นิตยสารรายสะดวก  Memorandum  ๑๔ กันยายน ๒๕๔๘
ความเจ็บปวดที่ไม่มีวันตาย
ญาณิน
...​​ความเจ็บปวด​​ที่ไม่มีวันตาย นกน้อยเกาะกิ่งไผ่มอง​​ไปข้างหน้าไกลโพ้น ดั่งชีวิตของวาริน​​ที่ไม่รู้ว่าทางข้...
​ความเจ็บปวด​ที่ไม่มีวันตาย
นกน้อยเกาะกิ่งไผ่มอง​ไปข้างหน้าไกลโพ้น ดั่งชีวิตของวาริน​ที่ไม่รู้ว่าทางข้างหน้า​จะมีอะไร​รออยู่​...​​แต่ไม่ว่าทางนั้น​​จะ​เป็นยังไงก็​ต้องบิน บิน​ไปให้ไกล ไกลจาก​ความ
รู้สึก​ที่ทรมาร ​ความหวาดผวาหวาดกลัว​ที่ติดตามหลอนหลอกตลอดเวลา สายน้ำ​ที่ไม่มีวันใสจากใจของเด็กน้อย​ที่ชื่อ วาริน

เด็กน้อยวารินนั่งมองเหมออยู่​ใน​ความมืดคุดคู้กอดเข่าเฝ้าถามตัวเองว่าทำไมเรื่อง​เลวร้ายนี้​ต้องเกิดขึ้น​​กับเธอ
​ที่จำ​ความ​ได้พ่อ​และแม่ไม่เคยมี​ที่อยู่​​เป็นหลักแหล่ง ​เพราะการทำงานของพ่อ​ต้องเร่ร่อน​ไปเรื่อยๆ​​โดยการรับเหมาก่อสร้างเงิน​ที่​ได้มาก็พอประทังครอบครัว​ไป​ได้เรื่อยๆ​ พ่อเคยมีเมียมาก่อน​ที่​จะมาอยู่​กิน​กับแม่วาริน พ่อมีลูกติดสองคน​เอามาให้แม่เลี้ยง​พร้อมวาริน​และน้องชาย ​โดยอาศัยอยู่​ในห้องพักคนงานแคบๆ​สองห้อง พ่อในสายของวารินพ่อ​เป็นฮีโร่ ​เป็นคนสนุกร้องเพลงเก่ง พ่อไม่กินเหล้าไม่สูบบุหรี่พ่อรักแม่มากกว่าลูก ​กับลูกๆ​แม่ไม่เคยลำเอียงรักเท่าๆ​กัน​ถ้ามีอาหาร​ที่แม่ชอบพ่อ​จะเก็บไว้ให้แม่คนเดียวแม่ก็แอบมาแบ่งให้ลูกๆ​ทุกคนเท่ากัน บางครั้งก็น้อยใจเงียบๆ​ให้​กับพ่อเหมือนกัน...​.
มาวันหนึ่ง​พี่สาวคนโตก็หนีหาย​ไป​โดยไม่ทราบสาเหตุ..แม่พ่อตามหาแจ้ง​ความก็ไม่มีวี่แววแม่กังวลมาก​เพราะพี่เพิ่งอายุ15-16ปีเอง ​และพี่คน​ที่สอง ​ต้องออกจากโรงเรียนมาช่วยพ่อทำงานก่อสร้าง...​..ระยะหลังๆ​นี้พ่อแม่ทะเลาะกันบ่อยมาก​ส่วนมาก​จะ​เป็นเรื่อง​เงินซะ​ส่วนใหญ่ ...​..​ต่อมาพี่คน​ที่สองก็หนีหาย​ไปจากบ้านอีกคน แม่แปลกใจ​และถามพ่อว่า แม่เลวร้าย​กับลูกมากเลย​หรือไงถึง​ได้หนี​ไปแม่ร้องไห้ออกตามหาตามบ้านญาติก็ไม่พบ แม่คง​จะเก็บคำถามนี้​ไปอีกนานว่าทำไมลูก​ต้องหนี​ไป...​
พ่อแม่ทะเลาะกันหนักขึ้น​ ไม่รู้ว่าเรื่อง​อะไร​แม่หนี​ไปอยู่​บ้านยายพ่อไม่​ไปตามคิดว่าแม่หายโกรธคงกลับมาเอง พ่อยังคงทำงานเรื่อยๆ​ไม่​ไปง้อแม่เลย​วาริน​ต้องอยู่​​กับพ่อ​และน้องเท่านั้น​...​..แล้ว​วันหนึ่ง​วารินก็รู้สาเหตุด้วยตัวเองว่าทำไมพี่สาวสองคนถึง​ได้หนีหาย​ไปจากบ้าน​และมัน​เป็นวันเดียว​กับ​ที่วาริน​ต้องช็อค​กับชีวิตของตัวเองในวันนี้...​..
​เมื่อเวลาประมาณสี่ทุ่มวาริน​ต้องสดุ้งสุดตัว​ที่เห็นพ่อ​กำลังค่อมร่างของตัวเองอยู่​​โดย​ที่ไม่มีกางเกงอยู่​เลย​ วารินร้องออก​ไปเสียงดังลั่น...​.พ่อจ๋าอย่า อย่า อย่าทำอะไร​หนูเลย​หนูกลัวแล้ว​ วารินร้องไห้ขอพ่ออย่างน่าสงสาร น้องนอนหลับสนิท พ่อย่ำยีวารินใน​ที่สุด...​โอ้อนิจจาเด็กน้อยอายุเจ้าแค่เพียงสิบขวบเท่านั้น​กลับ​ต้องมาสังเวย​ความ​ใคร่ของผู้ใหญ่ผู้​ที่ขึ้น​ชื่อว่าพ่อบังเกิดเกล้า...​พ่อบอกวารินว่าห้ามบอก​ใครเด็ดขาดไม่งันเจอดีแน่ๆ​
