นิตยสารรายสะดวก  Memorandum  ๑๓ ตุลาคม ๒๕๔๘
ไปดู คุณปู่ Donny Osmond เพื่อนเก่า ร้องเพลง
pilgrim
...จำ​​ได้ว่า ตอนเด็กๆ​​ ชอบเพลง The Twelfth of Never เพลงเก่าของ Johnny Mathis ​​ซึ่ง Donny Osmond นำมาขับร้องมาก ​​เพราะ​​ความรู้สึกตอนนั้น​​ มันช่าง​​เป็นเพลงรัก...
จำ​ได้ว่า ตอนเด็กๆ​ ชอบเพลง The Twelfth of Never เพลงเก่าของ Johnny Mathis ​ซึ่ง Donny Osmond นำมาขับร้องมาก ​เพราะ​ความรู้สึกตอนนั้น​ มันช่าง​เป็นเพลงรัก แสนหวาน ​ที่ซาบซึ้งกินใจ

You ask how much I need you,
Must I explain? I need you, oh my darling, like roses need rain
You ask how long I'll love you. I'll tell you true
Until the Twelfth of Never, I'll still be loving you
Hold me close, never let me go
Hold me close, melt my heart like April snow
I'll love you 'til the bluebells forget to bloom
I'll love you 'til the clover has lost its perfume
I'll love you 'til the poets run out of rhyme
Until the Twelfth of Never and that's a long, long time
Until the Twelfth of Never and that's a long, long time

ตอนนั้น​ Donny ก็ยัง​เป็นเด็กวัยรุ่นเหมือนกัน นับจากฟังเพลงนี้ ทำให้ฉันชอบเพลงอื่นๆ​ ของ Donny ด้วย ไม่ว่า​จะ​เป็น เพลง Love me for a reason, Puppy love ​และเพลง Morning side of the mountain ​ที่​เขาร้องคู่​กับน้องสาว ​คือ Marie Osmond

ตอนนั้น​ ฉันไม่เคยรู้ว่า Donny มี​ความดังขนาดไหน ​เพราะยังเด็ก เริ่มฟังเพลงฝรั่ง ก็ฟัง​ไปเรื่อยเปื่อย จน​เมื่อมาเปิดดูทีวี​ที่อังกฤษ ​เขามีสารคดี เล่าถึง ผู้ชาย​ที่​เป็นขวัญใจสาวๆ​อังกฤษ ก็มีชื่อ Donny Osmond อยู่​ด้วย

ในทีวี ฉายให้ดูหนังข่าวขาว-ดำ ตอน​ที่ Donny มาออกทัวร์คอนเสิร์ตครั้งแรกในลอนดอน ​เมื่อปี ค.ศ. 1972 ตอนนั้น​ เกิดปรากฏการณ์​ที่เรียกว่า Osmond mania ขึ้น​ แฟนเพลง (แน่เลย​ค่ะ​ สาวๆ​) นับพันต่างพากัน​ไปรุมล้อมรับ​เขา​ที่สนามบิน Heathrow ฉันดูแล้ว​ โอ้ มี​แต่​ความโกลาหล ต่างเบียดเสียด ตะโกนร้องกัน

ยิ่งตอน​เขาแสดงคอนเสิร์ตอยู่​บนเวที ลีลาการร้องการเล่น ยิ่งกระชากใจสาวๆ​ จนหลายคนร้องไห้ด้วย​ความซาบซึ้ง หรือไม่ก็กรีดร้องด้วย​ความบ้าคลั่ง แล้ว​ก็​เป็นลมล้มพับ​ไป ในทีวี​ใช้คำว่า เกิดอาการ hysteria ทำให้ฉันรู้ว่า ไอ้อาการกรี๊ดสลบ มัน​เป็นอย่างนี้เอง ตำรวจ​กับหน่วยปฐมพยาบาล ​ต้องคอยมาช่วยกันแบกพวกสาวๆ​เหล่านั้น​ออก​ไปปฐมพยาบาลอยู่​ไม่ขาดสาย

มาคราวนี้ เลส​กับเค ​เพื่อนชาวอังกฤษมาชวน​ไปดู ฉันก็เลย​อยากดูขึ้น​มาบ้าง ​ได้เห็น Donny ตัว​เป็นๆ​สักครั้งก็ยังดีนะ



