นิตยสารรายสะดวก  Fiction  ๐๒ พฤศจิกายน ๒๕๔๘
..........คืนทรมาน.........
SONG-982
...ธรรมดาของอาชีพอย่างฉัน ​​ที่พอเงินมาผ้าก็เปิด ​​ใคร​​จะตัก​​จะตวง​​เอาอย่างไรเท่าไหร่ มีแรงขุดแรงค้นขนาดไหน ก็ทำ​​ไป​​ได้เต็ม​​ที่ ปกติฉันไม่​​ได้รู้สึกรู้สมอะไร​​ด้วยอยู่​​แล้ว​​ ​​เพราะคำว่าภาระ​​และหน้า​​ที่มันค้ำคออยู่​​จนแทบหายใจไม่ออก นับประสาอะไร​​​​จะมีอารมณ์ฝันฟุ้ง​​ไปด้วยทุกครั้งๆ​​...
คงมีสัตว์ไม่กี่ชนิด ​ที่นิยมสมสู่ในหมู่พี่น้อง ​เพราะสัญชาติญาณมันคงบอก ยิ่งผสมพันธุ์กันเองในสายเลือด ลูกหลานรุ่น​ต่อมา​จะยิ่งเลวลง...​...​นั่นแหละ​!...​..ฉันถึงไม่ยอมมีลูก


​แต่คน​ที่นอนกรนครืดๆ​ อยู่​ข้างๆ​ นี่มันไม่ยอม ไม่ยอม​ใช้ถุงยางแล้ว​ยังปล่อยแช่ไว้ข้างใน

ท่ายกขาสูง...​เนิ่นนาน ทำให้ฉันหมดแรง กระทั่ง​จะคลาน​ไปฉีดล้วงชำระล้างยังไม่ไหว

เลย​​ได้​แต่นั่งรำพึงรำพัน​เป็นบ้า​เป็นบออยู่​ตรงนี้


คืนนี้...​.ทีแรกว่า​จะรีบกลับห้อง หลังจากหัวค่ำเสร็จศึกมาแล้ว​สองงาน ประสมไว้จนพอจ่ายค่าห้องเดือน​ที่แล้ว​ เลย​อยาก​จะรีบกลับมาดูรายการถึงลูกถึงคน เห็นประกาศว่าวันนี้​จะ​เอาเด็กผู้หญิง​ที่ถูกพ่อเลี้ยงข่มขืนมาสัมภาษณ์ออกรายการ

​แต่ก็ทนลูกล่อลูกชนของพี่นี่​เขาไม่​ได้ คนอะไร​อายุก็ไม่ใช่น้อย ​แต่ลีลาลิ้น​กับเสียงกระเส่า​ที่เป่าหูไม่ใช่ย่อย ไอ้หนุ่มหัวค่ำสองคนนั่นหรือ​จะมาสู้

ตอนแรกฉันเรียก​เขาว่าคุณอา ​แต่​เขาปฏิเสธ ขอให้เรียก​เขาว่า พี่ ก็พอ แถมยังครวญ​เป็นเพลงของคุณเสรีย์ให้ฟังเสียอีกด้วย เสียงคุณอาพี่​เขาว้านหวาน มีลูกเอื้อนลูกหยอดครบเครื่องเหมือนนักร้องอาชีพ ยิ่งตอน​ที่ท่อน "เรียกพี่​ได้ไหม...​..แล้ว​​จะให้ค่าขนม...​." ท่อนนี้ คุณอาพี่ควักใบละห้าร้อยออกมาให้ดู​เป็นปึกๆ​ แถมดึงมาวางแหมะบนหน้าตักฉัน ​เป็นประกันไว้ก่อนตั้งห้าใบ

ธรรมดาของอาชีพอย่างฉัน ​ที่พอเงินมาผ้าก็เปิด ​ใคร​จะตัก​จะตวง​เอาอย่างไรเท่าไหร่ มีแรงขุดแรงค้นขนาดไหน ก็ทำ​ไป​ได้เต็ม​ที่ ปกติฉันไม่​ได้รู้สึกรู้สมอะไร​ด้วยอยู่​แล้ว​ ​เพราะคำว่าภาระ​และหน้า​ที่มันค้ำคออยู่​จนแทบหายใจไม่ออก นับประสาอะไร​​จะมีอารมณ์ฝันฟุ้ง​ไปด้วยทุกครั้งๆ​

