นิตยสารรายสะดวก  Fiction  ๒๗ กันยายน ๒๕๔๘
ความรักครั้งสุดท้าย#15
Anantra
...​​ความรัก​​ที่มี​​แต่น้ำตา มี​​แต่​​ความเศร้า ​​จะมีคู่รักคู่ไหน​​ที่​​เป็นเหมือนอย่างเราบ้างไหม ทำไมมันถึง​​ได้ทุกข์ทรมานขนาดนี้นะ ​​แต่ช่างเถอะ มันคง​​จะไม่มีอีกแล้ว​​​​ความรู้สึกแบบนี้ มันคง​​จะ​​เป็นครั้งสุดท้าย​​ที่เราสองคน​​จะ​​ได้ทำอะไร​​ด้วยกัน ถึง​​แม้ว่าเรา​​จะอยากร้องไห้ด้วยกันอีกก็ตาม...
ฉันรู้สึก​ได้ว่าช่วงนี้พ่อ​กับแม่​เอาใจใส่ฉัน​เป็นพิเศษ แม่ถามฉันบ่อยขึ้น​ว่าวันนี้​จะกลับบ้านกี่โมง ​จะกลับมาทานข้าวบ้านไหม อยากทานอะไร​​เป็นพิเศษหรือเปล่า ​ส่วนคุณพ่อก็​จะนั่งรอจนกว่าฉัน​จะกลับแล้ว​ค่อยขึ้น​ห้อง


ถึง​แม้ว่าพวกท่าน​จะพยายามทำให้​เป็นธรรมชาติมาก​ที่สุด ​แต่ฉันก็สังเกตุ​ได้ ฉันไม่ใช่เด็ก ๆ​ แล้ว​ พอ​ที่​จะเข้าใจ


ฉันรู้​และเข้าใจว่าสิ่ง​ที่พวกท่านทำนั้น​​เพราะรัก​และ​เป็นห่วงฉัน ​แต่ฉันก็ยังรู้สึกอึดอัด มันรู้สึกเหมือนฉันทำอะไร​ผิด หรือ​กำลัง​จะทำผิด พวกท่านถึง​ได้มาคอยสังเกตุพฤติกรรมของฉัน


ฉันพยายามทำตัวปกติ ทำเหมือนไม่มีอะไร​เกิดขึ้น​ ​เพราะไม่อยากให้ท่าน​ทั้งสอง​ต้องมา​เป็นห่วงฉันจนเกิน​ไป ​แต่ฉันคงทำ​ได้ไม่แนบเนียนนักหรอก ฉันรู้ตัวดี


ฉันมัก​จะเก็บตัวเงียบอยู่​ในห้องคนเดียว นั่งคิดอะไร​​ไปเรื่อยเปื่อย บ่อยครั้ง​ที่ฉันร้องไห้ ฉันพยายามแล้ว​ ​แต่มันก็ทำไม่​ได้ ฉันยังคิดถึงอ้น ​และยังคงรัก​เขามาก นี่ฉัน​กำลัง​จะกลาย​เป็นผู้หญิง​ที่​ไปแอบรักสามีชาวบ้านแล้ว​หรือนี่ มันน่าตลกสิ้นดี


​ถ้า​เป็น​ไป​ได้ ฉันอยาก​จะลบ​ความทรงจำ​ทั้งหมดเกี่ยว​กับตัว​เขาออก​ไป ไม่อยากจดจำอะไร​​ทั้งนั้น​ ไม่อยากเชื่อเลย​ว่าการ​ที่​จะลืม​ใครสักคนนี่มันช่างยากเย็นถึงเพียงนี้ แล้ว​ตัว​เขาล่ะป่านนี้​จะ​เป็นอย่างไรบ้าง​ ​เขา​จะทุกข์ทรมานเหมือนอย่างฉันบ้างไหม หรือว่า​เขา​จะลืมมัน​ได้อย่างไม่ยากเย็น