คอนเสิร์ตครั้งนี้จัดขึ้น​​ที่ Carling Apollo Hammersmith ในกรุงลอนดอน ​เนื่องจากพวกเราไม่​ได้อยู่​ในลอนดอน จึง​ต้องหา​ที่พักค้างคืนกัน เราขับรถกัน​ไป เลส​กับเคเลย​ชวน​ไปพักแถว Surrey ​เพราะอยู่​ชานกรุงลอนดอน สองสาวไม่อยากขับรถกลางใจกรุงลอนดอน ​เพราะเสี่ยงต่อการหลง ​ที่จอดรถก็หายาก แถม​ต้องเสียเงินค่า​ใช้ทางอีกด้วย(มาตรการนี้ออกมา ​เพื่อให้คนเลิกขับรถเข้าใจกลางเมือง แล้ว​หัน​ไป​ใช้บริการขนส่งมวลชน ดังนั้น​ ​ถ้า​ใคร​จะขับรถในลอนดอน​จะ​ต้องเสียค่าธรรมเนียม) ดังนั้น​ การจอดรถไว้ชานเมืองจึงดี​ที่สุด

​เมื่อ​ไปถึงโรงคอนเสิร์ต เราก็​ได้เจอ​กับฝูงชนแน่นขนัด​ไปหมด ​เป็นสาวๆ​ (​เมื่อยี่สิบถึงสามสิบปี​ที่แล้ว​ ฮ่าๆ​ๆ​ๆ​) เสีย 98 เปอร์เซ็นต์ มอง​ไปทางไหน ก็เห็น​แต่สาวใหญ่เต็ม​ไปหมด (รวมพวกเราด้วย อิๆ​ๆ​)

Donny ยังไม่ทันออก พวกสาวๆ​(ใหญ่) ก็ตะโกนเรียกกัน พอเวลา Donny ออกมา คุณเธอก็ร้องกรี๊ดกันแทบ​จะเวทีถล่มทลาย ตอนแรกฉันกะ​จะนั่งดู นั่งฟังให้สบายอารมณ์ ปรากฏว่า ทุกคน​พร้อมใจกันกระเด้งตัวจากเก้าอี้ ลุกขึ้น​ยืน ทำให้พวกเรานั่งไม่​ได้ ​เพราะ​จะเห็น​แต่ก้นคนดูข้างหน้า ​ต้องกระเด้งตัวลุกขึ้น​ยืนดูบ้าง

แล้ว​นับจากนั้น​มา ทุกคนก็ยืนดูตลอด ไม่มี​ใครยอมนั่งเลย​ ฉันก็นึกปลงอยู่​ในใจ อะไร​กันฟะ เสียเงินซื้อตั๋วมายืน ​ทั้งๆ​​ที่นั่งก็แสนสบาย สาวๆ​ก็เต้นบ้าง โยกตัว ปรบมือ ​ไปตามจังหวะเพลง สลับ​กับการร้องกรี๊ด ​และตะโกนว่า I love you, Donny. สักพักฉัน​เมื่อย (ก็บอกแล้ว​ว่าคนมันแก่) ก็เลย​นั่งมันบน​ที่เท้าแขนเก้าอี้เสียเลย​ ​เพราะมันสูงหน่อย​ พอมองเห็นหน้าพ่อ Donny ​ได้บ้าง
คลิกดูภาพขยาย


คลิกดูภาพขยาย


คลิกดูภาพขยาย



เรามารู้จักพ่อ Donny กันสักหน่อย​นะคะ​ ตอนนี้ คุณ Donny เธออายุ 48 ปีแล้ว​ค่ะ​ ​เขาเกิด​เมื่อวัน​ที่ 9 ธันวาคม 1957 ในรัฐยูทาห์ สหรัฐอเมริกา บ้านนี้ คงชอบร้องรำทำเพลงกัน​ทั้งบ้าน ​เพราะ​แต่แรกเริ่ม พวก​เขาดังขึ้น​มาในชื่อของ The Osmond Brothers ​โดยออกแสดงโชว์ในรายการของ Walt Disney จากนั้น​ก็​ไปแสดงในรายการของ Andy Williams ตอนนั้น​ Donny เพิ่งอายุ​ได้ 6 ขวบเอง ​เขามีพี่น้อง​ทั้งหมด 9 คน ​โดย​เขา​เป็นคน​ที่ 7 ​และมีน้องสาวหนึ่ง​คน ​คือ Marie Osmond ตอนหลัง​เมื่อโตขึ้น​ พี่น้องต่างก็แยกวงกัน แล้ว​ Donny ก็ออกโชว์เดี่ยว ​และดูเหมือน​จะประสบ​ความสำเร็จมากกว่า​เพื่อน

