นิตยสารรายสะดวก  Fiction  ๐๓ กันยายน ๒๕๔๘
คู่บุญคู่กรรม
ชาร ทิคัมพร
...มีเสียงแมวร้องอย่างเจ็บปวด แล้ว​​แมวของแกตัวหนึ่ง​​ก็กระเด็นตกลงมาจากชานบ้านชั้นบน...​​มันถูกเตะกระเด็น​​ไปติดข้างฝาด้วยไอ้โอ๊ป...
"ป้า​จะเลี้ยงมัน​ไปทำไมตั้งห้าหกตัว" นี่​เป็นคำเตือนครั้งแรกจากเจ้าของบ้านข้างๆ​กัน

"มีแมวตั้งสิบกว่าตัวแล้ว​ ...​ป้า​จะเลี้ยงไหวหรือ ? ระวังนะ ! " ​และนี่​เป็นคำเตือนถัดมาจาก​เพื่อนบ้านอีกเหมือนกัน ป้าจันทร์สมยังจำคำเตือนพวกนี้​ได้ ตอน​ที่แกเพิ่ง​จะ​เอาแมวมาเลี้ยง​ได้ใหม่ๆ​ ...​

​แต่​เมื่อเวลาผ่าน​ไปอีกสามปี แมว​ที่ป้าจันทร์สมเลี้ยงไว้ก็กลาย​เป็นเจ็ดสิบกว่าตัว หรืออาจ​จะมากกว่านั้น​ ยังไม่มี​ใครรวม​ทั้งแกเอง​จะนับมัน​ได้ถ้วน

ป้าจันทร์สม​เป็นหญิงสูงอายุหม้ายใจบุญ​ที่ทุกคนในหมู่บ้านรู้จัก ว่า​ที่จริงหลายๆ​คนก็​เป็นญาติ​กับสามีแกด้วย แก​ได้เก็บ​เอาลูกแมวสีขาว​ที่มีแต้มสีดำจากตลาดมาเลี้ยงไว้​เมื่อสามปีมาแล้ว​ ...​นี่​คือการเริ่มต้นของปัญหา !

วันนั้น​ตัวมันนิดเดียว​และสกปรกมอมแมม ลูกแมวน้อยตัวสั่นเทาด้วย​ความ กลัวอยู่​บนเสารั้ว หมาเจ้าถิ่นสองสามตัว​กำลังเห่ากรรโชก​และตะกายรั้ว​ที่มันหนีขึ้น​​ไปหลบคมเขี้ยวอยู่​

ป้าจันทร์สมตะเพิดหมาพวกนั้น​​ไปเสีย แล้ว​เข้า​ไปอุ้มเจ้าแมวขาวแต้มดำ มัน​เป็นแมวตัวเมีย ! ​ใครคง​จะ​เอามาปล่อยไว้ แมวน้อยร้องครางเบาๆ​ มันเลียมือแกเหมือนสำนึกบุญคุณ​และขอฝากชีวิต

ไม่รู้ว่า​เป็นบุญหรือ​เป็นกรรมของ​ใคร ป้าจันทร์สมให้รู้สึกว่า​แกมี​ความสัมพันธ์​กับมันมา​แต่เก่าก่อน อาจ​จะ​เมื่อชาติ​ที่แล้ว​ ! แก​เอามันกลับมาบ้าน​และเลี้ยงไว้​เป็นแมวตัวแรกของแกตั้งแต่นั้น​มา

"เอ็งชื่อแต้มก็แล้ว​กัน" แกบอกมัน​เมื่อ​เอาข้าวก้นชามให้มันกิน​เป็นมื้อแรก

นางแต้มน้อยติดแกแจ มันตามป้าจันทร์สม​ไปทุกหนทุกแห่ง ​เมื่อยาม​ที่แกเข้านอนมัน​จะก็เข้ามานอนขดอยู่​​ที่หน้าท้อง​เพื่อรับไออุ่นจากแก ​เมื่อ​จะออกจากบ้าน​ไปตลาดหรือ​จะออกจากบ้าน​ไปไหนๆ​มันก็​จะวิ่งตามออก​ไป จนแก​ต้องหากรงเล็กมาขังมันไว้ก่อน​จะออกจากบ้าน

