นิตยสารรายสะดวก  Fiction  ๒๓ สิงหาคม ๒๕๔๘
ชาตินี้เป็นข้า ชาติหน้าขอเป็นนาย
ตะวันฉายที่ปลายฝัน
...เบนซ์สีบรอนซ์คันหรูจากยุโรป​​กำลังเคลื่อนตัวออกจากคฤหาสน์หลังงามราคาหลายสิบล้าน ​​ที่ตั้งเด่นตะหง่านอยู่​​ในเนื้อ​​ที่หลายสิบไร่ แล่นผ่านสระว่ายน้ำขนาดใหญ่โค้...
เบนซ์สีบรอนซ์คันหรูจากยุโรป​กำลังเคลื่อนตัวออกจากคฤหาสน์หลังงามราคาหลายสิบล้าน ​ที่ตั้งเด่นตะหง่านอยู่​ในเนื้อ​ที่หลายสิบไร่ แล่นผ่านสระว่ายน้ำขนาดใหญ่โค้งวนก่อน​จะถึงประตู ระบบรีโมทคอลโทรลเริ่มทำงาน ประตูค่อย ๆ​ เปิดออก รถเลี้ยวพ้นผ่านประตูคฤหาสน์​กำลัง​จะทะยานตัวออก​ไปพลัน​ต้องหยุดชะงัก คน​ใช้ในบ้าน​กำลังวิ่งหน้าตั้งมา

รถหยุดนิ่ง...​

ชายวัยกลางคนผมเกรียนถือกระเป๋าสีดำเดินเข้ามา กระจกติดฟิล์มกรองแสงค่อย ๆ​ เลื่อนต่ำลง

"เจ้านายลืมกระเป๋าเอกสารครับ​"

"อ้อ...​ขอบใจมาก เอกสารสำคัญด้วย"

"แม่บ้านฝากถามว่า เย็นนี้เจ้านาย​จะกลับมาทานอาหาร​ที่บ้านไหมครับ​"

"ทำไมรึ?"

ชายผมเกรียนเกาหัวเบา ๆ​

"ไม่มีอะไร​ครับ​ ​คือแม่บ้าน​จะ​ได้จัดเตรียมอาหารไว้ครับ​"

"ฉันยังไม่รู้เลย​ ไม่​ต้องเตรียมไว้ให้ฉันหรอก เตรียมให้คุณผู้หญิงก็พอ" สิ้นเสียง กระจกค่อย ๆ​ เลื่อนขึ้น​ ชายผมเกรียมยืนโค้งนอบน้อม



รถเคลื่อนตัวออกสู่ถนนใหญ่ วันนี้​เขาออกสายกว่าทุกวัน​เพราะไม่มีประชุมด่วน เหลือบมองดูนาฬิกา​ที่ข้อมือ เกือบ ๆ​ ​จะ 11 โมง วันนี้มีประชุมตอนบ่ายสองคงไม่​ต้องขับรถเร่งรีบอะไร​มากมาย​ ​เพราะยังเหลือเวลาอีกเกือบสามชั่วโมงในการเดินทาง สัญญาณไฟแดงสว่างขึ้น​ตรงแยกข้างหน้า ​เขาค่อย ๆ​ ผ่อนคันเร่งลง หยุดรถ​เป็นคันแรก​ถ้าไม่นับมอเตอร์ไซด์สามสี่คัน​ที่เพิ่งแทรกเบียดรถ​เขา​ไป รถบีเอ็มฯสีเลือดหมูแล่นมาจอดแนบข้าง ๆ​ คนขับ​เป็นชายหนุ่มหน้าตาตี๋นั่งคู่มา​กับหญิงสาวเสื้อสีฟ้ารัดรูป ผมของหล่อนสีดำขลับปกไหล่ขาว อกอวบอิ่มของหล่อนเบียด​กับเสื้อแน่นเหมือน​จะล้นทะลักออกมา ปากเล็กเรียว​ได้รูป​แต่งแต้มด้วยลิปสติกบาง ๆ​ ​เขา​และเธอกอดจูบกันนัวเนีย​โดย​ที่ไม่อายสายตาของ​ใครหลาย ๆ​ คน ​เขา​ต้องหันหน้ากลับ ​เพราะมัน​จะ​เป็นการเสียมารยาทเกิน​ไป