ตามประวัติ Donny ก็ล้มลุกคลุกคลานเหมือนกัน คง​เป็นธรรมชาติของวงการบันเทิง ​ที่มีช่วงรุ่งเรือง ก็มีช่วงตกต่ำ ช่วงยุค 60s ​เป็นช่วงรุ่งเรืองสุดๆ​ของ Donny ​แต่พอมาถึงยุค 80s ก็​เป็นช่วง​ที่ Donny เริ่มไม่ค่อยประสบ​ความสำเร็จ (คงเริ่มแก่เนอะ) ​แต่​เขาก็ไม่ย่อท้อ หันเห​ไปทำอย่างอื่น เช่น ​ไปเล่นละครเวที ​แต่ก็ไม่ค่อยโด่งดังนัก

จนกระทั่งปี 1990 ​เขา​ได้เล่นละครเพลง​เป็นตัวร้องนำ เรื่อง​ Joseph and the Amazing Technicolor Dreamcoat ของ ผู้สร้าง​และกำ​กับละครชื่อดัง Andrew Lloyd Webber (ผู้สร้าง The Phantom of the Opera) ​ซึ่ง​ไปเปิดการแสดง​ที่แคนาดา นั่นทำให้ Donny กลับมา​เป็นขวัญใจของแฟนเพลงอีกครั้ง ​เขาเล่นละครเพลงเรื่อง​นี้ยาวนานถึง 5 ปีต่อ​เนื่องกัน เพลงเอกในเรื่อง​นี้ของ​เขา ​คือ "Any dream will do" มีรายงานข่าวว่า ​เขาแสดง​และร้องเพลง​ได้อย่างเยี่ยมยอด จน​เมื่อ​เขาจบการแสดงทุกครั้ง ผู้ชมต่างลุกขึ้น​ยืนปรบมือให้​เขาอย่างต่อ​เนื่องยาวนาน ​และไม่ว่า​จะ​ไปเปิดการแสดง​ที่เมืองใด สถิติการเข้าชม​จะสูงสุด ต่อ​ไปนี้ ​คือตัวอย่าง ​ที่นักวิจารณ์​และสื่อต่างๆ​ ชื่นชม

"Donny เปลี่ยนอาชีพมาแสดงละคร​ได้อย่างเยี่ยมยอด เสียงร้องอันทรงพลังของ​เขา​ได้รับการตอบรับจากฝูงชน​ได้อย่างล้นหลาม...​ผู้ชมต่างลุกขึ้น​ยืนปรบมือให้​เขาก่อน​ที่การแสดง​จะเลิกเสียอีก"

"Donny จัด​เป็นนักร้อง​ที่มีเสียงร้องเหมาะ​กับละครเพลงมาก"
​และแผ่นเสียงของละครร้องเรื่อง​นี้ ก็ทะลุเป้าการขายในสหรัฐอเมริกา
จากนั้น​ ​เขาจึงหวนกลับมาจัดรายการ talk show คู่​กับน้องสาว Marie Osmond อยู่​สองปี แล้ว​ Donny ก็หวนคืนกลับเวทีเพลงอีกครั้ง

ต่อ​ไปนี้​เป็นเรื่อง​น่าทึ่งของ Donny Osmond ค่ะ​
คุณพ่อ คุณแม่ของ​เขา ​คือ George Osmond ​และ Olive Osmond
บรรพบุรุษของ​เขาสืบเชื้อสายมาจาก เวลส์ แห่งเกาะบริเทน
​เขา​แต่งงาน​กับ Debra Glenn ตั้งแต่ 5 พฤษภาคม 1978 ​และยังครองคู่กันมาจนถึงปัจจุบัน (27 ปีแล้ว​) ​โดยมีลูกด้วยกัน 5 คน ลูกชายคนแรกของ​เขา ​คือ Jeremy ​แต่งงานแล้ว​ Donny เพิ่งกลาย​เป็นคุณปู่หมาดๆ​ ​ที่ยังดูหนุ่มฟ้อหล่อเฟี้ยว ​เมื่อเดือนสิงหาคม​ที่ผ่านมา หลานชายคนแรกของ​เขาชื่อ Dylan

Donny มีweb site ของ​เขาเอง ชื่อว่า มีตอน​ที่​เขาพูดถึงครอบครัวไว้ด้วย

"​เนื่องมาจากผม​ต้องออกเดินทาง​ไปแสดงทั่วโลก ​และ​กับการ​ที่ผม​เป็นสมาชิกของโบสถ์ The Church of Jesus Christ of Latter-day Saints ทำให้แฟนเพลงมีคำถามต่างๆ​เข้ามามากมาย​ ผม​ได้รับจดหมาย​และอีเมล์ถามผมเกี่ยว​กับ​ความเชื่อของ Latter-day Saints หรือ มอร์มอน

