ​เพราะเคยลำบากมาแล้ว​ ลำบากกว่าการควานน้ำครำง่ายๆ​ ​เพื่อหาเงิน​แม้​จะเพียงบาท​เดียว

ตั้งแต่นั้น​ ผมไม่เคยมองเศษเหรียญด้อยค่าอีกเลย​ ​เพราะสองมือของแม่มีค่ามาก แม่เลี้ยงพวกเรามาจนโตป่านนี้ ก็ด้วยมือ​ที่เคยล้วงน้ำครำ ​เพื่อเงินเพียงบาท​เดียวนี่แหละ​

เขียนถึงตรงนี้ชักคิดถึงแม่ครับ​ เดี๋ยว​ต้องโทรหาแม่สักหน่อย​.

 

F a c t   C a r d
Article ID A-139 Article's Rate 26 votes
ชื่อเรื่อง แม่ผมเป็นลูกจีน
ผู้แต่ง ลุงเปี๊ยก
ตีพิมพ์เมื่อ ๐๒ พฤษภาคม ๒๕๔๖
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ ฉันเขียนให้เธออ่าน
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๑๔๕๓ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๙ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๙๕
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : ลุงเปี๊ยก [C-409 ], [203.151.17.240]
เมื่อวันที่ : 02 พ.ค. 2546, 10.58 น.

วันก่อนคุย​กับ​เพื่อนนกน้อย แล้ว​คิดถึงบันทึกเรื่อง​แม่​ที่เขียนไว้นานแล้ว​ ​เอามาโพสไว้บนนิตยสารรายสะดวก​ เผื่อว่า​ใคร​ได้อ่านแล้ว​ ​จะคิดถึงแม่เหมือน​ที่ผมคิดถึงในวันนี้

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : ต้นหลิว [C-411 ], [203.151.17.234]
เมื่อวันที่ : 02 พ.ค. 2546, 13.50 น.

ไม่มีอะไร​​จะยิ่งใหญ่เท่า​ความรักของแม่แล้ว​ น่าสงสารคนไม่มีพ่อกะแม่เนอะ
ตอนนี้ต้นหลิว​เป็นลูกกำพร้าพ่อแม่ แงๆ​ๆ​ๆ​ๆ​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๓ : รจนา ณ เจนีวา [C-555 ], [213.3.151.248]
เมื่อวันที่ : 15 มิ.ย. 2546, 12.19 น.

ลุงเปี๊ยก
สั้น ชัด ​ได้ใจ​ความ ​และ​ได้ซาบซึ้งถึงคำว่า "แม่"
​เมื่อไร​จะเขียนอีกคะ​ ​จะคอยตามอ่าน​และตามให้ดอกไม้ค่ะ​
หลานรจนา เอง

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๔ : snow [C-759 ], [62.79.3.221]
เมื่อวันที่ : 18 ส.ค. 2546, 10.47 น.

ชอบครับ​
เรื่อง​สั้น อ่านเข้าใจง่าย
ให้​ความรู้สึกดี
​จะคอยอ่านเรื่อง​ต่อ​ไปครับ​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๕ : p_relax [C-807 ], [203.155.163.46]
เมื่อวันที่ : 04 ก.ย. 2546, 09.50 น.

หนูเพิ่งเข้ามาอย่างตั้งหน้าตั้งตาเข้า​เป็นครั้งแรกก็เลย​อ่านเรื่อง​ของลุงเปี๊ยก​เป็นคนแรกเลย​ อ่านแล้ว​ดีค่ะ​แมนๆ​ดี ชอบๆ​ไม่ยืดเยื้อดี ให้​ไปเล๊ย5แต้ม

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๖ : Guest17903 / คาร์ราเมลฯ [C-1009 ], [80.56.169.140]
เมื่อวันที่ : 19 ธ.ค. 2546, 19.14 น.

​เอา​ไปเลย​ห้าดอกคะ​ลุงสั้น​แต่ทำให้นึกเห็นภาพออกเวลา​ที่อ่านซึ้งจริงๆ​ต่อ​ไปนี้
หลาน​จะรักแม่ให้มากกว่าเดิมอีกนิดนึงคะ​ลุงเปี๊ยกขอบคุณนะคะ​ลุง​ที่เตือนสตินะ​เมื่อ​ได้อ่านเรื่อง​นี้จบแล้ว​นะคะ​ลุง.

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๗ : ธีรนันท์ [C-1023 ], [203.113.34.61]
เมื่อวันที่ : 27 ธ.ค. 2546, 12.05 น.

​ใช้ภาษาง่าย ๆ​ ในการถ่ายทอด ​โดยวิธีการเล่าเรื่อง​..

อ่านจบสะเทือนอารมณ์.. ​โดยเฉพาะตอนจบ..

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๘ : เก็จแก้ว [C-9422 ], [202.12.118.36]
เมื่อวันที่ : 20 ต.ค. 2549, 08.32 น.

อ่านแล้ว​อยากร้องไห้ค่ะ​ คิดถึงแม่...​อยากกอดแม่...​​แต่คุณแม่ไม่อยู่​ให้เรากอดแล้ว​ล่ะค่ะ​...​..

แก้วมอบดอกไม้ให้ ค่ะ​

แก้วว่าเงินมีค่าค่ะ​(​ถ้า​เป็นเงินของเรา)...​.แก้วเคยจับเงินมามากมาย​นับไม่ถ้วน(นานมาแล้ว​ค่ะ​)...​​แต่​ต้องมองเหมือนเศษกระดาษนะคะ​...​..ขืนมองว่ามีค่า เหมือนเงินของเรา หยิบ​เอา​ไป​ใช้...​​เป็นเรื่อง​แน่ๆ​ค่ะ​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๙ : นาม อิสรา [C-17872 ], [110.49.193.20]
เมื่อวันที่ : 09 พ.ย. 2553, 13.55 น.

ผมเพิ่งเปิดอ่านวันนี้เอง

อยากรู้เรื่อง​แม่ของท่านอื่นบ้างเหมือนกันครับ​ ​เพราะแม่(สำหรับผม)อยู่​ใกล้ชิดลูกมาก​ที่สุด พูดเล่น​กับลูกก็บ่อย ​แต่พ่อนั้น​นาน ๆ​ สักครั้ง ​ความรักของพ่ออยู่​ลึกเหลือเกิน ไม่เหมือนแม่ ​ทั้งรัก​ทั้งชังอยู่​ตื้นนิดเดียว บท​จะหยิกก็ไม่ทันรู้ตัว แฮ่ ๆ​

อ่าน"แม่ผม​เป็นจีน"ของลุงเปี๊ยก ก็มองเห็นภาพเลย​ครับ​

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น