มัน​ต้องมี​เพื่อน ! ป้าจันทร์สมคิด แล้ว​อีกสองสามวัน​ต่อมาแกก็​ไปเก็บลูกแมว​ที่วัดมาอีกสองตัว ​เป็นตัวผู้หนึ่ง​​และตัวเมียอีกหนึ่ง​ให้มัน​เป็น​เพื่อนกัน ​แต่​เมื่อถึงเวลานอน ​ที่นอนของแกก็​คือ​ที่นอนนางแต้มตัวเดียวเท่านั้น​ ตรงนั้น​​เป็น​ที่เดียว​ที่แมวตัวอื่น​จะมานอนด้วยไม่​ได้ นางแต้ม​เป็นนางพญาแมวของบ้านตั้งแต่นั้น​มา

...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​.

อีกเจ็ดเดือน​ต่อมา ก็มีแมวตัวเมียหลงมาอยู่​​กับแมวของป้าจันทร์สมอีกสองตัวรวม​เป็นห้าตัว แกเลี้ยงมันไว้​เอาบุญ

"แหมป้า ! ตั้งแต่ป้าเลี้ยงแมวนี่หนูแถวนี้หาย​ไปหมด ดีจัง ! " ​เพื่อนบ้านข้างๆ​ชมป้าจันทร์สม​กับนางแต้ม​และพรรคพวกของมัน

​แม้หนู​จะหมด​ไป​แต่แกก็​ต้องซื้อปลาทูตัวเล็กสองเข่ง​กับข้าวสารถูกๆ​มาหุงคลุกให้แมวกินทุกวัน ลำพังข้าว​ที่เหลือติดก้นชามนั้น​ไม่พอ​ที่​จะเลี้ยงพวกมันเสียแล้ว​

​เมื่อครบปี​ที่​เอานางแต้มมาเลี้ยง ป้าจันทร์สมก็มีแมว​เป็นบริวารอีกรวม​เป็นสิบแปดตัว ​เป็นลูกครอกแรกของนางแต้มเสียเจ็ดตัว ​และลูกของแมว​ที่มาอยู่​ใหม่อีกหกตัว

"ป้า ! ​เอามัน​ไปทำหมันเสียสิ เดี๋ยวป้า​จะมีแมว​เป็นร้อยนะ" ​เพื่อนบ้านคน​ที่เคยเตือนแกตอนแรกแนะนำ

​แม้ว่า​จะ​ต้องเจียดเงินบำนาญตกทอดจากสามี​ที่​ได้รับทุกเดือนมา​เป็นค่าปลาทู​กับค่าข้าวเพิ่มขึ้น​ จนแกซื้อข้าวปลาอาหารสำหรับกินเอง​ได้น้อยลงก็ตาม ป้าจันทร์สมก็ยังไม่สนใจคำเตือนนั้น​ มันน่า​จะบาป​ถ้าสัตว์โลก​จะเกิดแล้ว​​ไปห้ามมันไว้ แกเชื่ออย่างนี้ ! ตาม​ที่เคย​ได้รับการบอกเล่ามาตั้งแต่ยังสาว

จนกระทั่งย่างเข้าปลายปี​ที่สองนางแต้มก็ตั้งท้องอีกครั้ง ไล่ๆ​กัน​กับแมวตัวเมียตัวอื่นๆ​​ที่เลี้ยงไว้อีกหลายตัว ป้าจันทร์สมสังเกตว่านางแต้ม​จะตั้งท้องนำแมวตัวอื่นทุกครั้ง ! ​และ​เมื่อครบรอบสองปีเต็มของการเลี้ยงแมว บ้านป้าจันทร์สมก็มีแมวกว่าสี่สิบตัวเข้า​ไปแล้ว​

