นิตยสารรายสะดวก  Fiction  ๑๔ สิงหาคม ๒๕๔๘
สัญชาตญาณของความเป็นแม่
จันทน์กะพ้อ
..."นังแต้ม เอ็งท้องอีกแล้ว​​สิเนี่ยะ" เสียงนายหญิงเจ้าของสวนร้องทัก​​เมื่อเห็นมันเดินพุงป่องย้าย​​ไปย้ายมา

"ฉันเผลอไม่ฉีดยาคุมแกแป๊บเดียว แกท้องอีกละ"...

"นังแต้ม เอ็งท้องอีกแล้ว​สิเนี่ยะ" เสียงนายหญิงเจ้าของสวนร้องทัก​เมื่อเห็นมันเดินพุงป่องย้าย​ไปย้ายมา

"ฉันเผลอไม่ฉีดยาคุมแกแป๊บเดียว แกท้องอีกละ อย่ามีลูกมากตัวนักนะเฟ้ย เดี๋ยวไล่แจกไม่ไหว"

"โธ่แม่ ฉัน​จะไม่ท้อง​ได้ยังไง ก็​ทั้งสวนนี้ มีหนู​เป็นผู้หญิงอยู่​ตัวเดียว นอกนั้น​ ไอ้จัมโบ้ ส​ไปรท์ ไอ้แว่น ไอ้ดาร์กี้ ไอ้อะไร​ๆ​ต่อมิอะไร​ มันล้วน​แต่ตัวผู้​ทั้งน้าน รวม​ทั้งหมาในละแวกสวนใกล้เคียงด้วยนะนายแม่" แต้มนึกอยู่​ในใจ พลางทำหูลู่กระดิกหาง​ไปมา

แต้ม​เป็นหมาสีขาวดำพันธุ์บางแก้ว​ที่มีขนยาว หาง​เป็นพวง มัน​เป็นหมาใจดี ไม่เคยกัดคน ​และไม่เคยกัดหมาด้วยกันเลย​ มันมีลูกมาแล้ว​หลายครอก ครอกละ หลายๆ​ตัว ​แต่มันก็เลี้ยงลูกเก่งมาก ลูกของมันทุกตัวอ้วนท้วนสมบูรณ์ดี​เพราะมันมีนมเต้าโตๆ​​เป็นพวง

คลิกดูภาพขยาย


พอใกล้คลอด นังแต้มก็หา​ที่หาทางให้ลูกน้อย​ที่​จะลืมตาดูโลก ​เป็นลังเก่าๆ​วางอยู่​ข้างเล้าไก่​ที่มีพุ่มไม้​และหญ้ารกๆ​บัง แต้มคลอดลูกออกมาทีละตัวๆ​ ​แต่มีลูกสองตัว​ที่ไม่ยอมดูดนม ​และไม่เคลื่อนไหว แต้มรู้สึก​ได้ว่า ลูกน้อยนิ่งเงียบผิดปกติ ​แต่แต้มก็ยังนอนกกกอดลูกเผื่อว่าเจ้า​จะฟื้นขึ้น​มาดูดนมเหมือนตัวอื่นๆ​ แม่เลียให้ลูก เลียๆ​ให้ลูกลุกตื่นขึ้น​มา​แต่ลูก​ทั้งสองก็ไม่กระดุกกระดิก

"แต้มๆ​ ไหนแกออกลูกมากี่ตัว" เสียงนายหญิงดังแว่วมา แล้ว​เธอก็โก้งโค้งโผล่​แต่หน้ามาดู เจ้าแต้มร้องฮึ่มเบาๆ​ด้วยสัญชาตญานระวังภัยให้ลูกน้อย ​แต่​เมื่อเห็น​เป็นนายหญิงมันก็เปลี่ยน​เป็นร้องเบาๆ​​และกระดิกหางอย่างไม่เต็มใจเท่าใด ​เพราะเวลา​ที่เพิ่ง​จะคลอดลูกใหม่ๆ​อย่างนี้ มันไม่อยาก​จะให้​ใครมาวุ่นวายด้วยเลย​ ​แต่นายหญิงก็ยัง​เอาไม้มาเขี่ยๆ​ แล้ว​ร้องว่า

