นิตยสารรายสะดวก  Articles  ๐๙ กุมภาพันธ์ ๒๕๔๙
...ฉันป่วย ไข้หวัดมันรุมเร้า ให้ร่างกายมันปวด​​และปวกเปียก ลุกไม่ขึ้น​​ จาก​​ที่ปู้ยี่ปู้ยำร่างกายด้วยงานดึกดื่น ไม่หลับไม่นอนมาหลายอาทิตย์ วันนี...
ฉันป่วย

pic_no_1370_1_21015.jpg

ไข้หวัดมันรุมเร้า ให้ร่างกายมันปวด​และปวกเปียก ลุกไม่ขึ้น​ จาก​ที่ปู้ยี่ปู้ยำร่างกายด้วยงานดึกดื่น ไม่หลับไม่นอนมาหลายอาทิตย์ วันนี้ก็ถึงแก่การล้มหมอนนอนเสื่อ

เช้า​นี้มีงาน​ที่ออฟฟิศรออยู่​ ​กำลังเข้าขั้นเดทไลน์ ​แต่ก็ช่างมันเถิด ปล่อยให้มันรออยู่​อย่างนั้น​...​

ขลุกขลักๆ​ ควานหากระปุกยา​ที่ลิ้นชักหัวเตียง ฉันกระดืบตัวขึ้น​จากผ้าห่มช้าๆ​ เอื้อมมือ​ไปหยิบแก้วน้ำ กระดกเม็ดยาเข้าปาก กลืนน้ำตาม ปล่อยให้​ทั้งยา​และน้ำไหลระเรื่อยลงคอ แล้ว​ก็สอดตัวกลับเข้า​ที่นอน ปล่อยตัวให้จมอยู่​อย่างนั้น​ โลก​จะวุ่นวายขนาดไหน ปล่อยให้มัน​เป็น​ไป ปล่อยยามันออกฤทธิ์ สำแดง กำราบ รู้สึกลมหายใจเข้าออก​เป็นเพียงผะแผ่ว

หมอน​และ​ที่นอน​กำลังดูดฉันละลายลง​ไปช้าๆ​

...​

ลืมตาขึ้น​มาอีกครั้ง รู้สึกว่า​​ความปวดหาย​ไป มองดูนาฬิกาเห็นว่าบ่ายคล้อยแล้ว​ ​แต่แขนขายังซึมกะทืออยู่​ ฉันขยับปลายเท้า​และนิ้วมือ​เพื่อเรียก​กำลังวังชา แล้ว​ก็ขืนใจเอนหลังลุกขึ้น​ รู้สึกว่า​ปอดหายใจ​เอาลมเข้า​ได้มากกว่าเดิม ฉันสูดอากาศเย็นๆ​ในห้องเข้า​ไปอีก ท่ามกลาง​ความเอื่อยเฉื่อยนี้ จิตใจมันมู่ทู่ สมองปฏิบัติการ​ได้เชื่องช้าเสียเหลือเกิน

ฉันเปิดน้ำร้อนอาบ ปล่อยให้น้ำอุ่น​เป็นควันไหลบ่าออกมาละลาย​ความซึมกะทือออก ขยับตัวยืดหดให้กล้ามเนื้อทื่อๆ​กลับมายึดหยุ่นดังเดิม บิดตัวซ้าย บิดตัวขวา ขยับขา ชูแขน เงยหน้าขึ้น​แช่อยู่​อย่างนั้น​ชั่วครู่ แล้ว​ฉันก็หมุนก๊อกให้น้ำเย็นไหลมาแทน​ที่ จาก​ความอุ่น​ที่เชื่องช้า ก็กลาย​เป็น​ความเย็น​ที่เย็นขึ้น​ๆ​ไหลมาปะทะผิว ​ที่นี้เย็นราว​กับน้ำ​ที่ไหลออกมาจากตู้เย็น กล้ามเนื้อ​และผิวกายซู่ขึ้น​มาทันใด ฉันหายใจ​เอาอากาศสดๆ​จาก​ความเย็นนี้จนสุดปอด จากนั้น​ก็ปิดก๊อก

...​

ฟ้าเริ่มมืดลง ฉันเดินออกมาจากซอย ผ่านคนงานซ่อมถนน​ที่​กำลังเก็บข้าวของเครื่องมือเตรียมกลับบ้าน รู้สึกโล่งเหมือนวันนี้​เป็นวันสุดท้ายของโลก เดินมาถึงตึกหัวมุม​ที่มีโรงเรียนสอนโยคะ คิดในใจ วันนี้รู้สึกเหมือนไร้กาลเวลา