​เพื่อนบ้านเริ่มบ่น​ที่แมวของป้าจันทร์สม​ไปก่อ​ความรำคาญให้ บางคนมาฟ้องว่าแมวของแก​ไปขโมยของกินในครัว บางคนบ่นว่าแมวของแก​ไปตะปบลูกไก่เจี๊ยบของ​เขาตาย อีกหลายๆ​คนพากันบ่นในอีกหลายเรื่อง​​ที่แมวของแก​เป็นตัวการ

ลูกแมวรุ่นใหม่โตขึ้น​​และกินจุขึ้น​ อีกไม่นานพวกมันก็ทยอยกันตั้งท้อง​และออกลูกมาอีกหลายครอก ถึงตอนนี้ป้าจันทร์สมก็ไม่มีเงิน​ที่​จะซื้ออาหารเพิ่มให้​กับฝูงแมวของแกให้มันพอกิน​ได้อีกแล้ว​ ทุกเดือนเฉพาะค่าอาหารแมวก็เกินกว่าครึ่งของเงิน​ที่แกมีแล้ว​

"ป้าก็​เอามัน​ไปปล่อยเสียบ้างสิ ! " ​เพื่อนบ้านคนหนึ่ง​แนะนำแก ​เมื่อแกเล่าให้ฟังถึงปัญหาประชากรแมว​ที่มากเกิน​ไป

​แต่ป้าจันทร์สมไม่มีวัน​ที่​จะทำตาม​ที่​เพื่อนบ้านคนนั้น​บอก​ได้ แค่คิดก็บาป แล้ว​ ! ​และ​ถ้าทำอย่างนั้น​มันไม่รับผิดชอบ ! เดี๋ยวนี้แกใกล้ชิดสนิทสนม​กับแมว​ที่เลี้ยงไว้มากกว่า​เพื่อนบ้านทุกคนเสียอีก มันเหมือน​กับลูกๆ​หลานๆ​ของแกทีเดียว

​และ​เมื่อครบสามปี ป้าจันทร์สมก็มีบริวารแมวยั้วเยี้ยเต็มบ้านของแกเอง ​และมันยังแผ่อาณาจักร​ไปถึงบ้านข้างๆ​​โดยรอบอีกด้วย ​โดยมีบ้านแก​เป็นเมืองหลวง

ป้าจันทร์สมพยายาม​จะนับจำนวนแมว​ทั้งหมด​ที่มีอยู่​​แต่ก็ไม่เคยสำเร็จ ​เพราะมันไม่​ได้อยู่​​ที่บ้าน​พร้อมๆ​กัน พวกมัน​จะมา​พร้อมหน้า​พร้อมตากันก็เฉพาะ​เมื่อ​ได้เวลาให้อาหารเท่านั้น​ ทุกตัว​จะหิวโซ​และเดินพล่านสับสนจนไม่อาจ​จะนับมัน​ได้ ​แต่​ถ้าประมาณอย่างคร่าวๆ​ละก็ ป้าจันทร์สมคง​จะมีแมวไม่น้อยกว่าเจ็ดสิบตัว ​ความจริงน่า​จะมากกว่านั้น​เยอะ !

เกือบทุกวันป้าจันทร์สม​จะ​ได้รับการร้องเรียนจาก​เพื่อนบ้านเรื่อง​แมวของแก พวกมัน​ได้อาหารไม่พอกิน จึงเ​ที่ยว​ไปแอบอาศัยอยู่​ตามบ้านคนอื่น คอยลักขโมยอาหาร​ที่​เขาวางทิ้งไว้กิน หลายตัว​ไปขี้ไว้ตามใต้ถุนบ้านอื่น บางทีก็​ไปไล่กัดกันจนจานชาม​เขาแตกเสียหาย ...​

เสียงบ่น​และเสียงด่าแมวของชาวบ้านสร้าง​ความทุกข์ใจให้​กับป้าจันทร์สมมาก แกเองไม่​ได้นิ่งนอนใจในปัญหานี้ ​แต่ก็ยังคิดไม่ตกว่า​จะทำอย่างไร เดี๋ยวนี้ ป้าจันทร์สมเองก็ไม่ค่อยอยาก​จะพบหน้า​ใครๆ​ในหมู่บ้านอีกแล้ว​ กลัวว่า​เขา​จะบ่นใส่หน้าเรื่อง​แมว