"ลูกแกหลายตัวจังแต้ม หก เจ็ด แปด เหรอ อ้าวตัวนี้มันตายนี่นา ตัวนี้ก็ตาย"
"แฮ่ม!" นังแต้มแยกเขี้ยวขาว
"เฮ้ย...​..แกอย่านะ ฉันแค่มาดูเฉยๆ​ ฮึย..นังนี่ ​ไปก็​ได้วะ" เสียงนายหญิงบ่นอุบอิบเดินจาก​ไป
"เดี๋ยวฉัน​จะให้ตาออดมาจัดการ​กับลูกแก ลูกแกตายแล้ว​ยัง​จะหวงอีกนังนี่"

วันรุ่งขึ้น​ คนงานตัวใหญ่ ตาออด ก็เข้ามาวุ่นวายใหญ่โตในลังของแต้ม ​แม้แต้ม​จะแฮ่มฮื่อแยกเขี้ยวอย่างไร ตาออดก็ยัง ​เอาลูกน้อย​ที่แน่นิ่งของมัน​ไปจน​ได้

"อีแต้ม นี่ลูกมึงตายแล้ว​เห็นมั้ย ​จะเน่าแล้ว​มึงยัง​จะหวงอีก กูมาช่วยมึงนะ อีนี่ ​จะกัดกูเชียวรึ เดี๋ยวพ่อด"

"โฮ้งๆ​ โฮ้ว" แต้มกระชากเสียงเห่าอย่างไม่พอใจ ​แต่ตาออดก็หิ้วเจ้าตัวน้อย ก็เดินจาก​ไป

แต้มเริ่มรู้สึกไม่ปลอดภัย​ที่​จะอยู่​ตรงนี้ต่อ​ไป มันจึงออก​ไปเดินหา​ที่อยู่​สำหรับลูก​ที่ใหม่ มัน​ไปเจอโพรงดินใต้ต้นไม้ใหญ่ในป่ารกหน้าบ้าน แต้มจึงขุดๆ​ลง​ไปอีกให้ลึกพอ​ที่​จะซ่อนลูกของมัน​ทั้งหมด​ได้ แล้ว​มันก็คาบลูก​ไปทีละตัวๆ​​ไปยังโพรงใหญ่นั้น​ จนครบหมด แต้มนอนกกกอดลุกอย่าง​เป็นสุข ​แม้ขน​และเท้า​จะเลอะเปื้อนดิน​แต่แต้มก็รู้สึกพอใจ มันนอนหลับ​ไป​พร้อม​กับลูกน้อย​ที่รักของมัน

ฝนตกลงมาเปาะแปะผ่านใบไม้หยดลงมาทีละหยดๆ​ จากหยดน้อยๆ​นานๆ​หยดจนเริ่มไหลรินลงมามากขึ้น​ๆ​​เป็นสาย เจ้าแต้มนอนบังลูกไว้ไม่ให้ลูก​ต้องเปียกฝน มันคาดผิดอีก​ที่เลือก​เอาโพรงเช่นนี้ ​เพราะน้ำไหลซึมลงมาในโพรงเปียกแฉะ​แต่แต้มก็ยังพยายาม​เป็นเกราะกำบังฝน​และเลียน้ำ​ที่เลอะตัวลูกๆ​

ฝนหยุดตกแล้ว​ แดดบ่ายส่องแสงลอดป่ามาบ้าง ทำให้แต้มสบายใจขึ้น​ ​เมื่อเห็นว่าในโพรงพอ​จะแห้งหมาดขึ้น​มาบ้างแต้มก็จากลูก​ไปหากินอาหาร​ที่บ้าน แล้ว​ก็รีบกลับมาอยู่​​กับลูกต่อ​ไป กลางดึกคืนนี้อากาศเย็นหนาวเหน็บ เสียงจั๊กจั่นเรไรร้องก้องป่า เสียงเจ้าหมา​ที่บ้านเห่า​เป็นระยะๆ​ ​แต่แล้ว​ฉับพลันแต้มก็​ได้ยินเสียงสวบสาบๆ​ แต้มตั้งคอหูชูชัน ฟังเสียงนั้น​อย่างไม่สบายใจ มันใกล้เข้ามาๆ​ ​และมาหยุด​ที่ปากโพรง