บางคน​ต้องการรู้ว่าผม​และ Debbie ​สามารถรักษาชีวิตการ​แต่งงานไว้อย่างเหนียวแน่น​ได้อย่างไร​เป็นเวลาหลายๆ​ปี ​โดย​ที่เราอยู่​ในโลกของธุรกิจการแสดง บางคนก็อยากรู้ว่า เราจัดการอย่างไร​กับปัญหาต่างๆ​​ที่ท้าทายต่อการสร้างครอบครัว​ที่ใกล้ชิด​และมี​ความสุข เราสร้างสมดุล​ระหว่างการงาน​และชีวิตครอบครัว​ได้อย่างไร

คุณรู้ไหมครับ​ ว่ามันไม่ใช่สิ่ง​ที่ง่ายเลย​ ​แต่ผมอยากให้คุณอ่านเรื่อง​ราวต่อ​ไปนี้ ​เพื่อ​เป็นการอธิบายถึงวิถีชีวิตของเรา ​ซึ่ง​จะช่วยตอบข้อข้องใจ​ทั้งหลาย​ได้ คำตอบดังกล่าวนั้น​ ทำให้ผมรู้สึกมั่นคง​กับโลก​และธุรกิจการแสดง​ที่ไม่แน่นอน เต็ม​ไปด้วย​ความขัดแย้ง ​และมี​แต่​ความเครียด นี่​คือแบบแผน​ที่นำทางชีวิตให้แก่ผม ​และผมหวังว่ามัน​จะช่วยตอบคำถามของคุณ​ได้"

Donny ​กับ Debbie ภรรยาคู่ใจ

Donny ทำ link ​ไปยังหน้าเว็บเพจ เกี่ยว​กับ​ความเชื่อทางศาสนาของ​เขา รวม​ทั้งตอบคำถามต่างๆ​​ที่คนสนใจเขียนเข้ามาถาม มีอยู่​หน้าหนึ่ง​ เรียกว่า Family Home Evening ​ซึ่ง​เป็นธรรมเนียมปฏิบัติของโบสถ์นี้ ​ที่อาทิตย์ละครั้ง ​จะ​ต้องจัดสรรหนึ่ง​วันให้​กับครอบครัว มานั่ง​พร้อมหน้ากันตอนเย็นหลังอาหารค่ำ อาจ​จะเรียกว่า มาสนทนาธรรมร่วมกัน ไม่มีการเปิดทีวี ไม่มีการรับโทรศัพท์ ​แต่​จะคุยกันตามประสา พ่อ แม่ ลูก สิ่ง​ที่ทำในวันนี้ ก็​คือ
สอนเรื่อง​จริยธรรม ของครอบครัว หรือสอน​ความรู้เกี่ยว​กับ​พระคัมภีร์
เล่นเกมส์
วางแผนกิจกรรมครอบครัวร่วมกัน
มาคุยกันในหัวข้อต่างๆ​​ที่สมาชิกครอบครัวสนใจร่วมกัน
เปิดโอกาสให้สมาชิกครอบครัว​แต่ละคน​ได้เล่าเรื่อง​หรือกิจกรรม​ที่ตนเอง​ไปทำมา
รับประทานขนมหรืออาหารว่างร่วมกัน​เป็นการตบท้าย

Donny เคยมีอาการทางจิต ​โดยป่วย​เป็นโรค Social Anxiety Disorder*
(* หมายถึงผู้มีอาการหวาดกลัวสังคม หรือวิตกกังวล​กับสิ่งร้ายๆ​​ทั้งหลาย​ที่เกิดขึ้น​รอบตัว มี​ความรู้สึก แปลกแยก ไม่อยากสังสรรค์ เสวนา​กับ​ใคร ​ถ้า​ต้องทำก็​จะเกิดอาการตกประหม่า หวาดกลัว ​เป็นต้น)
Donny ติดอันดับ​ที่ 14 ของ 25 ขวัญใจวัยรุ่น ​ที่จัดอันดับ​โดยหนังสือ TV Guide ฉบับ​ เดือนมกราคม 2005
Donny ร้องเพลงในการ์ตูนเรื่อง​ Mu Lan ในบทของ แม่ทัพ Li Shang ​พระเอกในเรื่อง​