สัญญาณไฟเขียวสว่างโร่รถเคลื่อนตัวออก​ไป ​เขาตัดสินใจเลี้ยวขวาแทน​ที่​จะตรง​ไปเหมือนเช่นทุกวัน นั่น​เพราะไม่​ได้ตามรถบีเอ็มฯ สวาทคันนั้น​ ​เพราะ​เขารู้สภาพการจราจรข้างหน้า​เป็นอย่างดี เลี้ยวขวา​แม้ว่ามัน​จะอ้อมไกล​แต่ก็ยังดีกว่ารถไม่เคลื่อน​ที่​ไปไหนเลย​ ​เขาขับรถเรื่อย ๆ​ ยังไม่ลืมภาพหญิงสาวในรถคัน​เมื่อครู่ ​เขาอาจ​จะเคยผ่านผู้หญิงมาบ้าง หรือเคยทำ​กับผู้หญิงอย่างนั้น​บ้าง ​แต่ว่า​เขาไม่เคยเปิดเผยขนาดนั้น​ มันคง​เป็นรสนิยมของคนรุ่นใหม่ กล้าพูด กล้าคิด กล้าทำ

​เขาถอนใจ หรือว่า​เขามันคนรุ่นเก่า​ไปแล้ว​...​.

รถวิ่งผ่านตลาดสด คนขายล็อตเตอรี่เดินย่ำต๊อก ๆ​ อยู่​ริมฟุตบาท​ ชายชราขอทานนั่งทำมือเงอะงะของเศษเงินจากผู้คน​ที่เดินผ่าน​ไปมา แผงลอยข้างถนนยังเกลื่อนด้วยข้าวของ เครื่อง​ใช้ มองเข้า​ไปในตลาดร้านขายปาท่องโก๋ร้านนั้น​ก็ยังอยู่​เหมือนเดิม ติดกัน​ไป​เป็นร้านป้าเยาว์ขายปลา ถัดกันมา​เป็นร้านยายพาขายผัก แวบหนึ่ง​​เขาคิดถึงสมัยตอน​เป็นเด็ก นานมากทีเดียว​ที่​เขาไม่​ได้แวะผ่านเข้ามา​ที่ตลาดสดแห่งนี้ ​เขาคิดไม่ผิด​ที่เลี้ยวรถเข้ามา​ที่นี่อีกครั้ง

ชายหนุ่มถอนใจ...​

นึกถึงตอน​เป็นเด็กทุกซอกซอยในตลาดแห่งนี้ตรงไหนบ้าง​ที่​เขาไม่เคยเข้า​ไป ตรงไหนบ้าง​ที่เวลาเล่นซ่อนหา​กับ​เพื่อน ๆ​ แล้ว​หาไม่เจอ บอก​ได้ว่า​เขาแทบ​จะหลับตาเดินก็ยัง​ได้ นึกถึง​เพื่อน ๆ​ หลายคน ไอ้จ้อน ไอ้น้อย เจ๋งอ้วน แขกดำ เจ้าขนุน แล้ว​ก็มะลิ นึกถึงหน้าเจ้าขนุนเวลาโดน​เพื่อนแกล้งก็อดขำไม่​ได้ ไอ้จ้อน ไอ้น้อย ​กับแขกดำชอบล้อว่า​เป็นกระเทย พอเผลอก็ดึงกางเกงเจ้าขนุนลง มันอายหน้าแดงเหมือนผู้หญิง แล้ว​นั่งร้องไห้ คิดแล้ว​ยังขำไม่หาย ​ส่วนเจ๋งอ้วนลูกเจ้าของร้านขายหมู ​เพื่อน ๆ​ ​จะเรียกไอ้หมูตอน เวลามันโกรธหน้า​จะแดง หู​จะแดง พวกเราหัวเราะชอบใจ โดนพ่อไล่ตีทุกวัน มันไม่กล้า​ไปช่วยพ่อขายหมู ​เพราะพวกเราชอบล้อมันว่า 'หมูตอนขายหมูสับ'

มะลิเด็กหญิงร่างผอม ​เป็นหญิงเดียวในก๊วนอยากเล่นอะไร​เธอเล่น​ได้หมด ยิงปืน ตำรวจจับโจร เล่นซ่อนหา เธอเล่น​ได้​โดยไม่บ่นสักคำ​แต่มีข้อ​แม้ว่าทุกวันเสาร์ตลอด​ทั้งวัน​ต้องเล่นกระโดดยาง​กับเธอ ไม่งั้นเธอ​จะงอนไม่ยอมพูด​กับ​ใคร บางครั้งก็ทำ​เป็นไม่สนใจเธอ ​แต่ก็ทำ​ได้ไม่นาน สุดท้าย​ต้อง​ไปเล่นกระโดดยางอยู่​ดี