​แต่ตอนไม่ปกติก็มีบ้างหรอกนะ ก็อย่างคุณอาพี่คนนี้ไง ​ที่ไม่​ได้กระเหี้ยนกระหือรืออะไร​เลย​สักนิด พอรู้ว่าฉันยอมรับมัดจำแน่แล้ว​ ก็ค่อยประคองตระกองกอดกัน พร่ำพรอดคำหวาน จนนึกเคลิ้ม หลงคิด​ไปว่าตัวเอง​เป็นสาวบริสุทธิ์ ถูกไอ้หนุ่มหลอกเข้าม่านรูด แล้ว​พร่ำขอโทษขอโพย ว่ารักนักรักหนา ถึงกล้าทำอย่างนี้

คิดดูเถิดว่า ลอง​ใครสักคน​สามารถกล่อมให้คนเจนจัดขนาดฉัน หลงเพ้อ​ไป​ได้ขนาดนี้ ลีลากล่อมของพี่​เขา​จะดีขนาดไหน

​เขาสั่งเบียร์เย็นๆ​ มาขวดหนึ่ง​ แก้วแรกนั้น​หลังจากกลืนยาอะไร​เข้า​ไปสักเม็ด แล้ว​กระดกตามจนหมดแก้ว จากนั้น​ก็ค่อยๆ​ ละเลียดมันอยู่​อีกนาน ​ระหว่างรอฤทธิ์ยาก็โปรยใบละร้อย ใบละห้าร้อยให้ฉันไล่คว้าเล่น พี่​เขาทำยัง​กับ​ได้มันมาง่ายๆ​ ยัง​กับเดินๆ​ ​ไป คน​เขาก็ยื่นให้ประมาณนั้น​

จนอะไร​ๆ​ มันเข้า​ที่เข้าทางแล้ว​นั่นแหละ​ ​เขาจึงให้ฉันเพียง​แต่นอนราบ​และยิ้มรับ ​ความเนิบนาบนุ่มนวลนั้น​ชวนฝัน ​ระหว่างบทต่อบทเพลงต่อเพลง ถูกพี่ท่านกำหนดบทบาท​​และจังหวะ​จะโคน​ได้ลึกซึ้งถึงหัวใจ จังหวะไหนพลิ้วร่อนก็ร่ายส่ายสมสนุก จังหวะไหนมุทะลุดุดันก็คัดคั้นจนหอบกระเส่า จนจับสังเกต​ได้ว่า คุณพี่คงไม่อยากสำเร็จเร็วเกิน​ไป จึงเวียนว่ายอยู่​ในแอ่งแห่งรักของฉันนาน...​.นานมากจน​ต้องมีจังหวะพักยก

ช่วงนั้น​แหละ​​ที่ทำให้ฉันคิดฟุ้งซ่าน​เป็นบ้า​เป็นบอมาจนถึงตอนนี้

มีอย่าง​ที่ไหน อยู่​ๆ​ ก็มาสารภาพบาปกันซะอย่างนั้น​

บอกว่าเคยทำ​ความผิดร้ายมาหลายครั้ง ถึงขั้นตกนรกหมกไหม้ไม่​ได้ผุดไม่​ได้เกิดอีกหลายชาติ ​แต่ทุกครั้ง​ที่สารภาพผิด แสดงตัวว่ารู้ตัวเอง​ที่ทำอะไร​ลง​ไป แล้ว​ขอร้องให้เจ้าทุกข์อโหสิกรรมให้ บาปกรรมอันหนักก็​จะผ่อนคลายกลาย​เป็นเบา พี่​เขาย้ำว่าการให้ใดๆ​ ก็ไม่​ได้อานิสงส์เสมอด้วยการให้อภัย...​อโหสิกรรม

​แต่ฉันมันคนเช่นนั้น​ซะ​เมื่อไหร่ ​ที่​ต้องมานอนตากหน้าตากนาในห้องแอร์ทึมๆ​ นี่ก็​เพราะไฟแค้นมันเผาหัวใจอยู่​ทุก​เมื่อเชื่อวัน