นี่แหละ​ค่ะ​ เรื่อง​ราว​และชีวิตของ Donny ฉันสังเกตดูแล้ว​ สาว(เหลือน้อย)หลายคน ยังชื่นชม Donny อย่างซื่อสัตย์ไม่เสื่อมคลาย มีคนหนึ่ง​พาลูกสาวมาด้วย อายุคงประมาณสัก 10 ขวบ ​แต่ดู​ไปแล้ว​ลูกสาวคงมา​เป็น​เพื่อนแม่ ​เพราะเธอคงไม่รู้จักว่า Donny ​เป็น​ใคร ผู้​เป็นแม่เข้ามาถามฉันว่า เคยดูคอนเสิร์ตของ Donny มาก่อนไหม พอฉันบอกว่า ไม่เคย นี่​เป็นครั้งแรก เธอถามว่า แล้ว​คุณชอบไหม ฉันก็บอกว่า ชอบค่ะ​ ​เขาร้องเพลง​ได้ดีมาก เธอก็พูดอย่างหลงใหลว่า "He’s so cute."

บรรยากาศคอนเสิร์ตวันนั้น​ จึงอบอวล​ไปด้วยแฟนเพลง​ที่รัก Donny อย่างแท้จริง สำหรับฉันแล้ว​ Donny ตัว​เป็นๆ​ ​ที่ฉัน​ได้เห็น ทำให้รู้สึกว่า​ Donny แก่ลง (หรือแก่ขึ้น​?) ​เพราะรูปลักษณ์ Donny ​ที่ฉันเคยเห็น ​เขา​คือ หนุ่มน้อยวัยเยาว์ ​แต่ตอนนี้ ​เขากลาย​เป็นคุณปู่วัย 48 ​ไปแล้ว​ค่ะ​ (ว่า​ไปแล้ว​ เราก็คงแก่ไม่ย่อยเหมือนกันแฮะ)

​แต่อย่างไรก็ตาม ​เขาก็ยังดูหล่อเหลา​และมีเสน่ห์ด้วยรอยยิ้มแบบคนใจดี เพียง​แต่ฉันรู้สึกว่า​แววตา​เขาค่อนข้างเหนื่อยล้า บ่งบอกถึงการผ่านโลก​และชีวิตมาพอประมาณ ไม่ใช่แววตาใสๆ​ ยิ้มหวานๆ​ แบบเด็กวัยรุ่น​ที่ฉันเคยดู​เขาจากในรูป​เมื่อนานมาแล้ว​
คลิกดูภาพขยาย


เห็นไหมคะ​ แววตาของDonny ​ที่แตกต่าง​ไปจากวัยเด็ก

การแสดงของ Donny ​เป็น​ไปแบบเรียบเรื่อย ไม่หวือหวา แพรวพราว เหมือนนักร้องสมัยใหม่ ​ที่ชอบออกมาเต้นท่ายั่วยวน กวนสวาท เสียงร้องของ​เขาทุ้ม ไพเราะขึ้น​ ไม่แหลมเล็ก แบบเด็กหนุ่มอย่าง​ที่เคยฟัง ​แต่เสน่ห์แบบหวานๆ​ เงียบๆ​ ของ Donny ดูเหมือน​จะมัดใจสาวๆ​​ที่รักการแสดง​และบุคลิกของ​เขา​ได้​เป็นอย่างดี เรียกว่า ไม่ว่า​เขา​จะขยับตัวทำอะไร​ คุณป้าก็กรี๊ด​ไปหมด

อย่างตอนแรก Donny ใส่สูทออกมาร้อง ตอนหลัง​เขาคงร้อน ​เพราะ​ต้องร้อง​ไปเต้น​ไป พอทำท่า​จะถอดแค่เสื้อสูทเท่านั้น​แหละ​ คุณป้าก็กรี๊ดกันกระหึ่ม ฉันยังนึกในใจว่า นี่​ถ้าพ่อ Donny ผายลมออกมา บรรดาคุณป้ายังสาวก็คงพากันสูดดมอย่างชื่นใจ​เพื่อ​จะเก็บไว้ใน​ความทรงจำให้นานเท่านาน แฮ่ๆ​ เริ่มคิดพิเรนค่ะ​ ​ต้องขออภัย ไม่​ได้ว่าอะไร​คุณป้าพวกนั้น​นะคะ​ เพียง​แต่ประทับใจ​และนึกขัน​กับ​ความชื่นชอบของบรรดาแฟนเพลงมากกว่า ​ที่​เขามี​ความรัก​และ​ความนิยม​ที่มั่นคงต่อศิลปินในดวงใจของ​เขาอย่างเหนียวแน่น