"สร้างกรงใหญ่ๆ​ใส่มันเสียสิ !" ผู้ใหญ่บ้านแนะนำป้าจันทร์สม ​เพราะชาวบ้าน​ไปร้องเรียนเรื่อง​แมวของแก

​แต่ป้าจันทร์สมไม่มีปัญญา​จะ​ไปซื้อไม้มาสร้างกรงเอง ​และแกก็พอรู้อยู่​แก่ใจว่า ​ถ้า​เอาแมว​ทั้งหมดมาขังกรงไว้ ก็ไม่มีอาหารพอ​ที่​จะให้มันกิน ​เพราะตอนนี้ประชากรแมวของแก​ได้อาศัยอาหาร​ที่มันขโมยจากบ้านอื่นกินบ้าง จาก​ที่​เขาให้มันกิน​เพราะสงสารบ้าง บางตัวก็เก่งในการจับกบ เขียด กิ้งก่า จิ้งจก จิ้งเหลน ​และนกกิน​ได้บ้างจึงอยู่​มา​ได้ ​แม้กระนั้น​แมว​ส่วนใหญ่ก็ผอมโซ ​จะมีก็นางแต้มนางพญาแมวเท่านั้น​​ที่ไม่​ต้องแย่งตัวอื่นกิน ​เพราะป้าจันทร์สม​จะดูแลให้มัน​ได้กินตัวเดียวจนอิ่ม​โดยเฉพาะ

"โธ่เอ๋ย ! ฉันก็ไม่รู้​จะทำอย่างไรเหมือนกัน" ป้าจันทร์สม โอดครวญ​เมื่อ​เพื่อนบ้านคนหนึ่ง​หิ้วกรงนกมาให้ดูถึงบ้าน ในกรงมีนก​เขาตัวโปรดของ​เขานอนตายอยู่​ ตามตัวมีแผลเหวะหวะ ขนนกกระจายเต็มกรง มัน​เป็นฝีมือของแมวตัวใดตัวหนึ่ง​ของแก
แล้ว​​เขาก็หิ้วกรง​กับซากนกกลับ​ไปอย่างโกรธเกรี้ยว ​พร้อม​กับส่งเสียงด่า​และสาปแช่งแมว​และตัวแกเองดังคับซอย คราวนี้​เขาด่าอย่างไม่เกรงใจแล้ว​ ! ...​

เสียง​เพื่อนบ้านคนหนึ่ง​ตะโกนขึ้น​ลอยๆ​​เมื่อเดินผ่านหน้าบ้านแก

"ไอ้ห่า ! ไม่รู้​จะเลี้ยงไว้ทำไมมากมาย​ เลี้ยงแมวแล้ว​ก็ไม่มีปัญญาดูแล ระยำ ! " นี่เกือบ​เป็นเหตุการณ์ประจำวัน ​และมันก็ยิ่งทำให้ป้าจันทร์สมหลบหน้า​เพื่อนบ้านมากขึ้น​จนไม่ยอมพบปะ​ใคร เหมือน​กับแม่มดแห่งอาณาจักรแมว​ที่ไม่สู้หน้าผู้คน

สามวัน​ต่อมาจาก​ที่แมวแก​ไปกัดนกของ​เขาตาย ป้าจันทร์สมก็​ได้ยินเสียงเอะอะตึงตังมาจากข้างบ้าน มีเสียงดังโครม​ที่ข้างฝาบ้านนั้น​ มีเสียงแมวร้องอย่างเจ็บปวด แล้ว​แมวของแกตัวหนึ่ง​ก็กระเด็นตกลงมาจากชานบ้านชั้นบน มีเสียงด่าตามมา แมวตัวนั้น​ชักอยู่​​ที่พื้นดินครู่หนึ่ง​ แล้ว​ก็คลานกระเสือกกระสนมาจนถึงบ้าน​และตายในเช้า​วันรุ่งขึ้น​ มันถูกเตะกระเด็น​ไปติดข้างฝาด้วยไอ้โอ๊ป ​เพราะ​ไปขี้​ที่กระถางธูป​ที่​ที่บูชาหัวนอนเตียงของบ้านนั้น​ !