ใช่!!!...​.ฉันถูกข่มขืน จากลูกชายของแม่เลี้ยงสองคน​พร้อมกัน แล้ว​ก็ผลัดกันมาเรื่อยหลังจากนั้น​ ​โดยฉัน​ต้องจำยอม ​เพราะพ่อรักแม่เลี้ยงมาก จนฉันเหลือฐานะแค่คนรับ​ใช้คอยรองมือรองเท้าคน​ทั้งบ้าน ใน​ที่สุด​เมื่อเหลืออด ​เพราะครั้งหลังอมนุษย์สองตัวนั่นนัด​เพื่อนมากินเหล้า​ที่บ้านตอนพ่อไม่อยู่​ แล้ว​ก็ล่อเล่นลวนลามอย่าง​กับฉันไม่ใช่คน

​ใคร​จะทนอยู่​อีก​ได้...​..จึงออกจากบ้านมาตาย​เอาดาบหน้า...​.​พร้อม​กับ​ความคั่งแค้น

จนฉันมีอัน​ต้องเข้ามาอยู่​ในอาชีพนี้ ​แม้ผู้ชายดีๆ​ ​จะมีเยอะ...​.​แต่​ถ้าดีจริง​เขา​จะมาเ​ที่ยวอย่างนี้ทำไม ​แม้บางคน​จะบอกว่า เ​ที่ยวอย่างนี้ดีกว่า​เพราะไม่มีห่วง เ​ที่ยวอย่างนี้ปลอดภัยกว่า ​เพราะมีสถาบันเจ้าของอ่างการันตี ​แต่พอฉันถามกลับ​ไป แล้ว​พี่ปลอดภัย​กับหนูหรือเปล่า แล้ว​พี่มีเมีย​ที่บ้านคนเดียวไม่อิ่มหรือ ก็ไม่ยักมี​ใครตอบชัดถ้อยชัดคำสักคนว่า ไม่เคยพลาด หรือ รู้จักพอ

ก่อน​จะต่อภาคสอง คุณพี่เสียงดี​เขาฟาดยาเข้า​ไปอีกเม็ด จนฉันแยกไม่ออกว่า​ที่หน้าแดงๆ​ นั่น​เพราะฤทธิ์เบียร์ขวดเดียว หรือ​เพราะยาสองเม็ดนั่น ​เขาเพียงกระซิบว่ารุ่นนี้​ต้องพึ่งยา...​แล้ว​ม้าก็​จะ​ได้อาย ​ถ้า​ใครกล้า​เอามาเปรียบตัวต่อตัวจังหวะต่อจังหวะ

​เมื่อเห็นฉันยังนิ่งไม่​ได้เออออ อโหสิกรรมอะไร​อย่าง​ที่พี่​เขาว่า ​เขาก็ค่อยๆ​ ดันฉันให้นอนหงายลงอีกครั้ง ฉันเพิ่งรู้ว่าภาพตรงหน้านี่มันแสน​จะทุเรศขนาดไหน กระจกบนเพดานมันสะท้อนอะไร​ให้เห็น​ทั้งหมดว่า​ความจริง​เป็นอย่างไร ในแวบหนึ่ง​ฉันยัง​ได้เห็น ผม​ส่วน​ที่​เป็นท้ายทอยดกดำเกือบ​จะ​เป็นทรงรากไทรนั่น ขยับเลื่อนเอี้ยวเบี้ยว ไพล่เอียงมาข้างหนึ่ง​ ฉันจึงสังเกตหน้า​เขาให้แน่ๆ​ จนเห็นว่าหน้า​เขาแก่กว่าทรงผม แถมขนคิ้วก็หร็อมแหร็มเต็ม​ที่

อาการเงินมาตาก็บอด แทบ​จะหาย​ไป​เป็นปลิดทิ้ง ​แต่ฉันเสียท่าเสียแล้ว​...​.​เพราะท่ายกขาสูง แล้ว​ถูกกดตรงข้อพับ เข่าลงมาเบียดอก จน​ทั้งอึดอัด​ทั้งทรมาน​และกระดิกดิ้นหนี​ไปไหนไม่​ได้ พี่​เขาสลัดวิกผมนั่นทิ้ง แล้ว​หันมาตะบี้ตะบันคาดคั้น​เอา​กับฉัน ว่าให้ฉันอโหสิ ให้ฉันให้อภัย​เขาให้​ได้ รำพันอยู่​​แต่ว่า "พี่ขอโทษ พี่ขอโทษ ยกโทษให้พี่ด้วย อโหสิให้พี่ด้วย" อยู่​เท่านั้น​

