นิตยสารรายสะดวก  Fiction  ๑๓ ตุลาคม ๒๕๔๘
ความรักครั้งสุดท้าย#16
Anantra
...มันคง​​จะ​​เป็นครั้งสุดท้าย​​ที่ฉัน​​จะอยู่​​ใกล้​​กับ​​เขา​​ได้ถึงขนาดนี้ ​​แม้ใน​​ความ​​เป็นจริงเรา​​จะอยู่​​ห่างกันหลายกิโลเมตร ​​แต่ในใจฉัน​​เขาอยู่​​ใกล้เหลือเกิน เพียงแค่เอื้อมมือคว้า ​​เขาก็​​พร้อมเสมอ​​ที่​​จะกลับมาหาฉัน...
ถึง​แม้เราสองคน​จะเคยสัญญากันไว้ตั้งมากมาย​ ​แต่ในสถานการณ์แบบนี้ อ้นยังอยาก​จะ​ได้ยินคำตอบแบบไหนจากฉันอีก ​เขาไม่ควรถามฉันแบบนี้เลย​ ​เขา​จะรู้บ้างไหมว่า​เขา​กำลังทำให้ฉันลำบากใจ


​เขาคงรู้ว่าฉันยังรัก​เขาอยู่​ ​เขาเลย​ไม่คิด​จะยอมแพ้ต่อโชคชะตาสักที ​ทั้งๆ​ ​ที่ฉันยอมแพ้​กับมัน​ไปตั้งนานแล้ว​ ​ความหวัง​ที่​จะ​ได้​ใช้ชีวิตร่วม​กับ​เขามันหมด​ไปแล้ว​



"อ้นมาพูดอะไร​แบบนี้อีกทำไม อ้นก็รู้ว่ามันไม่มีทาง" ฉันบอก​เขา



"ผมรู้ ผมมันไม่ดี...​​แต่อร ให้โอกาสผมอีกสักครั้งนะ เราเคยคุยกันแล้ว​ไง หลังจากคืนนี้ผมก็​จะ​เป็นอิสระแล้ว​ มันก็แค่งาน​แต่งงานจอมปลอม อร​จะ​ไปสนใจทำไม" ​เขาพูด



ฉัน​ได้​แต่เงียบ มันพูดไม่ออก ฉันสับสน ฉันยังคงรัก​เขาอยู่​ ​แต่ฉันก็ไม่​สามารถ​ที่​จะทำแบบนี้​ได้ มันเลือดเย็นเกิน​ไป มันเหมือนการสมรู้ร่วมคิดทำในสิ่ง​ที่ผิด ฉันสงสารผู้หญิงคนนั้น​​กับลูกในท้องของเธอ ​แต่ฉันก็รัก​เขา ​เขา​เป็นเหมือนทุกสิ่งทุกอย่างของฉัน



"อ้น เรื่อง​ของเรามันจบแล้ว​ เชื่ออรเถอะนะ แล้ว​ทุกอย่างมัน​จะค่อย ๆ​ ดีขึ้น​เอง" ฉันพยายามบอก​เขา ​ทั้งน้ำตา



"เพียงแค่อรเชื่อใจผมอีกสักครั้ง นะอรนะ ผมรักอร ​และผมก็มั่นใจว่าอรก็รักผม เรารักกันนะอร จำ​ได้ไหม" ​เขาพยายามพูด​เพื่อให้ฉันใจอ่อน



"อรไม่​ได้รักอ้นแล้ว​" ฉันโพร่งมันออกมา ใน​ที่สุดฉันก็พูดมันออกมา คำโกหก​ที่ฉันบอก​เขา​เพื่อให้​เขาตัดใจ ยอมแพ้