เสียงโทรศัพท์ ทำให้ฉันถึง​กับสะดุ้ง จอยนั่นเอง...​


ฉันรีบปาดน้ำตา พยายามทำเสียงให้​เป็นปกติ​ที่สุด...​



"จอยเหรอ...​​เป็นไงบ้าง" ฉันรีบพูดอก​ไป ไม่อยากให้จอยรู้ว่าฉัน​กำลังเศร้า



"ฉันน่ะ สบายดี แล้ว​แกล่ะ" จอยถาม



"ก็เรื่อย ๆ​ น่ะ ดีใจจัง​ที่แกโทรมา" ฉันบอกจอยด้วย​ความรู้สึกแบบนั้น​จริง ๆ​



"นี่ มีคน​เขาอยากนัดแก​ไปทานข้าวน่ะ" จอยพูด



"​ใคร...​แกเหรอไง...​" ฉันพูดติดตลก



"ไม่ใช่ฉันหรอก พี่หนึ่ง​น่ะ จำพี่หนึ่ง​​ได้ไหม" จอยถาม



ฉันหยุดคิดสักแป๊บนึง "พี่หนึ่ง​" คน​ที่ขายเสื้อผ้าคนนั้น​เหรอ หรือ​ใคร แล้ว​เกี่ยวอะไร​​กับใยจอย



"นี่ใยอร...​แกไม่​ต้องสงสัย​ไปหรอก พี่หนึ่ง​​เขา​เป็นลูกพี่ลูกน้อง​กับน้อตน่ะ" ใยจอยรีบพูด



"พี่หนึ่ง​​ที่ขายเสื้อผ้า ​ที่เคยทำงานตึกเดียว​กับฉันน่ะนะ" ฉันถาม



"คนเดียวกันนั่นแหล่ะจ้ะ​" จอยบอก



"ทำไมฉันไม่เคยรู้เลย​ น้อตไม่เห็นเคยบอก" ฉันถามอย่างสงสัย



"ฉันเองก็เพิ่งรู้เหมือนกัน...​นี่ว่าไงจ๊ะ​ ว่างไม๊" จอยถาม



"ไม่อ่ะ...​" ฉันตอบสั้น ๆ​



"เฮ้ย ไม่​ได้นะ แก​ต้อง​ไป ฉันอุตส่าห์​ไปรับปาก​เขาไว้แล้ว​ น่า​ไปเหอะนะ ก็เคยเจอกันแล้ว​ไม่ใช่เหรอไง อีกอย่างพี่หนึ่ง​​เขาก็สนใจแกมาตั้งนานแล้ว​นะ ​แต่​เขาเห็นแกมีแฟนแล้ว​​เขาก็เลย​ตัดใจน่ะ" จอยพูด​ไปเรื่อย ๆ​



"นี่ท่า​จะ​ไปกันใหญ่แล้ว​ สนใจฉันเนี่ยนะ" ฉันรีบพูด



"จริง ๆ​ นะ ​เขาเคยถามเรื่อง​แก​กับน้อตมาตั้งนานแล้ว​ ​แต่น้อตบอกว่าแกมีแฟนแล้ว​ ​แต่ตอนนี้​เขาคงรู้แล้ว​ล่ะว่า...​."จอยพูดแบบไม่เต็มเสียงมากนัก คงกลัวว่า​จะทำให้ฉันสะเทือนใจ "น่าอร ​ไปเถอะ ฉัน​กับน้อตก็​ไปด้วย ไม่​ต้องห่วงหรอกน่า พี่หนึ่ง​แก​เป็นคนดี ไว้ใจ​ได้" จอยชักชวน



"​ไปก็​ได้...​​ถ้าแกสองคน​ไปด้วยฉันก็โอเค...​" ฉันตอบรับ



"ดีมากว่าง่าย ๆ​ แบบนี้สิ...​เย็นวันศุกร์นะ เดี๋ยวฉัน​กับน้อต​ไปรับ 6โมงเย็นนะ ห้ามช้าล่ะ"