หรือว่าตอนนั้น​ฉัน​กำลัง​จะตาย...​.​เขา​จะกระหน่ำทิ่มแทงฉันให้ขาดใจตาย​ไปเลย​กระมัง แล้ว​อย่างนี้มีหรือฉัน​จะยอมให้อภัย ถึงตาย​เป็นผี​เป็นเปรตก็​จะตาม​ไปหลอก​ไปหลอน

​เขาพักอีกครั้ง ​โดยขึ้น​มานั่งทับฉัน​ทั้งตัว นั่งทับ​ทั้งๆ​ ​ที่ฉันยังนอนหงายเข่าเบียดชิดอยู่​​กับสีข้างของตัวเอง คว้าของเล่นชิ้นเล็กชิ้นน้อยจากกระเป๋าใบย่อมมาสวมใส่ ห่วงขอบขนครูดหนังนั่นสี่อัน แถมยางรัด​ที่เต็ม​ไปด้วยตุ่มปมอีกสอง แล้ว​ก่อน​ที่​เขา​จะ​เอาเข็มขัดรูปร่างประหลาด​เพราะมีเดือยใหญ่ของม้าเทศติดอยู่​มาคาดไว้ใต้สะดือ ฉันถึง​กับ​ต้องร้องลั่น

"ค่ะ​..เจ้าค่ะ​..คุณพี่ขาน้องผิด​ไปแล้ว​ อย่าทำน้องเลย​...​อย่าทารุณน้องเลย​นะคะ​คุณพี่เจ้าขา"

"พี่ขอโทษๆ​...​.ยกโทษให้พี่แล้ว​ใช่ไหม" ​เขาถามด้วยแววของผู้กำชัยชนะ

ฉัน​ได้​แต่ละล่ำละลัก อโหสิกรรมให้​ทั้งหมด​ทั้งสิ้น อาการตื่นเต้นตื่นตัวหดหาย​ไปสิ้น มันแข็งเกร็ง​ไปหมด​ทั้งตัว จน​เขา​ต้อง​เอายาชนิด​ที่​เขากินเข้า​ไปสองเม็ด ยัดเข้าปากฉันเม็ดหนึ่ง​ บังคับให้กลืนแล้ว​ตบตามด้วยน้ำแก้วใหญ่

พักเดียวเท่านั้น​หัวใจก็เต้นระรัวแรง หูอื้อตาลาย เนื้อเต้นริกๆ​ ขนลุกขนพอง จากไฟสีแดงสีเดียว​ที่ถูกตามไว้ริบหรี่ตรงหัวเตียง บัดนี้กลับเพิ่มประกายเจิดจ้าบาดตา ภาพ​ที่เห็น​ทั้งหลายเบี่ยงเบนบิดเบือนราวตกอยู่​ในห้วงฝัน ลมหายใจถี่กระชั้นแล้ว​เริ่มครวญคราง...​.เรียกร้อง

มันเหมือนมีร้อยมือพันมือมาปลุกเร้ารุมโลม ใน​ความกึ่งฝันกึ่งจริงนั่น...​.ภาพเก่ายิ่งกลับมาฉายชัด...​.ครั้งแรก​เมื่อรุ่นสาวนั้น​เจ็บปวดทรมาน ​แต่ครั้งต่อๆ​ มา มันเริ่มมี​ความรู้สึกอื่นปะปน ​จะว่า​เป็นฝ่ายเรียกร้องก็ไม่ใช่ ​แต่​คือ...​ฉันปฏิเสธมันไม่​ได้ จนครั้งหลังสุด​ที่มี​เพื่อนๆ​ มาร่วมวงด้วยนั่นแหละ​ ฉันยังจำรสชาติของมือไม้​ที่ไต่ดะ​และอาการไม่บันยะบันยังเหล่านั้น​ไว้ฝังใจ...​..มันคล้าย​กับตอนนี้ คนๆ​ เดียว​ที่​กำลังขย่มข่มขืนอยู่​นี่เหมือน​กับแบ่งภาค​ได้​เป็นหลายตน ราว​กับ​เขามีร้อยลิ้นพันมือ จึงปรนเปรอฉัน​ได้ขนาดนั้น​ รูปร่างทุเรศทุรังอย่าง​กับตาเถรชรากลับมีหน้าตาอย่างเทพบุตร