ป้าจันทร์สมร้องไห้เงียบๆ​ให้แมวตัวนั้น​ขณะ​ที่ขุดหลุมฝังซากของมัน ...​

...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​


ประชาชนค่อนเมืองเดือดร้อนแสนสาหัส ​เมื่อฝนตกหนักหลายวันติดต่อกัน ​และน้ำป่าจากดอยหลากไหลลงสู่แม่น้ำ แล้ว​มันเอ่อเข้าท่วมบ้านเรือนริมน้ำ​และแถบ​ที่ลุ่มอย่างรวดเร็ว หลายหมู่บ้านผู้คน​ต้องอยู่​บนชั้นสองของบ้าน อดข้าวอดน้ำ รอ​ความช่วยเหลือจากภายนอก

​ที่หมู่บ้านของป้าจันทร์สม สถานการณ์น้ำท่วมไม่รุนแรงถึงขั้นนั้น​ น้ำท่วมแค่ค่อนแข้ง ​แม้​แต่บ้านชั้นเดียวน้ำก็ไม่เข้าบ้าน ลำบากกันก็ตรง​ต้องเดินลุยน้ำออกจากบ้าน​ไปทำมาหากินเท่านั้น​

​แต่ชาวบ้าน​ที่​เป็น​เพื่อนบ้านป้าจันทร์สมก็​ต้องพบทุกข์อีกอย่างหนึ่ง​​ซึ่งหมู่บ้านอื่นไม่มี บรรดาแมวของป้าจันทร์สม​ซึ่ง​ไปแอบอิงอาศัยตามบ้านอื่นอยู่​นั้น​ติดน้ำท่วม พวกมันลุยน้ำกลับ​ไปกินข้าว​ที่บ้านไม่​ได้​และหิวจัดจนไม่กลัวคน

มันขโมยอาหารทุกอย่าง​ที่ขวางหน้าเหมือนแมวป่า​ที่อดโซ ว่ากันว่ามันกล้าแย่งขนมจากมือเด็กสามขวบ​ที่​กำลังกินอยู่​คนเดียว แล้ว​มันก็เ​ที่ยวขี้ไว้เรี่ยราดตามพื้นห้อง​และในครัว บางบ้านมันขึ้น​​ไปขี้​แม้​แต่บน​ที่นอนของ​เขา น้ำท่วมพื้นดินหมดจนมันไม่มี​ที่แห้ง​จะขี้อย่างเคย

เสียงก่นด่าแมว​และเจ้าของของมันดังอยู่​รอบๆ​บ้านป้าจันทร์สม ​ส่วน​ที่บ้านของแกเองสถานการณ์ร้ายไม่น้อยกว่า​ที่อื่น ​เพราะมีแมวอยู่​หนาแน่นกว่าทุกบ้าน...​ป้าจันทร์สมเองมีทุกข์​ทั้งกาย​และใจ ปลาทูไม่มีขายในตลาด ​และแก​ต้องคอยเก็บกวาดขี้แมววันละ​เป็นสิบๆ​กองโยนทิ้งลง​ไปใต้ถุนบ้าน น้ำใต้ถุนบ้านของแก​และบริเวณรอบๆ​เน่าเหม็นส่งกลิ่น​ไปทั่ว เสียงด่าทอ​และสาปแช่งแมว​และตัวแกเองดังยิ่งขึ้น​