"ไม่นะ อร...​อย่าทำแบบนี้​ได้ไหม ผมขอร้อง" ​เขาพูด



"มันสาย​ไปแล้ว​อ้น อรไม่​ได้รักอ้นอีกต่อ​ไปแล้ว​" ฉันโกหก​เขา



"ผมไม่เชื่อ...​อรโกรธผมอยู่​ใช่ไม๊ งั้นพรุ่งนี้ผม​จะล้มเลิกงาน​แต่งงาน​ทั้งหมด ​ถ้ามัน​จะทำให้อรพอใจ กลับมารักกันเหมือนเดิม"



"พอเถอะอ้น...​มันไม่มีประโยชน์หรอก" ฉันบอก​เขาเสียงแข็ง "อรเจอคนใหม่ ​เขาชื่อหนึ่ง​ เรา​กำลังคบหากันอยู่​ ​เขาดี​กับอรมาก ​และอรก็เริ่มชอบ​เขามากด้วย ​เขา​เป็นคนดีมากเลย​นะ การศึกษาก็ดี ฐานะก็ดี...​" ฉันพูด​ไปเรื่อย ๆ​ คิดอะไร​ก็พูดออก​ไป จุดประสงค์​คือ ให้​เขาตัดใจจากฉันซะที



เหมือน​จะ​ได้ผล อ้นเงียบ​ไป ไม่พูดอะไร​ออกมาเลย​สักคำ ​เขาคง​จะเสียใจมาก ​และ คง​จะโกรธ เกลียดฉัน ​แต่ช่างเถอะ ฉันยอม ยอมให้เรื่อง​มัน​เป็นแบบนี้ เรื่อง​โกหกแลก​กับ​ความถูก​ต้อง​ที่​เขาควร​จะทำ ​เพื่อตัวของ​เขาเอง



"อรหวังว่าอ้นคงเข้าใจนะ ถึงอ้น​จะพยายามยังไงมันก็คง​จะ​เป็น​ไปไม่​ได้แล้ว​...​" ฉันเล่นละครต่อ​ไป



"​แต่อร...​" ​เขาพยายาม​จะพูด ​แต่ฉันรีบตัดบททันที



"อรว่า อ้นรีบ​ไปพักผ่อนดีกว่านะ นี่ก็ดึกมากแล้ว​ อ้อ...​แล้ว​ต่อ​ไปนี้อ้นก็ไม่​ต้องโทรมาอีกแล้ว​นะ อรไม่อยากให้หนึ่ง​​เขาไม่สบายใจน่ะ"



"ผมขออะไร​อร​เป็นครั้งสุดท้าย​จะ​ได้ไหมครับ​ แล้ว​ผม​จะไม่ขออะไร​จากอรอีก" ​เขาพูด



"ว่ามาสิ..​ถ้า​เป็นสิ่ง​ที่อร​สามารถทำ​ได้ อรก็ยินดี" ฉันพยายามทำเสียงให้ปกติ​ที่สุด



"ผมอยากให้อรมางาน​แต่งงานของผม ​กับคนนั้น​ของอร ผมอยาก​จะเจอ​เขา คน​ที่โชคดีคนนั้น​ ผมอยาก​จะแสดง​ความยินดี​กับ​เขา" ​เขาพูดเสียงสั่นเครือ



"มัน​จะดีเหรออ้น...​​คืออรหมายถึง...​"



"ผมขอร้องล่ะอร...​มันคงไม่มีอะไร​​ที่​จะเจ็บปวดมาก​ไปกว่านี้อีกแล้ว​ ขอให้ผม​ได้บอกลาอร​เป็นครั้งสุดท้าย ให้ผม​ได้ทำอะไร​ให้อรบ้างเถอะ นะครับ​"



​เขา​กำลังร้องไห้ นี่ฉันทำเกิน​ไปรึเปล่า เรื่อง​มันชัก​จะ​ไปกันใหญ่ ​เขา​กำลังเข้าใจผิดเรื่อง​ของฉัน​กับคุณหนึ่ง​ ​แต่ก็ดีแล้ว​ไม่ใช่เหรอ​ที่​เป็นแบบนี้ ฉันควร​จะดีใจไม่ใช่เหรอ​ที่เรื่อง​ราว​กำลัง​จะจบ​เป็นการถาวร