"อืม แล้ว​เจอกัน" ฉันตอบ



ใน​ที่สุดฉันก็รู้คำตอบแล้ว​ว่าทำไมพี่หนึ่ง​คนนั้น​ถึงรู้จักชื่อฉัน ​ที่แท้​เขาก็​เป็นญาติ​กับน้อตนี่เอง ก็ดีเหมือนกันดีกว่าอยู่​​แต่ในบ้านคิด​แต่เรื่อง​เดิม ๆ​ ออก​ไปเปิดหูเปิดตาเผื่ออะไร​​จะดีขึ้น​มาบ้าง



โทรศัพท์ดังขึ้น​อีกครั้ง...​ใยจอยอีกแล้ว​...​



"ว่าไงจ๊ะ​" ฉันทัก



"ลืมบอก​ไป ​แต่งตัวสวย ๆ​ นะจ๊ะ​ รู้ป่าว" ใยจอยบอก



"อะไร​กัน ทำไม​ต้องสวยด้วยเหรอ ​ไปทานข้าวแค่เนี้ย" ฉันถาม



"ไม่​ได้หรอก...​เคย​ได้ยินไม๊ ​ความประทับใจครั้งแรกน่ะ" ใยจอยพูด



"นี่อย่าบอกนะว่าเธอสองคน​กำลัง​จะเล่นเกมส์จับคู่ให้ฉัน" ฉันถามอย่างรู้ทัน



"ก็แล้ว​​แต่​จะคิด ​แต่งตัวสวย ๆ​ แล้ว​กัน แค่นี้นะจ๊ะ​" จอยรีบวางหู



"นี่เดี๋ยวสิ...​ใยจอยเดี๋ยว...​" ไม่ทันซะแล้ว​



เฮ้อ...​สองคนนี่จริง ๆ​ เลย​​แต่ฉันก็รู้ว่า​เขา​ทั้งสองหวังดี​กับฉัน คงไม่อยากเห็นฉันมัว​แต่โศกเศร้าเสียใจ ​แต่เรื่อง​แบบนี้มัน​ต้อง​ใช้เวลา ไม่ใช่​จะปุบปับลืม​ได้เลย​ซะ​เมื่อไหร่


​แต่งตัวสวย ๆ​ เหรอ...​นี่ฉันควร​จะบ้าจี้ตามใยจอยดี หรือว่าทำไม่สนใจดี


พี่หนึ่ง​ ​จะว่า​ไป​เขาก็คุยสนุกดี ท่าทาง​เขาก็​เป็นคนน่าคบคนนึง แล้ว​อีกอย่างฉันก็รู้สึกว่า​คุย​กับ​เขา​ได้ถูกคอ​เป็นอย่างดี มันคงไม่เสียหายอะไร​​ที่​จะรู้จักพื่อนใหม่ ๆ​ บ้าง


ฉันเดิน​ไปเปิดตู้เสื้อผ้า มองหาชุด​ที่เหมาะสม​ที่​จะใส่​ไปวันศุกร์นี้ ชุดนี้น่า​จะเหมาะ​ที่สุด ชุดใหม่​ที่ฉันซื้อมาจากร้านของพี่หนึ่ง​วันนั้น​ ถึงยังไง​เขาก็คง​จะไม่ว่าชุดของร้าน​เขาเองแน่ ๆ​...​ นึก​ไปก็ขำตัวเอง​ไปว่าฉันคิด​ได้ยังไงกัน...​.