ฉันบังคับร่างกาย​และจิตใจตนเลย​ไม่​ได้เลย​สักนิด หาก​เขาคิด​จะฆ่าฉันเสีย​แต่ตอนนั้น​คงแสนง่าย

​แต่เปล่า...​.​เขายังยักย้ายถ่ายเทอารมณ์ให้​กับฉันอีกนานเท่านาน...​นานจน​ความเจ็บปวด​และเหงื่อไคลขับพิษร้ายของยานั่นออก​ไป​ได้เกือบหมด คงเหลือ​แต่อาการมือไม้อ่อน ช่วยตัวเองไม่​ได้

"น้องว่าเคยถูกพี่ชายข่มขืนงั้นหรือ" ​เขาถามด้วยเสียงหอบกระเส่า

"พี่เลี้ยง...​.ลูกติดจากเมียใหม่ของพ่อ" ​ส่วนฉัน​ได้​แต่กล้ำกลืนแรงสะอื้นไว้ในอก รู้ดีว่าหาก​จะร่ำร้องอ้อนวอนตอนนี้ เกมนี้ก็​จะมี​แต่ยืดยาวต่อ​ไป สู้ทำอะไร​ๆ​ ทุกอย่าง​ที่​จะช่วยกระตุ้นอารมณ์ให้​เขาเสียดีกว่า

"แล้ว​ครั้งหลัง กี่คนนะ หกหรือเจ็ด...​.​กับพี่นี่...​.​ใคร...​.ดีกว่ากัน...​.ไอ้หนุ่มพรรค์นั้น​หรือ​จะสู้พี่...​ใช่ไหมจ๊ะ​...​."

ฉัน​ได้​แต่เออออ ​และย้ำคำให้อภัย ไม่ติดใจจองเวร​กับ​เขา แล้ว​พลอยปากพล่อยอโหสิให้พวก​ที่เคยทำทารุณกรรม​กับฉันมาก่อนพวกนั้น​ด้วย

​เขาหยุดกึก...​ค้างคา แสดงสีหน้าไม่สบใจอยู่​อึดใจหนึ่ง​ ก่อน​จะเริ่มสั่งสอนด้วยเสียงเข้มๆ​

"พวกนี้มันเตรัจฉาน...​​จะปล่อยให้มันลอยนวลไม่​ได้ ​ต้องให้มันติดคุกให้เข็ดรู้ไหม"

"​แต่...​.." ฉันอยาก​จะคัดค้าน ก็ไหนว่าทานอันประเสริฐสุด​คือ อภัยทานนั่นไง

"ไม่มี​แต่จ้ะ​น้อง...​.คนพวกนี้​จะรอให้เวรกรรมตามทันไม่​ได้หรอก เราเจ้าทุกข์​ต้องจัดการเอง ​ความอับอายของน้องแลก​กับ​ความปลอดภัยของผู้หญิงคนอื่นๆ​ ​ที่มัน​จะหลอก​ไปทำเรื่อง​เลวๆ​ มันคุ้ม​ที่​จะแลกกันนะจ๊ะ​​ที่รัก"

แล้ว​ก็เหมือนสวรรค์​จะชี้ทางสว่างให้​กับฉัน

ทันที​ที่ฉันพยักรับ​พร้อมเอ่ยคำว่า

"ค่ะ​พี่"

​เขาก็ส่งจังหวะสุดท้ายเข้ามาในกาย กระตุกตัวฮึดฮัด แล้ว​ปล่อยแช่ไว้จนอาการหอบค่อยผ่อนคลาย ก่อน​จะพลิกหงายแผ่หราอยู่​ข้างๆ​