พวกเราเดินออกมาจากคอนเสิร์ตก่อน​ที่​เขา​จะเลิก ​เนื่องจาก​เขาเลิกดึก ตั้ง 4 ทุ่มครึ่ง เค​ซึ่งพาลูกสาว​ไปด้วยเลย​อยากกลับเร็วหน่อย​ ​เพราะกลัวลูกง่วงนอน เราก็นั่งรถไฟใต้ดิน รอนแรมมา​ที่สถานี London Bridge ​เพื่อขึ้น​รถไฟกลับ​ที่พัก ขนาดเราออกมาจากคอนเสิร์ตสี่ทุ่ม รถไฟ​ที่เราขึ้น​ ยัง​เป็นขบวนสุดท้ายเลย​ นี่​ถ้าเราออกตามเวลาคอนเสิร์ตเลิก สงสัย​ต้องนอนอยู่​​ที่สถานีรถไฟแน่เลย​

ลอนดอนคืนวันศุกร์​และวันเสาร์ ​เป็นสถาน​ที่​ที่​เป็นอโคจรจริงๆ​ ทุกหนทุกแห่ง เต็ม​ไปด้วยนักเ​ที่ยวยามราตรี ​และคนเมา มากมาย​​ไปหมด ดูไม่น่าเดิน น่าเ​ที่ยวเลย​ ดูน่ากลัวมากกว่า

จากนั้น​พวกเราก็นั่งรถไฟกัน​ไปแบบง่วงแทบสลบ(ไม่ใช่กรี๊ดสลบ) ​เพราะตอนนั้น​ หกทุ่มกว่าเข้า​ไปแล้ว​ บนรถไฟก็มี​แต่คนเมาส่งเสียงเอะอะ โวยวายด่าทอกัน เคบอกให้พวกเราย้ายตู้นั่งดีกว่า ​เพราะตู้​ที่เราขึ้น​​ไปนั่งนั้น​ มีกลุ่มคนเมาอยู่​

เพียงอีกสองสามสถานี ก็​จะถึง​ที่​ที่เรา​จะลง ก็เกิดเหตุขึ้น​เสียก่อน เสียงพนักงานขับ ประกาศว่า รถไฟ​ต้องจอดหยุดชั่วคราว ​เพราะเกิดเหตุมีคนทะเลาะ ต่อสู้กัน ขณะนี้ รถไม่​สามารถเคลื่อน​ไปไหน​ได้ ​ต้องรอตำรวจมาเคลียร์สถานการณ์ พวกเราก็นั่งสะลึมสะลือ ​จะหลับมิหลับแหล่กัน ​เพราะตอนนั้น​ มันตีหนึ่ง​กว่าแล้ว​

ลูกสาวเคหลับ​ไปนานแล้ว​ รอคุณตำรวจน...​...​านมากกว่า​จะมาถึง ฉันไม่รู้ว่าคุณตำรวจ​เขาทำอะไร​บ้าง รู้​แต่ว่า ​เขาเดินตรวจทั่ว​ทั้งขบวนรถ พอรถไฟเคลื่อน​ได้ ฉันดีใจอย่าง​ที่สุด ​เพราะอยาก​จะล้มตัวลงนอน​จะแย่

นี่แหละ​ค่ะ​ เหตุ​ที่เกิดบนรถไฟ คนเมาพวกนั้น​ ทำ​เอาผู้​โดยสาร​และพนักงานปั่นป่วนกัน​ไป​ทั้งขบวนรถ เวรกรรมจริงๆ​

​ไปดู Donny แล้ว​ก็ดีใจค่ะ​​ที่​ได้เห็น​เขาแบบตัว​เป็นๆ​ ​แม้​จะต่างคนต่างแก่ ​แต่ก็เหมือนพบ​เพื่อนเก่า​ที่เคยคุ้นหน้ากันมานาน อยู่​มา​ได้ขนาดนี้ แล้ว​​ได้มาเจอกัน ก็นับว่า​เป็นวาสนาแล้ว​ค่ะ​ ดีใจ​ที่เห็น​เพื่อนรักยังอยู่​ดีมีสุข ในชีวิต​ที่โลดแล่น​ไป ตามทางฝันของตัวเอง

 

F a c t   C a r d
Article ID A-1217 Article's Rate 21 votes
ชื่อเรื่อง ไปดู คุณปู่ Donny Osmond เพื่อนเก่า ร้องเพลง
ผู้แต่ง pilgrim
ตีพิมพ์เมื่อ ๑๓ ตุลาคม ๒๕๔๘
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ ฉันเขียนให้เธออ่าน
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๑๑๓๖ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๑๑ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๑๐๓
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : ศาลานกน้อย [C-6036 ], [000.000.000.000]
เมื่อวันที่ : 13 ต.ค. 2548, 06.04 น.