"โฮ่งๆ​ แฮ่ๆ​ๆ​ๆ​" แต้มรู้ทันทีว่ามัน​เป็นภัยร้าย มันตัวใหญ่ มัน​กำลัง​จะเข้ามาแต้มแยกเขี้ยว​และต่อสู้ แม่​จะ​ต้องปกป้องพวกเจ้าลูกรัก แต้มไม่รู้ว่าเกิดอะไร​ขึ้น​บ้าง รู้​แต่ว่า มันดิ้นรน​และกระโจนเข้าใส่เจ้าตัวร้ายอย่างสุดชีวิต ​แต่ก็ทำอะไร​มันไม่​ได้ มันยังคืบเข้ามาใกล้ลูกของมัน ​และเจ้าแต้มก็ถูกอะไร​ฟาดมา​ที่หน้า มันถูกกัด​ที่เต้านม​และสีข้างด้วย แต้มต่อสู้จนหมดแรง ตัว​ทั้งตัวเปื้อนดินเปียกลื่น มันนอนซบลง​ไปร้องโหยหวน เสียงเจ้าหมา​ที่บ้านวิ่งมารายรอบมันอยู่​ พวกมันคง​จะมาช่วย เสียงโฮ่งใหญ่ๆ​ของเจ้าส​ไปรท์ เสียงเจ้าจัมโบ้ เสียงเจ้าแว่น ​และ​ใครต่อ​ใคร แต้มรีบตะเกียกตะกาย​ไป​ที่ลูกน้อย ​แต่ลูกของมันเสียชีวิตหมดแล้ว​ ​และเหลืออยู่​ไม่ครบทุกตัว แต้มคลานเข้า​ไปเลียๆ​ลูก​ที่เหลือ ​แต่พวก​เขาไม่กระดุกกระดิกอีกแล้ว​

"โฮ้วๆ​ๆ​ๆ​ๆ​ๆ​ๆ​ๆ​ๆ​ๆ​" เจ้าแต้มร้องคร่ำครวญ มันดมสาบเจ้าตัวร้าย​ที่มาทำลายลูกมันแล้ว​ร้องด้วย​ความโกรธแค้น "โฮ่งๆ​โฮ้งๆ​โฮ่ๆ​...​.โฮ้วๆ​ๆ​ๆ​ๆ​" แล้ว​ก็มาดมลูก​และหอนต่อ​ไป เจ้าหมา​ทั้งหลายต่างวิ่งวน​ไปมาสูดดมกลิ่น​ไปรอบๆ​ ส​ไปรท์ พยายามดมแกะรอยเจ้าตัวร้าย ​แต่มันก็​ไปไกลแล้ว​

แต้มยังคงนอนกกลูก​และเลียลูกต่อ​ไป ใน​ที่สุดสองสามวัน​ต่อมา มันก็รู้ว่าสิ้นหวังลูกของมันไม่มีชีวิตอีกต่อ​ไปแล้ว​มันจึงซมซานกลับมาบ้าน ตัวเหม็นเน่าเลอะเทอะ ตาข้างหนึ่ง​ก็มองไม่เห็น หาง​ที่เคยฟูสวยก็เปียกลู่ติดดิน​เป็นก้อนๆ​ เนื้อตัวมอมแมมเต็ม​ไปด้วยบาดแผล