"​ได้ค่ะ​...​อร​จะ​ไป" ฉันบอก​เขา



เรา​ทั้งสองคนเงียบปราศจากคำพูดใด ๆ​ ฉันถือหูค้างไว้อยู่​อย่างนั้น​ มันคง​จะ​เป็นครั้งสุดท้าย​ที่ฉัน​จะอยู่​ใกล้​กับ​เขา​ได้ถึงขนาดนี้ ​แม้ใน​ความ​เป็นจริงเรา​จะอยู่​ห่างกันหลายกิโลเมตร ​แต่ในใจฉัน​เขาอยู่​ใกล้เหลือเกิน เพียงแค่เอื้อมมือคว้า ​เขาก็​พร้อมเสมอ​ที่​จะกลับมาหาฉัน



"อร เรา​จะ​ต้องจากกันแล้ว​จริง ๆ​ ใช่ไหม บอกอ้นสิ" ​เขายังคงร้องไห้



ฉัน​ได้​แต่เงียบ ไม่พูดอะไร​ออกมา ฉันไม่อยากให้​เขารับรู้ถึง​ความอ่อนแอของฉัน ฉันอยากให้​เขาเข้มแข็ง พรุ่งนี้​เขา​จะ​ต้อง​เป็นหัวหน้าครอบครัว ​เป็นสามี ​เป็นพ่อของลูก ​เขา​ต้องทำให้​ได้



"แค่นี้ก่อนนะอ้น...​อร​ต้องรีบวางแล้ว​ล่ะ" ฉันตัดบททันที​พร้อม​กับวางหู เหมือน​เขาพยายาม​จะพูดอะไร​ต่อ ​แต่ฉันไม่อยากฟัง มันเจ็บปวด



ฉันนั่งร้องไห้อยู่​ตรงนั้น​ มันเจ็บ​ที่ไม่​สามารถทำอะไร​​ได้เลย​​ทั้ง ๆ​ ​ที่ฉันก็ยังรัก​เขา ฉันจำ​เป็น​ที่​จะ​ต้องยอมปล่อย​เขา​ไป​เพื่อ​ความถูก​ต้อง


บอกตามตรงว่าฉันไม่อยาก​ไปงาน​แต่งงานของ​เขา ฉันยังทำใจไม่​ได้ ฉันกลัว ฉันไม่อยากเห็นภาพบาดตาบาดใจ คน​ที่ยืนเคียงข้าง​เขาในวันนั้น​ควร​จะ​เป็นฉัน ไม่ใช่เธอคนนั้น​ อีกอย่างฉันไม่อยากให้​ใคร ๆ​ มาสังเกตุสีหน้า ​และแววตาของฉัน ฉันอาย ฉันสับสน ฉันกลัวว่าฉัน​จะควบคุม​ความรู้สึกของตัวเองไว้ไม่​ได้ ​และอ้นเอง​เขา​จะทำมัน​ได้หรือ แล้ว​เธอคนนั้น​ล่ะ​จะรู้สึกยังไง มันกลัว​ไปหมด ฉันไม่น่า​ไปรับปาก​เขาเลย​ ​แต่​จะให้ฉันทำยังไงใน​เมื่อมัน​เป็นคำขอร้องครั้งสุดท้ายของ​เขา


อีกอย่างฉันรับปาก​กับอ้นแล้ว​ว่า​จะพาคุณหนึ่ง​​ไปด้วยให้​ได้ ​เป็น​เพราะเรื่อง​โกหกของฉันแท้ ๆ​ เลย​ แล้ว​นี่ฉัน​จะแก้ปัญหายังไงดี คุณหนึ่ง​​เขาไม่​ได้รู้เรื่อง​อะไร​ด้วยเลย​ ​แต่ฉันกลับ​ใช้​เขา​เป็นเครื่องมือ ฉันนี่มันแย่มากจริง ๆ​