ชายหนุ่มยิ้มกว้าง​เมื่อนึกถึงอดีต สายตาเหลือบ​ไปริมฟุตบาท​ข้างโรงจำนำ ​เขานึกถึง​ใครบางคน​ที่เคยอยู่​แถว ๆ​นี้ บางทีอาจ​จะเจอ​เขาอีกครั้ง

"ลุงหนวด" ​เขาเผลอเรียกชื่อชายชราคนนั้น​ออกมาเบา ๆ​

​เขาชะลอรถ มองดูชายชราผิวคล้ำ หนวดสีดำแซมเทา​กำลังนั่งดูดวงให้เด็กชายสองสามคน เด็กหัวเราะชอบใจ แกยังยิ้มง่ายเช่นเดิม ​เป็น​ที่รักของเด็ก ๆ​ เหมือนเดิม

​ทว่าดูแกแก่ลง​ไปมาก...​

"ใช่สินะ..นั่นมันยี่สิบปีก่อน" ชายหนุ่มคิดในใจ

ตอน​เป็นเด็ก​เขาก็เคยมาดูดวง​กับลุงหนวดคนนี้ แกดูให้ฟรีไม่คิดเงิน แถมยัง​ได้ฟังเรื่อง​ตลก ๆ​ จากแกอีก​เป็นของแถม ลุงหนวดแกดูดวงให้เฉพาะเด็ก ๆ​ ​ส่วนผู้ใหญ่แก​จะไม่ดูให้ หรือว่าพวกผู้ใหญ่​เขาไม่อยาก​จะให้แกดูก็ไม่รู้ บางที​เขายังเคยคิดว่าแกคงดูไม่แม่น ​เขา​กับ​เพื่อน ๆ​ เคยรวบรวมเงินกัน​ไปซื้อปาท๋องโก๋มาให้แกกิน ​เพื่อตอบแทนการ​ที่แกดูดวงให้ ​ถ้า​เขาจอดรถลง​ไปหาแกตอนนี้แก​จะจำเด็กชายตัวดำ ๆ​ ผมสั้นเกรียนคนนั้น​​ได้ไหม? เด็กชาย​ที่ถูกพ่อแม่​เอามาปล่อยทิ้งไว้ในตลาดตั้งแต่สี่ขวบ เด็กชาย​ที่มีตลาด​เป็นบ้าน ​และมีลุงหนวดคนนั้น​​เป็น​เพื่อนบ้าน

บางทีแกอาจ​จะจำไม่​ได้แล้ว​...​...​​เขาคิด

​แต่​เขายังจำคำ​ที่แกพูดไว้ครั้งนั้น​​ได้แม่นยำ

"เอ็งนี่สงสัย​จะไม่​ได้​เป็นเจ้า​เป็นนาย​ใครหรอกว่ะ" แกพูดพลางพลิกฝ่ามือ​ไปมา

"ฮ้า..ทำไมล่ะลุง"

"ไม่​ต้องฮ้า...​ข้าว่า​ไปตามลายมือเอ็ง"

"ที​เพื่อน ๆ​ ผมทำไมลุงทำนาย​ได้ดิบ​ได้ดีกันหมดล่ะ"

"นี่ไงเส้นวาสนาของเอ็ง แค่เนี้ย" แก​เอานิ้วจิ้มลงกลางฝ่ามือ

"ลุงมั่วหรือเปล่า?"

"บ๊ะ! ไอ้นี่ข้าดูมาอายุปูนนี้แล้ว​"

"แล้ว​​จะ​ต้องทำไงล่ะลุง?"

ชายชราลูบหนวดเบา ๆ​ "​ต้องแก้เคล็ด"

"เคล็ดขัดยอกน่ะเรอะลุง"

"เหอ ๆ​ๆ​ ฮ่า ๆ​ๆ​ ตลกคาเฟ่ว่ะ หรือว่าเอ็ง​จะลอง​ไป​เป็นตลกคาเฟ่ดู มีแวว ๆ​"

"แววรุ่ง"

"แวว อดอยากน่ะสิ เฮ้อ...​ข้าล่ะเหนื่อย​ที่​จะพูด​กับเอ็ง ในบรรดา​เพื่อนเอ็ง​ทั้งหมดก็มีเอ็งนี่แหละ​​ที่ข้า​เป็นห่วง ​เอางี้เอ็งจำคำพูดของข้าไว้ ข้าดูให้​ใครไม่เคยพลาด ชะตาของเอ็งมันขึ้น​ ๆ​ ลง ๆ​ ว่ะเอ็งไม่​ได้เรียนหนังสือมาใช่ไหม?"

