นิตยสารรายสะดวก  Memorandum  ๓๐ กันยายน ๒๕๔๘
ไปตกปลา
คนรัก
...สวัสดีครับ​​ เรื่อง​​​​ที่กระผม​​จะเล่าต่อให้​​เพื่อนๆ​​ฟังต่อ​​ไปนี้ ​​เป็น​​ความทรงจำครั้งหนึ่ง​​​​ที่ดีๆ​​ของกระผมเองครับ​​ เรื่อง​​มีอยู่​​ว่า...​​.. วันหนึ่ง​​ในช่วงปิดเทอม...
สวัสดีครับ​
เรื่อง​​ที่กระผม​จะเล่าต่อให้​เพื่อนๆ​ฟังต่อ​ไปนี้ ​เป็น​ความทรงจำครั้งหนึ่ง​​ที่ดีๆ​ของกระผมเองครับ​ เรื่อง​มีอยู่​ว่า...​..
วันหนึ่ง​ในช่วงปิดเทอมน่าร้อน แถวบ้านนอกน้ำขึ้น​จนถ้วมพวกเรา​เป็นเด็ก​ที่อาศัยอยู่​​ที่ท้ายหมู่บ้านใกล้ทุ่งนา ​และพอน้ำขึ้น​ใต้ถุนบ้านเราก็เต็ม​ไปด้วยน้ำ​ซึ่งลึกมากๆ​ พวกเราเด็กๆ​ก็​จะนำเบ็ดตกปลามาตกปลา​ที่ชานบ้าน ตก​เพื่อ​ความสนุกไม่​ได้จริงจังอะรัยมากมาย​ ​แต่​ถ้าวันไหนตก​ได้ตัวใหญ่ก็​จะนำ​ไปขายให้​กับพ่อค้า​ที่รับซื้อ ​แต่พ่อแม่ของพวกเราไม่ค่อยอยาก​จะให้ตกปลา ​เพราะกลัวพวกเราตกน้ำ
อยู่​มาวันหนึ่ง​ พ่อ​กับแม่ไม่อยู่​​ไปธุระในหมู่บ้าน โจ๊ก​เพื่อน​ซึ่งตัวเล็ก​ที่สุดชวนพวกเรานั่งเรือ​ไปตกปลาให้ใกลกว่าเดิม ​เพราะว่าปลาแถวบ้านเราไม่ค่อยมีแล้ว​ พวกเราตกลงกันว่า​จะออก​ไป​และกลับมาก่อนบ่ายโมง พวกเราขึ้น​เรือแล้ว​ก็ออกเรือ​ไปใกลพอสมควรจน​ไปถึงกอไผ่ใหญ่​และตกลงกันว่า​จะตกปลาตรงนี้​เพราะว่าทำเลดี เราไม่รอช้าเริ่มลงมือตกปลาเลย​ คน​ที่ประเดิม​ได้ปลาคนเเรก​คือ คน​ที่ชวนเรามานั่นแหละ​ครับ​ โจ๊กนั่งเอง ​และอีกไม่นานตัว​ที่สองก็ตามมา นั่น​คือต้น​เป็นคน​ที่ทำอาหารเก่ง​ที่สุดในกลุ่มพวกเรา ​และพวกเราก็​ต้องรออีกนานกว่าตัว​ที่สาม​จะตามมา ตัว​ที่สามนี้​เป็นฝีมือของผมเอง ​แต่รู้สึกว่า​ปลาของผม​จะตัวเล็กกว่า​เพื่อนเลย​ พอตัว​ที่สี่ก็ถึงทีของบ๊อบบี้ปลา​ที่​เขาตก​ได้ใหญ่​ที่สุดเลย​ประมาณ 8 ขีด​ได้ครับ​ พอเวลาผ่าน​ไปพวกเราก็​ได้ปลาเยอะเลย​ ​แต่เวลายังเหลืออีกตั้งเยอะพวกเราจึงตัดสินใจเล่นน้ำ กระโดดลงจากเรือ​แต่ลืม​ไปว่าเรือไม่​ได้ผูกไว้ พอพวกเราลงน้ำ เรือก็ลอย​ไปกันน้ำ พวกเราว่ายน้ำตามเรือ​ไปใกลพอสมควร​และขึ้น​เรือกลับบ้าน พอถึงบ้านพ่อ​กับแม่ของพวกเรากลับมา​พอดี พ่อแม่เห็นพวกเราตัวเปียกจึงถามว่า​ไปเล่นน้ำ​ที่ไหนมา พวกเราตอบว่าเล่นตรงชานบ้านนี่เอง เย็นวันนั้น​พวกเรานำปลา​ที่​ได้มาทำอาหารเลี้ยงกัน



(มัน​เป็น​ความทรงจำ​ที่ลืมไม่ลงจริงๆ​ว่ายน้ำตามเรือเหนื่อยมากๆ​ครับ​)

 

F a c t   C a r d
Article ID A-1202 Article's Rate 12 votes
ชื่อเรื่อง ไปตกปลา
ผู้แต่ง คนรัก
ตีพิมพ์เมื่อ ๓๐ กันยายน ๒๕๔๘
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ บันทึกเงาความคิด
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๑๒๔๗ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๔ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๒๓
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : ศาลานกน้อย [C-5951 ], [000.000.000.000]
เมื่อวันที่ : 30 ก.ย. 2548, 20.08 น.

ผู้อ่าน​ที่รัก,

นิตยสารรายสะดวก​ ​และผู้เขียนยินดีรับฟัง​ความคิดเห็นต่อข้อเขียนชิ้นนี้
เชิญคลิกแสดง​ความเห็น​ได้​โดยอิสระ ขอขอบคุณ​และรู้สึก​เป็นเกียรติอย่างยิ่ง ในการมี​ส่วนร่วมของท่านในครั้งนี้...​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : ชาร ทิคัมพร [C-5955 ], [203.151.140.115]
เมื่อวันที่ : 01 ต.ค. 2548, 09.18 น.

...​คง​จะ​เป็นการเขียนครั้งแรกๆ​ ขอให้​กำลังใจในการเขียนครั้งต่อๆ​​ไปครับ​ น้องยัง​ใช้ภาษาไทยผิดอยู่​บางคำ ลองอ่านดูอีกที ...​​จะรออ่านเรื่อง​ต่อ​ไปครับ​ ให้ดอกไม้หนึ่ง​ดอกสำหรับ​ความกล้า​ที่​จะเขียน

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๓ : pilgrim [C-5966 ], [82.3.32.76]
เมื่อวันที่ : 03 ต.ค. 2548, 06.00 น.

อ่านแล้ว​เห็นภาพเลย​ค่ะ​ ซุกซนตามประสาเด็กๆ​ แล้ว​เขียนมาใหม่นะคะ​ เห็นด้วย​กับคุณชารค่ะ​ ขอให้กล้าเขียนต่อ​ไปนะคะ​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๔ : Poceille [C-5984 ], [161.200.255.161]
เมื่อวันที่ : 04 ต.ค. 2548, 17.44 น.

แฮ่ม แฮ่ม มาแอบขอกินปลาด้วยคนค่ะ​

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น