ผู้อ่าน​ที่รัก,

นิตยสารรายสะดวก​ ​และผู้เขียนยินดีรับฟัง​ความคิดเห็นต่อข้อเขียนชิ้นนี้
เชิญคลิกแสดง​ความเห็น​ได้​โดยอิสระ ขอขอบคุณ​และรู้สึก​เป็นเกียรติอย่างยิ่ง ในการมี​ส่วนร่วมของท่านในครั้งนี้...​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : กางเขนดง [C-6039 ], [161.200.255.161]
เมื่อวันที่ : 13 ต.ค. 2548, 10.28 น.

พี่พิลขา ตอนเด็ก ๆ​ มากๆ​ๆ​ๆ​ๆ​ (เน้น) พอจำ​ได้ว่า ดอนนี่ อ๊อดสะม่อน กะแมรี่ อ๊อดสะม่อน (พี่หรือน้องก็ไม่รู้) คุณ ดอนนี่ หล่อมาก ยิ้มหวานสวยสุด ​แต่จำเพลง​ที่พวกเค้าร้องไม่​ได้เลย​ค่ะ​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๓ : add [C-6051 ], [203.114.127.46]
เมื่อวันที่ : 14 ต.ค. 2548, 20.50 น.

ตอนเด็กๆ​​เขาน่ารักดีจ้ะ​ ดังเคียงคู่มา​กับ Jackson 5 อ้าว...​..ว่า ดอนนี่​เป็นคุณปู่ เอ...​ อายุ แค่ 48 เองนะ อย่างนี้ ไมเคิล แจ็คสัน​ต้อง​เป็นคุณปู่ด้วย ​เขา​จะยอมเหรอ อิอิ

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๔ : Poceille [C-6158 ], [161.200.255.161]
เมื่อวันที่ : 30 ต.ค. 2548, 19.57 น.

เหอเหอเหอ...​ ม่ายรู้จักคุณปู่อ่ะค่ะ​ ​แต่อ่านเรื่อง​คุณพี่พิลฯแล้ว​สนุกดี ฮิฮิ ผจญภัยในลอนดอน ตอนรถไฟจอด นึกถึง Harry Potter เล่ม​ที่สาม​ที่บรรดาผู้คุมคุกอัสคาบันบุกรถไฟเลย​อ่ะค่ะ​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๕ : สิเนรุ [C-6763 ], [125.24.23.241]
เมื่อวันที่ : 22 ม.ค. 2549, 22.01 น.

จำ​ได้ว่าตอนเด็กๆ​เคยฟัง​และเคยชอบพี่น้องคู่นี้ ​แต่นี้กาลเวลามันพัด​เอา​ความทรงจำเกี่ยว​กับบทเพลงของพวกเค้า​ไปหมดแล้ว​ หวนมานึกถึงอีกทีก็​เมื่อมาอ่านงานของคุณพิลกริมนี่ล่ะครับ​ เดี๋ยง​ต้อง​ไปหาเพลงฟังรำลึก​ความหลังสักหน่อย​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๖ : Daeng เด็กเบญจมฯ แปดริ้ว [C-13793 ], [125.26.146.4]
เมื่อวันที่ : 05 มี.ค. 2551, 14.48 น.

เคย​เป็นแฟนคลับDonny osmond ​เมื่อ 30 ปีมาแล้ว​​และ​ได้รู้จัก​กับพี่จุ๋ม​กับพี่เจี๊ยบ(ตอน​ที่พวกพี่​เขาเรียนอยู่​ม.ธรรมศาสตร์)เราสนิทกัน​เพราะDonny ,สตรากี้&ฮัท ทุกวันนี้ยังคิดถึงอยู่​เลย​ กลุ่ม J&J​(จุ๋ม&เจี๊ยบ) D&D(Donny&Daeng)ไงจำ​ได้หรือเปล่า​ถ้า​ได้อ่านช่วยติดต่อหน่อย​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๗ : ปูจ๋า [C-13953 ], [58.136.40.20]
เมื่อวันที่ : 09 เม.ย. 2551, 15.56 น.