​ระหว่างยังรวบรวมเรี่ยวแรงอยู่​นี่ ฉันเลย​วางแผน ว่า​ถ้า​จะ​เอาไอ้พวก​ที่เคยข่มขืนฉันเข้าคุกควร​จะ​ต้องทำอย่างไร คง​ต้องกลับ​ไปชวนพวกมัน​ทั้งหมดมาตั้งวง แบะท่าให้มันร่วมรื้อฟื้น​ความหลัง คงลงทุนด้วยเหล้าไม่กี่กลมหรอก​ที่พอ​จะให้มันเมาจนไม่มีแรงหนี ตำรวจ​จะหาว่าฉันมอมเหล้าแล้ว​ยั่วมันกระไร​ได้ หากว่าฉันยืนกรานเสียอย่าง ว่าถูกข่มขืน...​ไม่สมยอม

อ้อ...​หรือ​ถ้าอยาก​จะให้สมจริง ฉันอาจ​จะเรียกร้องให้พวก​เขาทุบถองหยิกข่วน ฝากริ้วรอยไว้ด้วยก็คง​ได้ อารมณ์นั้น​มีหรือพวกมัน​จะไม่ยอมตามใจ รอจนให้มันเสร็จให้ครบกันทุกคนนั่นแหละ​ แล้ว​ค่อยทำท่ากระเซอกระเซิง​ไปโบกรถขอ​ความช่วยเหลือ หลักฐาน​ที่ติดมา​กับตัวย่อมมัดตัวมันแน่นหนา...​..

จนเริ่มขยับแข้งขยับขา​ได้เกือบปกติ ตัวรู้อีกตัวก็ผุดขึ้น​​ที่กลางใจ ทำให้นึกขึ้น​​ได้ว่าควร​จะ​ต้องทำอะไร​บางอย่างเสียก่อน จึงค่อยๆ​ เลื่อนตัวลงจากเตียง สวมเสื้อผ้าให้เข้า​ที่ แล้ว​รวบเงิน​ทั้งหมด​ที่​ได้ พับกลับคืนเข้าปึกก่อนสอดมันเข้าไว้​ที่เดิมในกระเป๋าเสื้อของเจ้าของ

บนเตียงยังเกลื่อน​ไปด้วยร่องรอย​และของเล่นประหลาดประดามี

ฉันยิ้มอย่างพอใจ ​แม้​จะรู้สึกโหวงๆ​ แทบยืนไม่อยู่​ ​ความปวดแปลบเจ็บแสบยังไม่คลาย ​ความเหนอะหนะยังค้างคาน่าขยะแขยง ​แต่ฉันก็ยังค่อยๆ​ โน้มกายเข้าหาคน​ที่นอนกรนอยู่​ลั่นๆ​อย่างน้อย​เพื่อ​ความสะใจ ขอให้ฉัน​ได้พูดอะไร​สักคำก็ยังดี

ฉันส่งแววตาสดใสของคนพบทางสว่าง ส่งยิ้มชื่นให้​กับ​เขา​เป็นครั้งสุดท้าย ก่อน​จะกระซิบเบาๆ​ ​เป็นการอำลา

"หนูขอตัว​ไปแจ้งตำรวจก่อนนะคะ​หลวงพ่อ"




****************************

 

F a c t   C a r d
Article ID A-1245 Article's Rate 11 votes
ชื่อเรื่อง ..........คืนทรมาน.........
ผู้แต่ง SONG-982
ตีพิมพ์เมื่อ ๐๒ พฤศจิกายน ๒๕๔๘
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ เรื่องสั้น
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๒๕๗๑ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๑ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๕๓
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : ศาลานกน้อย [C-6187 ], [000.000.000.000]
เมื่อวันที่ : 02 พ.ย. 2548, 06.41 น.

ผู้อ่าน​ที่รัก,

นิตยสารรายสะดวก​ ​และผู้เขียนยินดีรับฟัง​ความคิดเห็นต่อข้อเขียนชิ้นนี้
เชิญคลิกแสดง​ความเห็น​ได้​โดยอิสระ ขอขอบคุณ​และรู้สึก​เป็นเกียรติอย่างยิ่ง ในการมี​ส่วนร่วมของท่านในครั้งนี้...​

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น