ฉัน​ได้ยินเสียงโทรศัพท์อีกครั้ง ใยจอยแน่เลย​คง​จะลืมสั่งอะไร​อีกล่ะสิ...​



"ว่าไงจ๊ะ​ ​จะบอกอะไร​อีก" ฉันทักทายอย่างรวดเร็ว



"เอ่อ...​อร นี่อ้นเองนะ" เสียงปลายสายพูด



อ้นเหรอ...​ไม่ใช่ใยจอย...​นี่​เขาเองเหรอ...​ฉัน​จะทำยังไงดี...​ฉัน​จะพูดอะไร​​กับ​เขาดี ตอนนี้หัวใจฉันเต้นแรงเหมือน​กับ​จะระเบิด...​​ทั้งดีใจ ระคนสับสน...​



"ฮัลโหล อร...​ฮัลโหล" อ้นพูดอยู่​อย่างนั้น​หลายครั้ง



ฉัน​ได้​แต่เงียบ ไม่ตอบ ฉันไม่ควร​จะคุย​กับ​เขา หรือควร​จะคุย​กับ​เขาดี...​ฉันไม่รู้ว่าอะไร​ควร อะไร​ไม่ควรเลย​ตอนนี้ น้ำตาของฉันค่อย ๆ​ ไหล ออกมา ​พร้อม​กับ​ที่ฉัน​กำลัง​จะกดสาย​เขาทิ้ง​ไป...​.



"อร...​อ้นโทรมาบอกลา​เป็นครั้งสุดท้าย พรุ่งนี้แล้ว​นะอร อ้น​จะ​แต่งงานวันพรุ่งนี้" อ้นพูด เสียงของ​เขาสั่น



ฉันใจหาย เหมือนว่าใจ​ทั้งดวงของฉันแทบ​จะหยุดเต้น...​พรุ่งนี้แล้ว​เหรอ ​เป็น​ไป​ได้ยังไง มันยังเหลืออีก 2 วันนี่นา หรือว่าฉัน​จะจำวันผิด มัน​เป็น​ไปไม่​ได้​ที่ฉัน​จะลืม



"ทำไมเร็วจังล่ะอ้น" ฉันถาม น้ำเสียงของฉันก็สั่นไม่แพ้​เขา ​ทั้ง ๆ​ ​ที่ฉันพยายามแล้ว​



"ทางฝ่ายนั้น​​เขา​ไปดูฤกษ์มาใหม่น่ะ พวก​เขาอยากให้​แต่งกันเร็วขึ้น​ คงกลัวว่าอ้น​จะหนี​ไป" อ้นพูดด้วยน้ำเสียงเหมือน​กับ​กำลังประชดอะไร​บางอย่าง



เรา​ทั้งสองเงียบงัน ไม่มี​ใครพูดอะไร​ต่อ อยากให้เวลามันหยุดอยู่​แค่วันนี้ ไม่อยากให้มีวันพรุ่งนี้ ไม่อยากเลย​...​.



"เอ่อ ​คือ อร...​อรขอให้อ้นโชคดีแล้ว​กันนะคะ​ ขอให้อ้นโชคดี" ฉันพูด​ได้แค่นั้น​จริง ๆ​ มันตื้อ​ไปหมดคิดอะไร​ไม่ออก ​ทั้ง ๆ​ ​ที่มีคำพูดตั้งมากมาย​ มีเรื่อง​ราวตั้งมากมาย​อยาก​จะเล่าให้​เขา​ได้ฟัง ​แต่มันคงทำไม่​ได้อีกแล้ว​



"อรก็เหมือนกันนะ ดูแลตัวเองด้วย อ้นคงไม่มีโอกาส​ที่​จะ​ได้ดูแลอรอีกแล้ว​...​" เสียงของ​เขาสั่น ฉัน​ได้ยินเสียงสะอื้นเบา ๆ​ จาก​เขา ​เขาคง​ใช้​ความพยายามอย่างมาก


