นิตยสารรายสะดวก  Fiction  ๑๔ มกราคม ๒๕๔๙
ความตื่นเต้นของเด็กหญิงมะปราง
pilgrim
...ผมเปียสองข้างแกว่งไกวขณะ​​ที่เด็กหญิงหน้าตาแจ่มใสคนหนึ่ง​​​​กำลังเดินแกมวิ่งตรง​​ไปยังห้องเรียน เธอเดินแบบก้าวกระโดดราว​​กับ​​กำลังกระทำกิริยาอาการ...


ผมเปียสองข้างแกว่งไกวขณะ​ที่เด็กหญิงหน้าตาแจ่มใสคนหนึ่ง​​กำลังเดินแกมวิ่งตรง​ไปยังห้องเรียน เธอเดินแบบก้าวกระโดดราว​กับ​กำลังกระทำกิริยาอาการ​ที่เรียกว่ากระโดดโลดเต้น ​เพราะรู้ว่า​เพื่อนๆ​​กำลังรออยู่​ในห้องเรียนแห่งนี้

เธอแทบ​จะรอให้ถึงเช้า​ไม่​ได้ ยามเข้านอนก็​ได้​แต่คิด ​ได้​แต่นึกว่า อยากให้สว่างเร็วๆ​ อยากให้แสงตะวันยามแรกฟ้าส่องสว่างในเร็วพลัน ​เพื่อ​ที่เธอ​จะ​ได้​ไปโรงเรียน

​จะไม่ให้เด็กหญิงผมเปียเร่งวันเร่งคืน​ได้อย่างไร ใน​เมื่อ​เพื่อนๆ​ร่วมประชุมนัดแนะกัน​เป็นอย่างดีแล้ว​

"ว่าไงยายมะปราง เธอเห็นด้วยไหม ​ที่เรา​จะเล่นเกมกันในวันพรุ่งนี้" มะแมเอ่ยถาม
"​เอาสิ ว่า​แต่เธอไม่กลัวครูไหวแน่เหรอ แกดุหยั่งเสือนะ"
"​ถ้าไม่ดุก็ไม่หนุกน่ะสิ ​ถ้าเธอไม่อยากเล่น ​จะถอนตัวก็​ได้นะ ​แต่ฉัน​จะเล่น" มะแมทำหน้าตาขึงขัง
"เล่นสิ ​ถ้าเธอเล่น ฉันก็เล่นเหมือนกัน" มะปรางตอบอย่างนึกสนุก
แล้ว​เด็กหญิงแก่นแก้วใน​ที่ประชุมก็วางมือทับกัน กระชับมือกันแน่น แล้ว​ร้อง "เฮ้" ออกมา​พร้อมๆ​กัน

​เมื่อไหร่​จะเช้า​เสียทีนะ มะปรางนอนนึก จนกระทั่งหลับ​ไป

ดังนั้น​ ในยามเช้า​วันนี้ เธอจึงตื่นขึ้น​ด้วย​ความกระปรี้กระเปร่า เฝ้ารอคอยทุกเวลานาที​ที่​จะ​ได้มาโรงเรียน​และ​ได้เจอหน้า​เพื่อน ​เพื่อ​จะเริ่มเล่นเกมมหาระทึกด้วยกัน

ชั่วโมงแรก​เป็นวิชาเรียนของครูไหว ครูสอนภาษาไทย​ที่​ได้ฉายาจากนักเรียนว่า "ท่านโหด"

​เนื่องด้วยครูไหว​เป็นครูจอมดุ ประเภทปากร้าย​และใจก็ไม่ดี บางทีครูไหวไม่​ต้องทำโทษแบบลงไม้ลงมือ ​แต่​ถ้าเริ่มด่า​เมื่อไหร่ นักเรียนน้อยๆ​เหล่านี้ก็อายแทบ​จะแทรกแผ่นดิน

​แต่มะแม มะปราง ​และ​เพื่อนๆ​อีกสองสามคนในกลุ่ม แก่นแก้วมาแล้ว​จ้ะ​ ก็อยาก​จะลองดี​กับครูไหว

"​เอาเลย​ไหม เริ่มเลย​นะ" มะแมหัวหน้าทีมกระซิบ
เช้า​นี้กลุ่มแก่นแก้วมาแล้ว​จ้ะ​ เลือกนั่งหลังสุดของห้องเรียงกัน​เป็นแถว

​เมื่อ​ได้ยินเสียงมะแม มะปรางก็หัวใจเต้นระทึกขึ้น​มา

ทำไมหัวใจมันเต้นไม่​เป็นส่ำอย่างนี้นะ มะปรางเหลือบเห็นมะแมหยิบกล่องข้าวขึ้น​มาเปิดอ้าไว้ในลิ้นชักโต๊ะเรียน แล้ว​เตรียมหยิบช้อนมาถือไว้ ​พร้อม​กับตรวจดู​ความ​พร้อมของ​เพื่อนๆ​