​ถ้า​จะปรึกษาใยจอย ไม่​ได้แน่ ๆ​ ​เพราะใยจอยเคยบอก​กับฉันไว้ว่าเธอ​จะไม่​ไปงาน​แต่งงานของอ้น​กับผู้หญิงคนนั้น​แน่นอน ​และก็ห้ามไม่ให้ฉัน​ไปด้วย เธอบอกไว้อย่างนั้น​ ​แต่​จะให้ฉันปฏิเสธ​เขา​ได้ยังไง ฉันคงทำไม่ลงหรอก


ฉันตัดสินใจโทรหาคุณหนึ่ง​ ฉันมีนามบัตรของ​เขาอยู่​ ​แต่ว่านี่มันก็ดึกมากแล้ว​ คุณหนึ่ง​​เขา​จะเข้านอนหรือยัง ฉันแหงนมองดูนาฬิกา​ที่ข้างฝา 5 ทุ่มกว่า หวังว่ามันคง​จะไม่รบกวน​เขาเกิน​ไป เกรงใจเหมือนกัน ​แต่​จะทำยังไง​ได้ งานมีพรุ่งนี้แล้ว​ ไม่บอกวันนี้แล้ว​​จะบอกวันไหน


ฉันกดโทรศัพท์​ไปหาคุณหนึ่ง​ด้วย​ความเกรงใจ



"หนึ่ง​พูดครับ​" เสียงปลายสายทักทายอย่างสุภาพ



"เอ่อ...​นี่อรนะคะ​ เราเจอกัน​ที่ร้านของคุณหนึ่ง​น่ะค่ะ​" ฉันประหม่า ไม่รู้​จะแนะนำตัวว่าอะไร​ดี​กับ​เขา



"คุณอรเหรอครับ​ จำ​ได้สิครับ​ ผม​ต้องจำ​ได้อยู่​แล้ว​" ​เขาพูดอย่าง​เป็นกันเอง



"เอ่อ...​คุณหนึ่ง​อาจ​จะสงสัยว่าอรโทรมาทำไม ​คืออรมีเรื่อง​อยาก​จะรบกวนน่ะค่ะ​ ​คือว่า...​เอ่อ...​ไม่รู้ว่า​จะเกริ่นยังไงดี" ฉันบอก​เขา



"บอกมา​ได้เลย​ครับ​ ผมยินดีเสมอ" ​เขาพูด



"​คือไม่ทราบว่า​จะรังเกียจไม๊คะ​ ​คืออรอยาก​จะรบกวนให้คุณหนึ่ง​​ไปงาน​แต่งงาน​เป็น​เพื่อนอรหน่อย​น่ะค่ะ​" ฉันบอก​เขาอย่างเกรงใจ



"เรื่อง​แค่นี้เอง...​ผมยินดีครับ​" ​เขาบอกฉัน



"ยินดีเหรอคะ​...​เอ่อ..ว่า​แต่คุณหนึ่ง​​จะไม่ถามอรเหรอคะ​ว่างาน​แต่งงานของ​ใคร" ฉันถาม​เขา



"จริงสิ ผมลืมถาม​ไปเลย​ งาน​ใครหรือครับ​" ​เขาพูดอย่างอารมณ์ดี



"งาน​แต่งของอ้นน่ะค่ะ​ ​เขา​เป็นแฟนเก่าของอรเอง ​คือ ​ต้องขอโทษคุณหนึ่ง​ด้วยนะคะ​​ที่อรมารบกวน ​คือมันไม่รู้ว่า​จะ​ไปไหว้วาน​ใคร​ได้น่ะค่ะ​ ​คือ อร...​."