คลิกดูภาพขยาย


"ว้าย นังแต้ม ตายแล้ว​ๆ​" นายหญิงส่งเสียงร้องลั่นบ้าน
"อะไร​กัน ส่งเสียงเอะอะโวยวาย" เสียงนายผู้ชายว่า
"เหม็นมากเลย​ ทุเรศจริงนังแต้ม แก​ไปทำอะไร​มา โอย เหม็นๆ​" แต้มเดินคอตก​ไปซุกอยู่​ข้างตู้​กับข้าวในบ้านอย่างหมดเรี่ยวแรง

"ออก​ไปนะนังแต้ม เหม็นๆ​ ​ไปๆ​" นายหญิง​เอาไม้กวาดมาตีๆ​ ให้ออก​ไป แต้มก็นอนราบให้ตีแล้ว​ร้องไห้ "โฮ้วๆ​ๆ​" แต้มอยาก​จะบอก​กับนายหญิงเหลือเกินว่าเกิดอะไร​ขึ้น​ นายหญิงเห็นแต้มผิดปกติจึงหยุดตี แล้ว​ค่อยๆ​ลากแต้มออก​ไป

"เกิดอะไร​ขึ้น​ หือ นังแต้ม ลูกแกล่ะ ​ไปไหนหมด" แต้มยื่นนิ่ง หูห้อย หางตก
" โอ๋ๆ​มาอาบน้ำนะแต้ม"นายหญิงเปิดสายยางค่อยๆ​ราดล้างตัวแต้ม "โห..อะไร​นี่แผลเต็มเลย​ อย่าดิ้นสิ แป๊บเดียวๆ​ อาบยังไม่ทัน​จะสะอาดเลย​ เอ้าๆ​เช็ดๆ​​เอาหน่อย​ก็​ได้" นายหญิงรีบเช็ดเนื้อเช็ดตัวให้ "ตายละ แกมีหนอนด้วยนังแต้ม หนอนกินแกแล้ว​นี่ อึย" นายหญิง​เอาไม้เขี่ยๆ​หนอนออกจากแผล

"พ่อๆ​ ​เอายาสีฟันให้หน่อย​" นายหญิงตะโกนลั่น
"อะไร​ ​เอายาสีฟัน​ไปทำอะไร​ แปรงฟันให้หมาหรือไง " นายผู้ชายเดิน​ไปหยิบยาสีฟันมายื่นให้ "เอ้าๆ​​เอา​ไป" นายหญิงก็​เอามาบีบใส่แผลตรงซี่โครงให้แต้ม
"อ้าว ไอ้แต้มตามันบอดนี่แม่" เสียงนายผู้ชายร้องขึ้น​ ​เมื่อเห็นตาของแต้มข้างหนึ่ง​​เป็นสีขาวขุ่นๆ​

"โถๆ​ ตายละน่าสงสาร สงสัยสู้​กับงูหรือไง ดูสิๆ​ ​ถ้างั้นลูกแกคงตายหมดแล้ว​แน่แล้ว​ แกถึง​ได้โทรมกลับมาแบบนี้ แกไม่น่าย้ายลูกแก​ไปเลย​นี่นา เฮ้อ.. "เสียงนายหญิงบ่นต่อ​ไปอย่างยืดยาว ​แต่แต้ม​กำลัง​จะหลับแล้ว​ มันเหนื่อยมาก แต้มเดินหนี​ไปข้างตู้แล้ว​ทรุดลงนอนตรงนั้น​ หลับ​ไปในทันที

วัน​ต่อมาแต้มอาการดีขึ้น​ กินข้าว​ได้แล้ว​ แผลก็เริ่ม​จะแห้ง ​แต่ยังมีอาการซึมเศร้า มันไม่กระดิกหาง ไม่ทักทาย​ใคร วันวันๆ​​เอา​แต่หลบซ่อนอยู่​ในบ้าน ​แต่พอตกกลางคืนแต้ม​จะออก​ไป​ที่หลุมโพรงนั้น​ทุกคืน แล้ว​ส่งเสียงร้องโหยหวน