เด็กชายพยักหน้า หมอดูว่าต่อ "​ถ้าเอ็งไม่​ได้เรียนหนังสือ อืมห์...​เส้นนี้ผ่านเส้นนี้ ​ไปตัดเส้นนั้น​ แล้ว​กลับมาเส้นนี้อีก อืมห์..อืมห์...​."

"ถึงเส้น​ที่​จะ​ไปสนามหลวงหรือยังลุง?"

"อย่าเพิ่งขัดสิวะ"

ชายชราทำสีหน้าครุ่นคิดอยู่​พักใหญ่ "เหมือนเดิมอย่าง​ที่ข้าบอก ​ถ้าเอ็งไม่แบกข้าวสารอยู่​ท่าเรือฯ เอ็งก็​ไป​เป็นตังเกออกทะเล​ไปโน้นแหละ​ หรือบางทีนะเอ็งอาจ​จะมาขายปาท๋องโก๋อยู่​ในตลาดนี้แหละ​ว่ะ"

"ฮ้า...​ไม่มีอาชีพ​ที่ดี​ไปกว่านี้หรือลุง"

"ไม่​ต้องฮ้า ​ต้อง เฮ้อหรอก"

"ใจคอลุง​จะไม่ให้ผมร่ำรวยบ้างเลย​หรือ?"

หมอดูโคลงศรีษะ "ข้ามองไม่เห็นหนทางเลย​จริง ๆ​ เอ็งไม่มี​ความรู้เลือกงาน​ได้รึ ​เขาไม่รับคนไม่​ได้เรียนหนังสือ​ไปทำงาน ตำแหน่งใหญ่ ๆ​ โต ๆ​ หรอก"

"​เอางี้ ผมให้ลุงดูฟรีอีกรอบ" เด็กชายแบมือ

​แต่ชายชราส่ายหน้า "ข้าดูกี่รอบก็เหมือนเดิมแหละ​"

"โธ่..ลุง"

"ชาตินี้เอ็งคง​ได้แค่นี้แหละ​ว่ะ ​แต่ชาติหน้าเอ็ง​ต้อง​ได้​เป็นเจ้าคนนายคนแน่นอน"

"ลุงดูดวง​ได้ถึงชาติหน้าเลย​หรือ?"

หมอดูยิ้มกริ่ม "พูดแล้ว​​จะหาว่าคุย เอ็งไม่เชื่อรึ"

เด็กชายนิ่ง​ไปครู่เม้มปาก"​เมื่อคืนผมฝันว่ามีรถคันใหญ่ ๆ​ ขับ มีบ้านหลังเบ้อเริ้มอยู่​" เด็กชายกางแขนทำท่าทาง

"วาสนาของเอ็งก็พอมีอยู่​ ​แต่มันไม่ปรากฏในชาตินี้ มัน​ไปปรากฏในชาติหน้า"

เด็กชายทำหน้าเศร้าเสียงอ่อย "แล้ว​​ถ้าชาติหน้าไม่มีจริงล่ะลุง"

"เอ็งก็​ต้องทำชาตินี้แหละ​ให้ดี​ที่สุด รู้ไหม?"

เด็กชายยิ้ม ก้มหน้า คอตก...​...​

รอยยิ้มยังฉายอยู่​เต็มใบหน้า ​เขาเกือบ​จะจอดรถลง​ไปแล้ว​ ​แต่มันคงไม่เหมาะสำหรับวันนี้ ​เขาค่อย ๆ​ ขับรถผ่านชายชรา​กับเด็กกลุ่มนั้น​​ไป เหลือบมองกระจกหลัง ​เขาบอก​กับตัวเองไม่​ได้ว่ารู้สึกอย่างไร มันดีใจระคนสะเทือนใจ ​เขาน่า​จะมาหาลุงหนวดตั้งนานแล้ว​ น่า​จะมาหา​เพื่อนบ้าน​ที่แสนดี​กับ​เขา น่า​จะรับลุงหนวด​ไปอยู่​ด้วย หรือบางทีแกคงไม่อยากจาก​ที่นั่น​ไปไหน แกคงอยาก​จะ​เป็นหมอดูใจดี ​ที่ดูดวงให้เด็ก ๆ​ ​เป็น​ที่รักให้เด็ก ๆ​ ​ซึ่ง​จะว่า​ไปแล้ว​แกก็ดูดวงแม่นเหมือนกัน ​แต่ยังไงซะ​ถ้าเสร็จงานวันนี้​เขา​จะมาหาลุงหนวดแน่นอน