ปูจ๋าก็​เป็นแฟน Donnyเมือตัวเองอายุ 15 Donnyก็อายุ 17 ตอนนั้น​​เพื่อน​ไปเรียน​ที่อังกฤษ ​ได้ส่งmegazine มาให้อ่าน ตอนนั้น​อ่านก็ไม่ค่อยออกก็​ใช้​ความพยายามแยะ
ตอน​เพื่อน​ไปอยู่​อังกฤษ​ได้สักพัก ก็ชวน​ไปอยู่​ด้วยกัน...​บอกเรียนฟรี ใจก็อยาก​ไป...​​แต่ไม่ใช่อยาก​ไปเรียน...​อยาก​ไปอยางอื่น...​..แฮ่ๆ​ ​และพอเลิกจากเรียนกลับบ้านก็มาแอบเปิดวิทยุ​เพื่อหาเพลงDonny ฟัง ซื้อแผ่นเสียงมานอนฟังแบบเคลอเคล้อ พอโตขึ้น​ทำงานแล้ว​ มีคนมาจีบคุยกันว่าชอบ Donny Osmond เค้าก็ช่าง​ไปหาเทปเพลงของ Donny มาให้เราจน​ได้ ​ซึ่งมัน​เป็นของ​ที่หา​ได้ยากมากนะ...​..ซาบซึ้งใจ...​​แต่ก็ไม่รักเค้า
​และตอนหลังก็ยังคบกันอยู่​...​​แต่แบบ​เพื่อน

ขอบคุณมากๆ​ๆ​ๆ​...​.​ที่บรรยายประวัติให้อ่าน​ได้รู้​ความเคลื่อนไหวของคน​ที่เราชื่นชอบ

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๘ : ดอนเมือง [C-14453 ], [124.121.33.234]
เมื่อวันที่ : 06 ส.ค. 2551, 23.35 น.

อ่านแล้ว​คิดถึงสมัยเด็กๆ​ พี่สาวคลั่งไคล้ดอนนื่มากๆ​ ​แต่เราเฉยๆ​
ปัจจุบัน ผ่านมาสามสิบกว่าปีแล้ว​ กลับมาฟังใหม่ ก็ชอบซะอีกละ...​.
เพลงเก่าๆ​​เพราะดีมี​ความหมายดีๆ​ด้วย

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๙ : susana [C-14976 ], [161.200.255.162]
เมื่อวันที่ : 29 ต.ค. 2551, 23.13 น.

ฟังเพลง The Twelfth of Never ​ที่ Donny ร้องแล้ว​ ทำให้มี​ความสุขมาก​และเห็นโลกนี้​เป็นสีชมพู ​เพราะ​ความมีเสน่ห์ของคนร้อง​ที่​สามารถส่ง​ความสุขสู่ผู้ฟัง ​ได้อย่างดีเยี่ยม
​แม้เวลา​จะผ่าน​ไป 30 กว่าปี ฟังเพลงนี้ทีไรก็อดคิดถึงวันวาน​และช่วงเวลาดีเหล่านั้น​ไม่​ได้ ยัง​เป็นแฟน​ที่หลงใหลใน Donny ตั้งแต่วัยรุ่น จนถึงปัจจุบัน ดีใจ​ที่มีผู้​ที่ชื่นชอบเพลงนี้เหมือนกัน

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๑๐ : mam Donny's mania [C-15059 ], [125.24.229.228]
เมื่อวันที่ : 10 พ.ย. 2551, 23.56 น.

ดีใจจังยังมีคนรัก Donny Osmond เหมือนเรา พอฟัง The Twelfth of Never ยิ่งคิดถึง อยากให้มี คอนเสิร์ตของ​เขาในบ้านเราจังค่ะ​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๑๑ : Daeng [C-15888 ], [125.26.154.13]
เมื่อวันที่ : 21 มิ.ย. 2552, 10.37 น.

สมัย​เป็นวัยรุ่น คลั่งใคล้ Donny มากๆ​ๆ​ๆ​ๆ​ เพลงทุกเพลง สะสมรูปเล็กรูปใหญ่ ไว้เยอะมาก หนังสือ สมุดเรียน ห่อปกด้วยรูป Doony จนโดน​เพื่อนล้อ ​แต่ก็ชอบ มี​ความสุข ทุกวันนี้ ก็ยังชอบ รักยิ่งกว่าสามีเสียอีก ​ใครชอบเข้ามาคุย หวนถึง​ความหลังกันหน่อย​

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น