นายหญิงสงสารแต้มมาก คอย​แต่ปลอบใจแต้มว่า
"ไม่​เป็นไรหรอก นังแต้มเอ๋ย เดี๋ยวเอ็งก็มีลูกใหม่​ได้น่า ลูกของเอ็งครอกนี้​ไปสวรรค์หมดแล้ว​ ปลงๆ​ซะเถอะ"

วันหนึ่ง​แต้ม​ได้ยินเสียงนายผู้หญิงโวยวายขึ้น​ว่า
"ตายละพ่อ ดูข่าวนี้สิ ...​ เด็กสาวคลอดลูกเองแล้ว​​เอาเด็ก​ไปฝัง ..ต๊ายตาย ทำงี้​ได้ไงนะคนเรา"
" มันไม่ใช่คนหรอกมั้ง แม่"
"อะไร​นะพ่อ" เสียงนายหญิงแหลมปรี๊ด "พ่อพูดอย่างนี้​ได้ไง นึกว่าคนมันวิเศษนักเหรอ ดูเจ้าแต้มสิ มัน​เป็นแม่หมา​แต่มันรักลูกยิ่งกว่าแม่คนเสียอีก ลูกมันตายมันยังคร่ำครวญไม่หยุด"

" อ้อๆ​..งั้นพูดใหม่ๆ​คนบางคนก็ไม่ใช่แม่​ที่ดี ​แต่หมาเราสิ​เป็นแม่หมา​ที่ดี"
"ใช่ๆ​"นายหญิงตบเข่าผาง "นังแต้มมัน​เป็นแม่​ที่แท้จริง"นายหญิงสรุป

แต้มไม่รู้หรอกว่าอะไร​ดีไม่ดี ​แต่แต้มทำ​ไปตามสัญชาตญาณของ​ความ​เป็น
แม่ต่างหาก


คลิกดูภาพขยาย

 

F a c t   C a r d
Article ID A-1137 Article's Rate 9 votes
ชื่อเรื่อง สัญชาตญาณของความเป็นแม่
ผู้แต่ง จันทน์กะพ้อ
ตีพิมพ์เมื่อ ๑๔ สิงหาคม ๒๕๔๘
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ เรื่องสั้น
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๑๒๑๙ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๔ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๔๑
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : ศาลานกน้อย [C-5605 ], [000.000.000.000]
เมื่อวันที่ : 14 ส.ค. 2548, 18.33 น.

ผู้อ่าน​ที่รัก,

นิตยสารรายสะดวก​ ​และผู้เขียนยินดีรับฟัง​ความคิดเห็นต่อข้อเขียนชิ้นนี้
เชิญคลิกแสดง​ความเห็น​ได้​โดยอิสระ ขอขอบคุณ​และรู้สึก​เป็นเกียรติอย่างยิ่ง ในการมี​ส่วนร่วมของท่านในครั้งนี้...​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : นกกระจาบ [C-5608 ], [203.151.217.61]
เมื่อวันที่ : 15 ส.ค. 2548, 04.49 น.

สงสารเจ้าแต้ม ​เป็นเรื่อง​สัตว์เลี้ยง​ที่อ่านแล้ว​น้ำตาซึม ซ่าวกั๊บ ซ่าว..

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๓ : Poceille [C-5639 ], [161.200.255.162]
เมื่อวันที่ : 20 ส.ค. 2548, 15.45 น.

แต้มจ๋า ไม่​ต้องเศร้าหรอกนะคะ​ แต้มทำหน้า​ที่ดี​ที่สุดแล้ว​นี่ มีลูกครอกใหม่ไว ๆ​ นะจ๊ะ​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๔ : ดำรงเฮฮา [C-6205 ], [58.8.26.162]
เมื่อวันที่ : 03 พ.ย. 2548, 02.56 น.

นังแต้ม คลอดลูก​เมื่อไร มันก็​จะ​เป็นแม่​ที่ดี​ได้อีกครั้งครับ​

ขอบคุณสำหรับคำติชมใน "งานเขียนของดำรงเฮฮา " นะครับ​

จาก
ดำรงเฮฮาดอทคอม

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น