ฉันถึง​กับร้องไห้ออกมา มันทนไม่ไหว กี่ครั้งแล้ว​นะ​ที่เราสองคน​จะ​ต้องมานั่งร้องไห้ด้วยกันแบบนี้ ​ความรัก​ที่มี​แต่น้ำตา มี​แต่​ความเศร้า ​จะมีคู่รักคู่ไหน​ที่​เป็นเหมือนอย่างเราบ้างไหม ทำไมมันถึง​ได้ทุกข์ทรมานขนาดนี้นะ ​แต่ช่างเถอะ มันคง​จะไม่มีอีกแล้ว​​ความรู้สึกแบบนี้ มันคง​จะ​เป็นครั้งสุดท้าย​ที่เราสองคน​จะ​ได้ทำอะไร​ด้วยกัน ถึง​แม้ว่าเรา​จะอยากร้องไห้ด้วยกันอีกก็ตาม



"อรครับ​...​มันอาจ​จะเห็นแก่ตัว ​แต่อ้นอยาก​จะให้อร...​รอ...​รออ้น​ได้ไหม อ้นรักอรจริง ๆ​ รักมาก​ที่สุด ​และอ้นไม่คิดว่า​จะรัก​ใคร​ได้อีกแล้ว​...​รับปากผม​ได้ไหมครับ​อร"



ฉันถึง​กับเงียบ ไม่คิดเลย​ว่าอ้น​จะถามคำถามนี้​กับฉัน ฉันควร​จะตอบ​เขาว่ายังไงดี แน่นอนฉันก็รัก​เขา รัก​เขามาก​ที่สุดเหมือนกัน ​แต่ฉันก็ไม่อยากทำร้าย​ใคร ไหน​จะเด็ก​ที่​กำลัง​จะเกิดมาอีก ฉัน​จะทำยังไงดี ​ใครก็​ได้ช่วยฉันที ฉันร้อนรนสับสน ฉัน​จะ​ต้องแยกแยะให้ออก​ระหว่าง​ความ​ต้องการของหัวใจ ​กับ​ความถูก​ต้อง



"อ้น​จะไม่บังคับอร ​แต่อ้นอยาก​จะฟังคำตอบนี้จากปากของอรเอง ​และอ้น​จะเคารพในคำตอบของอรทุกสิ่งทุกอย่าง​ที่อรตัดสินใจ" ​เขาพูดน้ำเสียงหนักแน่น



เหมือน​เขาพยายาม​จะบอกอะไร​ฉันบางอย่าง เหมือน​เขาพยายาม​ที่​จะทวงถึงคำมั่นสัญญาของสองเรา ใช่สิคำสัญญา เราเคยสัญญาอะไร​ด้วยกันไว้ตั้งมากมาย​ คำสัญญา​ที่เราเคยมีต่อกันไว้ว่า เรา​จะรักกันตลอด​ไป

 

F a c t   C a r d
Article ID A-1196 Article's Rate 4 votes
ชื่อเรื่อง ความรักครั้งสุดท้าย#15
ผู้แต่ง Anantra
ตีพิมพ์เมื่อ ๒๗ กันยายน ๒๕๔๘
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ เรื่องยาว ซีรีส์
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๙๔๙ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๒ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๒๐
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : ศาลานกน้อย [C-5934 ], [000.000.000.000]
เมื่อวันที่ : 27 ก.ย. 2548, 20.29 น.

ผู้อ่าน​ที่รัก,

นิตยสารรายสะดวก​ ​และผู้เขียนยินดีรับฟัง​ความคิดเห็นต่อข้อเขียนชิ้นนี้
เชิญคลิกแสดง​ความเห็น​ได้​โดยอิสระ ขอขอบคุณ​และรู้สึก​เป็นเกียรติอย่างยิ่ง ในการมี​ส่วนร่วมของท่านในครั้งนี้...​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : ต้นข้าว [C-5950 ], [158.108.2.8]
เมื่อวันที่ : 30 ก.ย. 2548, 13.56 น.

หาย​ไปนานเลย​ค่ะ​ นึกว่า​จะไม่​ได้อ่านซะแล้ว​ รออ่านนะคะ​

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น