เสียงครูไหวยังอธิบายบทเรียนอยู่​ปาวๆ​​ที่หน้าห้อง ครูไหวนั่งเก้าอี้​ที่หน้าห้อง แล้ว​ก้มหน้าก้มตาอ่านบทพูดในวรรณคดีอย่างตั้งอกตั้งใจ

มะแมตักข้าวไข่เจียวใส่ปากแล้ว​เคี้ยวเบาๆ​ ​เมื่อเห็นครูไหวยังไม่เงยหน้าขึ้น​
มะปรางก็ตักข้าวในกล่องข้าวของตัวเองขึ้น​มาใส่ปากบ้าง
มะปรางยังใจเต้นตึ้กตั้ก เธออมข้าวไว้ ไม่กล้าเคี้ยว ​เพราะ​ได้จังหวะ​ที่ครูไหวเงยหน้าขึ้น​มา​พอดี
เธอไม่เคยทำอะไร​ท้าทายครูแบบนี้มาก่อน ​เพื่อนๆ​ก็ช่างพิศดารเสียนี่กระไร ชวนเล่นเกมแอบกินข้าวในชั้นเรียนของครูเสือ เอ๊ย ครูไหว
เด็กหญิงหลังห้องต่างแอบกินข้าวคนละคำสองคำ หัน​ไปสบตาแล้ว​ยิ้มให้กัน

ทันใดนั้น​ เสียงดังราว​กับฟ้าผ่าก็ดังขึ้น​
"นี่ทำอะไร​ก็เกรงใจครูกันมั่งนะ"
มะปรางนั่งตัวแข็งทื่อ เธอเงยหน้าขึ้น​มองครูไหว
"ชั้นเห็นพวกเธอทำมานานแล้ว​ มองก็แล้ว​ จ้องก็แล้ว​ พวกเธอก็ไม่หยุด"

มะปรางมองครูไหว ก็เห็นครูไหวนั่งจ้องหน้าเธอ​กับมะแมตาเขม็ง คราวนี้ไม่พูดเปล่า ครูไหวเดินส่ายอาดๆ​ ตรงมาหลังห้อง สายตายังจ้องมะปราง​กับมะแมแบบถมึงทึง

มะปรางรู้สึกร้อนรุ่ม​เป็น​กำลัง เหงื่อไหลตกภายในจนเหนียวชื้น เธอรู้สึกเหมือนอยาก​จะ​เป็นลม หัวใจเต้นไม่​เป็นจังหวะ ราว​กับมีกลองหลายร้อยลูกรัวอยู่​ภายใน

เธอไม่มีข้อแก้ตัวอันใดเลย​ ​เพราะของกลางยัง​คือกล่องข้าว​ที่เปิดแง้มๆ​อยู่​ในลิ้นชักใต้โต๊ะ แถมยังมีข้าวอยู่​ในปากอีกหนึ่ง​ช้อน​ที่ยังไม่ทันเคี้ยว ถึงเคี้ยวตอนนี้ก็กลืนไม่ลง ​เพราะลำคอมันเริ่มตีบตันแล้ว​

มะปรางนั่งนึกถึง​ความหายนะของตัวเองในวันนี้ ครูไหว​จะทำโทษอย่างไรนะ ทำโทษในห้องไม่เท่าไหร่ ​แต่​ถ้าเรื่อง​นี้ล่วงรู้​ไปถึงครูคนอื่น รับรอง​ได้โจษจันกัน​ไป​ทั้งโรงเรียนแน่ๆ​ แถมบางทีครูใหญ่อาจเรียกผู้ปกครองมาพบให้​ได้อายเด็กอื่นๆ​

มะปรางจ้องมองครูไหว​ที่เดินเข้ามาหาอย่างอกสั่นขวัญแขวน เธอรู้สึกเหมือนมือตัวเองเย็นเฉียบ แขนขาพลอยชา ราว​กับเคลื่อนไหวไม่​ได้ ​ความรู้สึกนึกคิดมึนตื้อ​ไปหมด ​ได้​แต่บอกตัวเอง
"ครูไหวมาแล้ว​ ครูไหวมาแล้ว​"
​ความรู้สึกตื่นเต้นในยามก่อนนอน​กับในยามเช้า​ ​และยามนี้มันช่างแตกต่างกันราว​กับกลางวัน​และกลางคืน

​และแล้ว​ สิ่งมหัศจรรย์ก็บังเกิด

ครูไหวเดินตรงทื่อเข้ามาท้ายห้อง แล้ว​ก็หยุดลงตรง​ที่นั่งของเด็กชายตั้ม​กับเด็กชายกระแต ​ซึ่งนั่งอยู่​ข้างหน้าของมะปราง​กับมะแม

"นายตั้ม นายกระแต ครูบอกแล้ว​ใช่ไหม ว่าไม่ให้คุยกันในห้องเรียน"
แล้ว​ครูไหวก็เขกหัวตั้ม​กับกระแตคนละที ​พร้อม​กับสำทับ
"มองอยู่​ตั้งนานก็ไม่หยุด ทีหลังอย่าให้เห็นอีกนา"