รถเลย​ตลาดแห่งนั้น​มาไกล ก่อน​ที่​จะเลี้ยวเข้าตึกสูงเกือบสามสิบชั้นย่านใจกลางเมือง รปภ.สองนายยืนตรง รถแล่นเข้ามาจอดนิ่งในอาคาร ประตูรถถูกเปิดออก​เขาเดินอ้อมมาเปิดประตูเบาะหลัง ชายใส่สูทเข้ม พับหนังสือพิมพ์ ขยับแว่นนิดหนึ่ง​ ก้าวออกมา

"พงษ์กลับก่อนเลย​นะ เย็นนี้ไม่​ต้องมารับ ฉันนัด​กับ​เพื่อนไว้ ไม่รู้​จะกลับกี่โมง"

"วันนี้ดูท่านนั่งอ่านหนังสือพิมพ์เงียบเลย​นะครับ​"

ชายใส่สูทยิ้ม "ก็วันนี้มีประชุมตอนบ่ายสองเลย​​ต้องดูประกอบข้อมูลไว้ ​ไป​ได้แล้ว​ดูแลรถให้ดีล่ะ"

"ครับ​"



**********************************

 

F a c t   C a r d
Article ID A-1154 Article's Rate 9 votes
ชื่อเรื่อง ชาตินี้เป็นข้า ชาติหน้าขอเป็นนาย
ผู้แต่ง ตะวันฉายที่ปลายฝัน
ตีพิมพ์เมื่อ ๒๓ สิงหาคม ๒๕๔๘
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ เรื่องสั้น
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๑๐๔๗ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๕ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๒๘
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : ศาลานกน้อย [C-5660 ], [000.000.000.000]
เมื่อวันที่ : 23 ส.ค. 2548, 20.29 น.

ผู้อ่าน​ที่รัก,

นิตยสารรายสะดวก​ ​และผู้เขียนยินดีรับฟัง​ความคิดเห็นต่อข้อเขียนชิ้นนี้
เชิญคลิกแสดง​ความเห็น​ได้​โดยอิสระ ขอขอบคุณ​และรู้สึก​เป็นเกียรติอย่างยิ่ง ในการมี​ส่วนร่วมของท่านในครั้งนี้...​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : Rotjana Geneva [C-5664 ], [212.152.12.248]
เมื่อวันที่ : 24 ส.ค. 2548, 13.39 น.

ยอดเยี่ยมเหมือนเคยค่ะ​ ผูกเรื่อง​​ได้ดี ​ทั้ง ๆ​ ​ที่เดา​ได้ว่า ตัวเอกคง​เป็นคนขับรถแน่ ​แต่ก็ยัง​เป็นเรื่อง​​ที่มีเสน่ห์น่าอ่าน...​.

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๓ : ตะวันฉายฯ [C-5669 ], [58.11.35.62]
เมื่อวันที่ : 24 ส.ค. 2548, 21.07 น.

ว้า...​สงสัยผม​ต้องหามุกใหม่ ๆ​ มาเขียนแล้ว​ล่ะครับ​ คุณรจนาเดาเรื่อง​ออกหมดแล้ว​
ไคลแมกของเรื่อง​นี้แค่อยากหักมุมเท่านั้น​เองครับ​
..​เมื่อคนอ่านเดาเรื่อง​ถูกตั้งแต่ตอนแรก
ก็กร่อยเลย​ซีครับ​

ขอบคุณนะครับ​​ที่เข้ามาอ่าน
ขอแว็บ​ไปนอนคิดมุกใหม่ ๆ​ ก่อน

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๔ : ตะวันลับฟ้า [C-5694 ], [61.90.220.206]
เมื่อวันที่ : 29 ส.ค. 2548, 13.28 น.

เขียนบรรยาย​ได้ดี ​แต่ไม่รู้ว่าบางคำพิมพ์ผิดหรือเปล่า เช่น หัวเกรียน หรือ หัวเกรียมกันแน่นะ ขอโทษนะ​ที่ถาม ผู้​แต่ง​เป็นผู้ชายดอกหรือ นามปากกานึกว่า​เป็นผู้หญิง ตะวันฉาย​ที่ปลายฟ้า ​ส่วนเราตะวันลับฟ้า ตรงข้ามกันเลย​เนะอ

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๕ : ตะวันฉายฯ [C-5713 ], [58.10.83.70]
เมื่อวันที่ : 31 ส.ค. 2548, 03.56 น.

ครับ​ขอบคุณ ​ที่เข้ามาอ่านครับ​
​จะแก้ไขคำผิดนะครับ​

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น