วารินเด็กน้อยเจ้า​จะทำอย่างไรดีแม่ก็ไม่อยู่​ขวัญกระเจิงยับเยินจากน้ำมือของพ่อตัวเอง ตอนสายของวันรุ่งขึ้น​แม่กลับมาพ่อ​ไปทำงานวารินนอนซมไม่สบายวารินร้องไห้กอดแม่สอึกสอื้นแม่ถามว่า​เป็นอะไร​ร้องไห้ทำไม วาริน​จะทำไงดี วารินบอกแม่ว่าคิดถึงแม่มากน้องก็คิดถึง วารินไม่กล้า​ที่​จะบอกแม่เลย​ว่าเกิดอะไร​ขึ้น​กลัว​ไปหมด...​...​.
มาวันหนึ่ง​แม่​จะ​ไปเ​ที่ยวงานวัด​กับพื่อนบ้านวารินขอแม่​ไปด้วยแม่ไม่ให้​ไป​เพราะดึก​และ​ต้อง​ไปโรงเรียน​แต่เช้า​..วารินร้องไห้ในใจแม่จ๋าอย่าทิ้งหนูไว้​กับพ่อเลย​หนูกลัว..กลัวพ่อตัวเอง วารินวิ่ง​ไปข้างนอกให้พ่อรู้ว่าวารินตามแม่​ไป​แต่แม่​กับพ่อก็ไม่รู้ว่าวาริน​ไปไหน เด็กน้อยซ่อนตัวอยู่​ในตึก​ที่ก่อสร้างไม่เสร็จนั้น​เอง รอ รอ รอจนแม่กลับมาจากงานวัด แม่มาแล้ว​ดีใจมากๆ​...​.
แล้ว​วันหนึ่ง​น้ามาบอกว่ายายไม่สบายแม่​ต้อง​ไปดูยาย วารินขอ​ไปด้วยแม่บอก​ต้อง​ไปโรงเรียนเดี๋ยวแม่กลับมา ​จะทำไงดีกลัวพ่อสุดขีดในตอนนี้
ดึกแล้ว​วารินยังไม่หลับกังวล​ไปหมด ​แต่ก็เผลอหลับใน​ที่สุด...​.ค่อนสว่างมีร่างหนักๆ​นอนทับหนูน้อยอยู่​ วารินสดุ้งตื่น.."พ่ออย่า'หนูกลัว เด็กน้อยกระโดดหนีสุดตัววิ่งออกจากบ้านมา วิ่ง วิ่ง วิ่ง ร้องไห้หาแม่ใน​ความมืดมานั่ง​ที่ป้ายรถเมย์..หนาวจังเลย​แม่จ๋าหนู​จะทำยังไงดี ถามตัวเองว่าพี่ๆ​​เขา​ไป​ที่ไหนกันนะ ...​..
แม่จ๋าหนูกลับ​ไปหาแม่ไม่​ได้อีกแล้ว​หนูกลัว แม่จ๋าอย่าร้องไห้นะ​ถ้าหนูไม่อยู่​ใกล้แม่แล้ว​ สักวันหนึ่ง​หนู​จะกลับมา มา​พร้อมกลับ​ความเจ็บปวด​และหวาดกลัว​ที่มันไม่มีวัน​จะลบ​ไปจากใจของเด็กน้อย​ที่ชื่อวาริน​ได้เลย​...​...​..แม่ดูแลตัวเองด้วยนะแล้ว​ลูก​จะกลับมา...​.ลูกไม่รู้ว่าสิ่ง​ที่ลูกทำนี้ผิดหรือถูก​แต่ลูก​ต้อง​ไปให้ไกลพ่อบังเกิดเกล้า​ที่ย่ำยีลูกในใส้ของตัวเองแท้ๆ​...​.คำถาม​ที่อยู่​ในใจของวาริน...​.
วารินใช่ลูกของพ่อหรือเปล่า..?
พี่สาวสองคน​ไปไหน..​เพราะอะไร​..?
ทำไมพ่อถึงทำ​กับลูก​ได้...​?
แม่​เป็นไงบ้าง...​..? (โปรดติดตามตอนต่อ​ไป)

 

F a c t   C a r d
Article ID A-1177 Article's Rate 5 votes
ชื่อเรื่อง ความเจ็บปวดที่ไม่มีวันตาย
ผู้แต่ง ญาณิน
ตีพิมพ์เมื่อ ๑๔ กันยายน ๒๕๔๘
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ บันทึกเงาความคิด
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๑๐๐๕ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๕ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๑๐
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : ศาลานกน้อย [C-5816 ], [000.000.000.000]
เมื่อวันที่ : 14 ก.ย. 2548, 17.18 น.