ลมหายใจเข้า ลมหายใจออก ขยับเคลื่อนไหวทุก​ส่วนของร่างกาย ชั่วโมงผ่าน​ไป เลือดไหลเวียนทั่ว ภาวะไร้กาลเวลานี้ ฉันรู้สึกถึงชีวิต​ที่เคลื่อนไหวอยู่​ใต้ผิวหนังของตัวเอง สังเกต​ได้ตั้งแต่ปลายนิ้วเท้า ​ไปจนถึงหนังหัว ดูเหมือนโยคะ​จะบอกให้รู้หมด ว่า​ส่วนไหนของร่างกาย​ที่สว่างแจ่มใส ​และ​ส่วนไหน​ที่ยังอ่อนปวกเปียก หรือ​ส่วน​ที่เราละเลย​

อาจารย์เขมานันทะเคยเล่าให้ฟังว่า ​ไปเยี่ยม​เพื่อน​ที่โรงพยาบาลแล้ว​บอก​เพื่อนว่า "ขอให้ป่วยให้สบายนะ" ตอนนั้น​ฉันฟังแล้ว​ก็สงสัยในใจ อาจารย์พูดอะไร​ คนป่วยอยู่​ มัน​จะ​ไปสบาย​ได้อย่างไร ถึงวันนี้ ​ได้ป่วยอยู่​คนเดียว ​ได้สำรวจลมหายใจอยู่​คนเดียว สำรวจการเคลื่อนไหวของพลังงานในร่างกายนี้อย่างใกล้ๆ​ คนเดียว แล้ว​ใจก็สว่างขึ้น​มา เข้าใจว่า "ป่วยให้สบาย" ​ที่อาจารย์เคยพูดถึงก็​คือ การพักโลก​ที่เรา​ไปคิด​ไปวุ่นวายอยู่​ กลับมาสู่ร่างกาย อยู่​​กับลมหายใจ อยู่​​กับขณะนี้ ในโลก​ที่ไม่มีอะไร​สำคัญ​ไปกว่าลมหายใจ นั่นละ​คือ​ความ "สบาย"

ฟ้ามืดสนิทแล้ว​ ฉันเดินกลับบ้าน หัวใจส่องสว่าง.

 

F a c t   C a r d
Article ID A-1370 Article's Rate 4 votes
ชื่อเรื่อง พัก
ผู้แต่ง หนูเหิร
ตีพิมพ์เมื่อ ๐๙ กุมภาพันธ์ ๒๕๔๙
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ สัพเพเหระ
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๗๒๗ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๔ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๑๐
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : ศาลานกน้อย [C-6994 ], [000.000.000.000]
เมื่อวันที่ : 09 ก.พ. 2549, 08.10 น.

ผู้อ่าน​ที่รัก,

นิตยสารรายสะดวก​ ​และผู้เขียนยินดีรับฟัง​ความคิดเห็นต่อข้อเขียนชิ้นนี้
เชิญคลิกแสดง​ความเห็น​ได้​โดยอิสระ ขอขอบคุณ​และรู้สึก​เป็นเกียรติอย่างยิ่ง ในการมี​ส่วนร่วมของท่านในครั้งนี้...​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : ลุงเปี๊ยก [C-6995 ], [61.90.74.88]
เมื่อวันที่ : 09 ก.พ. 2549, 09.24 น.

​กำลังป่วยพะงาบพะงาบ อยาก​จะป่วยให้สบายใจเหมือนกัน เดี๋ยว​จะหลบ​ไปนอนอีกหน่อย​ ​จะลองดูว่าลมหายใจมันเคลื่อนไหวใต้ผิวหนัง​ได้แบบไหน? ขอบใจ​ที่โพสต์มาให้อ่านนะหนูเหิร นะ..

น้ำมูกใส ๆ​ ไหลย้อยแล้ว​ ​ไปก่อง

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๓ : add [C-6996 ], [203.188.54.136]
เมื่อวันที่ : 09 ก.พ. 2549, 10.35 น.

เข้าท่าดีจังนะคะ​ "ป่วยให้สบาย" ​ได้อยู่​​กับตนเอง ​และพิจารณาลมหายใจ ​เป็นการรักษาร่างกาย​และจิตใจ​ที่ดีมากจริงๆ​ค่ะ​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๔ : Rotjana Geneva [C-7017 ], [83.180.78.249]
เมื่อวันที่ : 14 ก.พ. 2549, 03.35 น.

ดีจ้ะ​ หนูเหิร ชอบคำพูด "ป่วยให้สบาย" ของท่านอาจารย์เขมะนันทะจังเลย​ จริงอย่างหนูเหิรว่านะว่า ภาวะการป่วยทำให้เรา​ได้กลับมาใกล้ชิดตัวเอง ดูแลตัวเอง สำรวจตัวเอง ​และ​ใช้ลมหายใจของตัวเองให้​เป็นประโยชน์มากกว่าปกติ อยากน้อยก็อย่าป่วยอย่างเสียเปล่า ​ได้เรียนรู้อะไร​จากการป่วยไข้ด้วยว่า การเกิดแก่เจ็บตายนั้น​​เป็นเรื่อง​หลีกไม่พ้น สมควรแล้ว​​ที่เรา​จะมาเตรียมตัวรับมือ​กับภาวะเหล่านี้อย่างมีสติรู้ตัว

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น