มะปราง​กับมะแมหันมามองหน้ากัน มะปรางเพิ่งนึกออกว่า ​ที่เธอเห็นครูไหวจ้องมองมา​ที่เธอ​กับมะแมนั้น​ ไม่ใช่เรื่อง​ของการเข้าใจผิดหรือตาฝาด ​แต่นั่น​เป็น​เพราะ...​

ครูไหวมีข้อบกพร่องทางร่างกาย ​คือ ตาสองข้างไม่สามัคคีกัน หรือ​ที่เรียกว่า ตาเหล่
ดังนั้น​ สายตา​ที่ครูไหว มองเขม้นมา มันจึงมาตก​ที่สองเด็กหญิงอย่างเต็มๆ​ ขณะ​ที่มะปราง​และมะแมก็เหมือนวัวสันหลังหวะอยู่​แล้ว​
​แต่​ที่ไหน​ได้ ครูไหวตั้งใจ​จะมองนายตั้ม​และนายกระแตต่างหาก ดังนั้น​สองคนก็ไม่รู้ตัวเหมือนกันว่าครูไหวมองอยู่​ จึงคุยจ้อไม่หยุด

มะปรางถอนใจอย่างโล่งอก เธอค่อยๆ​เคี้ยวข้าวอย่างรวดเร็ว ​เมื่อครูไหวเดินหันหลังกลับ​ไป​ที่โต๊ะของตัวเอง
"นี่​เป็นช้อนสุดท้ายสำหรับชั่วโมงครูไหว" เด็กหญิงผมเปียบอกตัวเอง

 

F a c t   C a r d
Article ID A-1330 Article's Rate 6 votes
ชื่อเรื่อง ความตื่นเต้นของเด็กหญิงมะปราง
ผู้แต่ง pilgrim
ตีพิมพ์เมื่อ ๑๔ มกราคม ๒๕๔๙
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ เรื่องสั้น
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๑๑๑๓ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๕ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๒๕
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : ศาลานกน้อย [C-6704 ], [000.000.000.000]
เมื่อวันที่ : 14 ม.ค. 2549, 19.40 น.

ผู้อ่าน​ที่รัก,

นิตยสารรายสะดวก​ ​และผู้เขียนยินดีรับฟัง​ความคิดเห็นต่อข้อเขียนชิ้นนี้
เชิญคลิกแสดง​ความเห็น​ได้​โดยอิสระ ขอขอบคุณ​และรู้สึก​เป็นเกียรติอย่างยิ่ง ในการมี​ส่วนร่วมของท่านในครั้งนี้...​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : add [C-6707 ], [203.188.16.187]
เมื่อวันที่ : 14 ม.ค. 2549, 22.39 น.

ฮ่า เด็กหญิงแอ๊ดก็เคยอ้ะ แอบอ่านนิยายในห้องเรียน ฮี่ๆ​ ยังดี​ที่ไม่โดนครูจับ​ได้

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๓ : หางสิงห์ [C-6713 ], [165.21.21.38]
เมื่อวันที่ : 17 ม.ค. 2549, 11.21 น.

เคยจ๊ะ​ เคย เคยแอบทานอะไร​ในห้องเรียนตอนเด็ก เด็ก หนุกดีออก อาทิเช่น แอบกินบ๊วย, กินขนม, กินข้าวก้อเคย ตื่นเต้นดี ครูก็ไม่เห็นด้วย ยังไม่เคยโดนทำโทษเล้ย สักครั้ง ​แต่อย่า​เอา​เป็นเยี่ยงอย่างนะคะ​ นิสัยไม่ดีหรอก เราเนี้ยะ เด็กดื้อจริงๆ​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๔ : สตรอเบอรี่ [C-8167 ], [203.188.3.31]
เมื่อวันที่ : 23 มิ.ย. 2549, 16.02 น.

คิดถึงครูสมัยอยู่​ประถมจังครับ​...​ (คิดถึงตอนผม​กับ​เพื่อนๆ​ พากันแอบมองใต้กระโปรงครูนะ HA !) ล้อเล่นอะนะ...​ ยินดี​ที่​ได้รู้จักครับ​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๕ : อรทัย [C-12398 ], [222.123.45.142]
เมื่อวันที่ : 25 ส.ค. 2550, 07.24 น.



...​...​.จากเริ่มต้นสร้างแรงร้าวใ้ห้ติดตาม​กับปัญหา​ที่เกิดขึ้น​ ว่า​เขา​จะเล่นอะไร​กันตาม​ที่สัญญา จบก็กระจ่างทำให้ระทึกใจมิเว้น ​เป็นการดำเนินเรื่อง​​ที่ดี น่ารัก ตามเจตนาของผู้เขียน ยอดเยี่ยม ขอยกหัวแม่มือให้ ยอดเยี่ยม ยอดเยี่ยม ยอดเยี่ยม

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น