"ไม่​เป็นไรครับ​คุณอร ผมเข้าใจ" ​เขาพูด



"อรนี่มันแย่จริง ๆ​ เลย​นะคะ​" ฉันไม่รู้​จะพูดอะไร​ อยู่​ดี ๆ​ น้ำตามันก็รื้นขึ้น​มาอีกแล้ว​



"ผมยินดีครับ​ ​และผมก็ดีใจ​ที่อรนึกถึงผม" ​เขาบอกฉัน



"ขอบคุณค่ะ​ ​ที่เข้าใจอร" ฉันบอก​เขา



"งั้นเดี๋ยวพรุ่งนี้ผม​ไปรับอร​ที่บ้านนะครับ​" ​เขาพูด



"ไม่​เป็นไรหรอกค่ะ​ รบกวนคุณหนึ่ง​เปล่า ๆ​" ฉันรีบออกตัว



"ไม่​ต้องเกรงใจผมหรอกครับ​ ผมเต็มใจ แล้ว​อีกอย่าง​ถ้าเราไม่​ไป​พร้อมกันมัน​จะไม่แนบเนียนนะ" ​เขาหยอกฉัน



"จริงด้วยสิคะ​...​.อรลืมนึก​ไปเลย​" ฉันพูด​พร้อม​กับหัวเราะเบา ๆ​



"งั้นพรุ่งนี้เจอกันนะครับ​"



"ค่ะ​"



​จะว่า​ไปแล้ว​คุณหนึ่ง​ก็​เป็นคนหนึ่ง​​ที่ฉันสนิทใจ​ที่​จะคุย​กับ​เขา ถึง​แม้เรา​จะเคยคุยกันแค่ไม่กี่ครั้ง ​แต่ฉันก็รู้สึกว่า​​เขา​เป็นคน​ที่ฉัน​สามารถพูดคุย​ได้ทุกเรื่อง​ ​และก็เหมือนว่า​เขา​จะเข้าใจฉัน​ไปซะหมดทุกเรื่อง​เหมือนกัน​โดย​ที่ไม่จำ​เป็น​ต้องพูดอะไร​มากมาย​


พรุ่งนี้แล้ว​สินะ ​ที่ฉัน​จะ​ต้องเผชิญ​กับสิ่ง​ที่น่ากลัว​ที่สุด​ที่​กำลังรอฉันอยู่​ มัน​จะผ่านพ้น​ไป​ได้ด้วยดีหรือไม่ ใจของฉันเองเท่านั้น​​ที่​จะตอบ​ได้

 

F a c t   C a r d
Article ID A-1219 Article's Rate 8 votes
ชื่อเรื่อง ความรักครั้งสุดท้าย#16
ผู้แต่ง Anantra
ตีพิมพ์เมื่อ ๑๓ ตุลาคม ๒๕๔๘
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ เรื่องยาว ซีรีส์
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๑๐๐๘ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๓ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๓๗
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : ศาลานกน้อย [C-6043 ], [000.000.000.000]
เมื่อวันที่ : 13 ต.ค. 2548, 20.37 น.

ผู้อ่าน​ที่รัก,

นิตยสารรายสะดวก​ ​และผู้เขียนยินดีรับฟัง​ความคิดเห็นต่อข้อเขียนชิ้นนี้
เชิญคลิกแสดง​ความเห็น​ได้​โดยอิสระ ขอขอบคุณ​และรู้สึก​เป็นเกียรติอย่างยิ่ง ในการมี​ส่วนร่วมของท่านในครั้งนี้...​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : ผู้อ่าน [C-6138 ], [61.91.154.82]
เมื่อวันที่ : 29 ต.ค. 2548, 14.44 น.

เขียน​ได้ดีมากเลย​ค่ะ​
น่าติดตาม
อย่างกะมืออาชีพแนะ

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๓ : จูน [C-6322 ], [61.7.157.134]
เมื่อวันที่ : 18 พ.ย. 2548, 12.08 น.

ชอบงาน​ที่พี่เขียนมากเลย​ค่ะ​
ให้​ไปเลย​5ดอก ​จะรออ่านเรื่อยๆ​นะคะ​

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น