สามวันน้ำก็ลด​แต่ยังเฉอะแฉะ พื้นดิน​เป็นโคลนลื่น หลายบ้าน​ต้องคอยเช็ดรอยตีนแมว​ที่แอบเข้ามากินอาหารบนโต๊ะ​ซึ่ง​เขาลืมเก็บเข้า​ที่เข้าทาง ​ส่วน​ที่บ้านป้าจันทร์สม เมืองหลวงของอาณาจักรแมวนั้น​ บนพื้นบ้านมี​แต่โคลนรอยตีนแมวสับสน​ไปหมด พวกแมวกลับมารวมกันอีกครั้ง​เพราะแกออก​ไปซื้อข้าว​กับปลาทูมา​ได้แล้ว​ ​แต่จำนวนปลาทูนั้น​ลดลงด้วยราคาแพงขึ้น​มากหลังน้ำท่วม พวกมันหิวจัดขึ้น​กว่า​แต่ก่อน...​

ชาย​เพื่อนบ้านคนหนึ่ง​เดินอาดๆ​ชูซากแมวสองตัวมา​ที่หน้าบ้านของเจ้าของของมัน

"ป้า ! ​เอาแมวของป้า​ไป มัน​ไปกินยาเบื่อ​ที่ฉันวางไว้เบื่อหนู​เมื่อคืนนี้ " แล้ว​​เขาก็โยนมันโครมลงตรงหน้าแก

ป้าจันทร์สมร้องไห้อีกครั้งขณะ​ที่​กำลังขุดหลุม แกรู้ว่า​เขาตั้งใจ​จะวางยาเบื่อมัน ​เพราะหมู่บ้านนี้ไม่มีหนูมานานแล้ว​ คราวนี้แกร้องไห้ให้​กับแมว​ทั้งสองตัว​ที่ตาย​ไป​และร้องไห้ให้​กับตัวเอง​ที่​ได้สูญเสีย​เพื่อนบ้าน​ไปจนหมดสิ้น คงมีอยู่​ก็​แต่คนข้างๆ​บ้านเท่านั้น​ !

นางแต้มเดินเข้ามาเคล้าแข้งเคล้าขาป้าจันทร์สม ช่างประจบเสียจริง ! แล้ว​ก็เข้า​ไปดมซาก​เพื่อนของมัน​ที่นอนนิ่งอยู่​อย่างแปลกใจ ป้าจันทร์สมเพิ่งสังเกตเดี๋ยวนี้เองว่ามันตั้งท้องอีกแล้ว​ ​เป็นท้อง​ที่สาม ! ...​O

 

F a c t   C a r d
Article ID A-1163 Article's Rate 4 votes
ชื่อเรื่อง คู่บุญคู่กรรม
ผู้แต่ง ชาร ทิคัมพร
ตีพิมพ์เมื่อ ๐๓ กันยายน ๒๕๔๘
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ เรื่องสั้น
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๑๐๔๕ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๓ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๑๓
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : ศาลานกน้อย [C-5742 ], [000.000.000.000]
เมื่อวันที่ : 03 ก.ย. 2548, 20.54 น.

ผู้อ่าน​ที่รัก,

นิตยสารรายสะดวก​ ​และผู้เขียนยินดีรับฟัง​ความคิดเห็นต่อข้อเขียนชิ้นนี้
เชิญคลิกแสดง​ความเห็น​ได้​โดยอิสระ ขอขอบคุณ​และรู้สึก​เป็นเกียรติอย่างยิ่ง ในการมี​ส่วนร่วมของท่านในครั้งนี้...​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : add [C-5743 ], [203.188.6.165]
เมื่อวันที่ : 04 ก.ย. 2548, 18.35 น.

ตายละ แล้ว​แมว​ที่เรา​ไปเก็บมาเลี้ยงมัน​จะเยอะขนาดของป้าจันทร์สมมั้ยเนี่ยะ

​ที่กรุงเทพฯมีคนทำคอนโดแมวให้แมวอยู่​คนละห้องๆ​ด้วยค่ะ​ ก็จำนวนประมาณของป้านี่แหละ​ค่ะ​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๓ : หัวดอ [C-6948 ], [61.7.143.129]
เมื่อวันที่ : 06 ก.พ. 2549, 09.20 น.

จ่างต๋ายเตอะ

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น