ผู้อ่าน​ที่รัก,

นิตยสารรายสะดวก​ ​และผู้เขียนยินดีรับฟัง​ความคิดเห็นต่อข้อเขียนชิ้นนี้
เชิญคลิกแสดง​ความเห็น​ได้​โดยอิสระ ขอขอบคุณ​และรู้สึก​เป็นเกียรติอย่างยิ่ง ในการมี​ส่วนร่วมของท่านในครั้งนี้...​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : pilgrim [C-5836 ], [158.125.1.112]
เมื่อวันที่ : 16 ก.ย. 2548, 17.48 น.

เรื่อง​ราวน่าติดตามนะคะ​ คุณญาณิน แล้ว​​จะรออ่านตอนต่อ​ไปนะคะ​
อ้อ ขอออก​ความเห็นเรื่อง​การสะกดคำหน่อย​นะคะ​ เช่น ทรมาน ไม่ใช่ ทรมาร ค่ะ​ คล่อม ไม่ใช่ ค่อม ยังไงลองตรวจดู​กับพจนานุกรมก่อนนะคะ​ ​เพื่อเสน่ห์ของงานเขียน อย่าง​ที่ลุงเปี๊ยก ท่าน บก.ใหญ่บอกค่ะ​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๓ : Poceille [C-5860 ], [202.57.140.117]
เมื่อวันที่ : 17 ก.ย. 2548, 17.55 น.

มาอ่านค่ะ​

แฮ่...​ หนหน้าขอ​ความกรุณาคุณญาณินเว้นบรรทัดให้สักนิด​ได้ไหมคะ​? แก่แล้ว​ เวลาอ่านอะไร​​ที่ติดกันพืด ๆ​ แล้ว​​จะตาลายอ่ะค่ะ​ ขอบคุณล่วงหน้าค่ะ​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๔ : ติดต่อ คุณอนุรักษ์ [C-11862 ], [124.120.49.185]
เมื่อวันที่ : 13 ก.ค. 2550, 13.24 น.

บริษัท จันทร์มาศกรุ๊ป กฏหมาย​และนักสืบ จำกัด
นักสืบ สืบทุกเรื่อง​ราว​ที่คุณ​ต้องการทราบ
รักษา​ความลับ รับประกันผลงาน
สืบพฤติกรรม สืบจับตามหมายจับ
สืบหาตัวบุคคล สืบเรื่อง​ทุจริตในหน่วยงาน
สืบหาข้อมูลทางการเงิน สืบหาข้อมูลทางการสื่อสาร
ติดตามตัวบุคคลด้วยระบบ GPS
บันทึกหลักฐาน​เป็นวีซีดี ไฟล์วีดีโอ
ติดต่อ คุณอนุรักษ์ 086-667-2908 ; 083-988-5529 ; 02-917-9773
www.JM-SPY.com
nu111@csloxinfo.com ; anurak@jm-spy.com
เชื่อถือ​ได้ มั่นใจในประสบการณ์
​ได้รับเชิญออกทีวีในรายการเกมส์อัจฉริยะข้ามคืนเทปแรกของรายการ
ให้สัมภาณ์นิตยสารเส้นทางทำมาหากิน ในคอลัมน์ นักสืบ อาชีพ​ที่ไม่ธรรมดา

10,000-100,000
เงินสด
รามอินทรา
นัดเจอตามสะดวก​หรือ​ที่ออฟฟิศ

**กราบขออภัยอย่างสูงมาทางนี้ด้วย หากอีเมล์นี้รบกวนท่าน **

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๕ : บอมเบย์ [C-12512 ], [124.121.132.105]
เมื่อวันที่ : 04 ก.ย. 2550, 18.24 น.

ตอนแรกงานบรรยายมีอารมณ์เข้ามาสอดแทรก ​ซึ่งทำให้เห็นภาพ​และ​ความรู้สึกของตัวละคร คาดว่าผู้เขียนคงเขียนออกมาจากจิตใจ ​แต่พามากลาง​และท้าย ๆ​ เนื้อเรื่อง​กลับวิ่ง​ไปอย่างรวดเร็ว ​ซึ่งเหมือน​เป็นจุด​ที่น่าสนใจ ​แต่กลับไม่น่าสนใจ ​ต้องค่อย ๆ​ เขียนนะครับ​ อย่ารีบ เนื้อหาน่าสนใจ​และน่าติดตามมากครับ​

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น