นิตยสารรายสะดวก  Fiction  ๐๙ สิงหาคม ๒๕๔๘
เจ้าดอกไม้เอย...
รันนรา
...รถงามคันนั้น​​..วิ่งอย่างเอื่อยช้าเหมือนไม่ค่อย​​จะเต็มใจให้ถึง​​ที่หมายนัก ชายหนุ่มหน้าตาคมสัน​​ซึ่งมีนามว่าวิทิต ชวนหล่อนคุยมาตลอดทาง...
รถงามคันนั้น​..วิ่งอย่างเอื่อยช้าเหมือนไม่ค่อย​จะเต็มใจให้ถึง​ที่หมายนัก ชายหนุ่มหน้าตาคมสัน​ซึ่งมีนามว่าวิทิต ชวนหล่อนคุยมาตลอดทาง ท่าทางของ​เขา​จะหลงไหลใน​ความงามของหล่อนมาก ​เขาเคยสารภาพรัก​และขอ​แต่งงาน​กับหล่อนหลายครั้ง ​แต่หล่อนยังบ่ายเบี่ยง อ้าง​แต่เพียงว่าอยาก​จะ​ใช้เวลาคบหากันให้นานกว่านี้อีกสักนิด ​ซึ่ง​เขาก็มัก​จะอุทานว่า

"สองปีกว่าแล้ว​นะครับ​..ยังไม่นานพออีกเหรอ.."

สายสุรีย์ก็​ได้​แต่ยิ้ม..แล้ว​ชวนเปลี่ยนเรื่อง​คุย​ไปเรื่อง​อื่น

วันนี้ก็เช่นกัน

"คุณรีย์ครับ​..​เมื่อไหร่​จะให้คำตอบผมสักที..หรือ​ที่คุณบ่ายเบี่ยงอยู่​นี่ ​เป็น​เพราะผมไม่ดีพอ..ไม่เหมาะสำหรับคุณ"

"คำตอบเรื่อง​ไหนคะ​?" สายสุรีย์ทำไก๋..ใจหายวาบ รู้สึกอึดอัดขึ้น​มาทันที

"เรื่อง​​ที่ผมขอ​แต่งงาน​กับคุณ.."

หล่อนเงียบ​ไปครู่

"แหม..ทำไมคุณวิทิตถึงรีบร้อนจังเลย​ล่ะคะ​ คุณน่า​จะรู้ว่ารีย์เองตอนนี้ยังไม่​พร้อม.."

"ผมไม่รู้เลย​ครับ​.." ​เขารีบเอ่ยเสียงขรึม สีหน้า​และแววตาจริงจังกว่าครั้งก่อน ๆ​

"ผมไม่รู้เลย​ว่า​ที่คุณรีย์บอกว่าไม่​พร้อมนั้น​​คืออะไร​​ที่ไม่​พร้อม คุณพ่อคุณแม่ของคุณรีย์ก็ไม่​ได้รังเกียจผม บ้านช่องห้องหอผมก็มี ฐานะของเรา​แม้​จะไม่ร่ำรวยมหาศาล​แต่ก็ใช่วา​จะยากจน..คุณรีย์มีเหตุผลอะไร​กันแน่ครับ​..หรือคุณรีย์ไม่​ได้รักผม.."

"เปล่าค่ะ​..ไม่ใช่ยังงั้น" หญิงสาวรีบตะกุกตะกักแก้ตัว หล่อนรัก​เขา หล่อนรู้ใจตัวเองดี ​แต่หล่อนติดปัญหาอยู่​อย่างเดียวเท่านั้น​ ​ที่หล่อนยังแก้ไม่ตก ปรึกษา​ใครไม่​ได้

"แล้ว​​เป็น​เพราะอะไร​ครับ​?"

เหมือนโชคเข้าข้าง รถวิ่งมาถึงปากซอยเข้าบ้านของหล่อน​พอดี

"อ้าว..เลี้ยวตรงนี้นะคะ​..ระวังเลย​..ขอบคุณนะคะ​​ที่มาส่ง.."

​เขาเลี้ยวซ้ายเข้าซอย ​แต่แทน​ที่​จะตรงเข้า​ไปอย่างเช่นเคย ​เขากลับจอดรถชิดริมทางแสดงว่า​ต้องการคำตอบให้​ได้ก่อน​จะถึงบ้านของสายสุรีย์

"ตอบผมก่อนสิครับ​" ​เขาหันมาคาดคั้น

ดวงตาของ​เขาแวววาว ​แม้ขณะนี้​จะดูน่ากลัวด้วย​ความจริงจัง​ไปหน่อย​ รูปหน้าเข้มคล้ายแขก จมูกโด่ง ปากคม ​เขาอายุมากกว่าสายสุรีย์สองสามปี ​แต่ดู​เป็นผู้ใหญ่กว่ามาก

หลังเรียนจบ​ได้สองปี หล่อนก็พบ​กับ​เขา​โดยการแนะนำจาก​เพื่อน​ที่ทำงานในงานเลี้ยงหนึ่ง​ หลังจากนั้น​​เขาก็เทียว​ไปเทียวมาแสดง​ความพึงพอใจอย่างเปิดเผย นิสัย​โดยรวมของ​เขาก็ดีมาก ใจดี มีเหตุผล ​และพิสูจน์​ได้ว่า​เขารักหล่อนจริง

สายสุเรีย์เองก็​เป็นหญิงสาว​ที่ดูดี ผิวขาวสะอาดของหล่อนดู​จะ​เป็นเสน่ห์ดึงให้หลายชายเข้ามาหมายปอง ดวงตากลมใหญ่คมนั้น​​เป็น​ที่ประทับใจของ​ใครหลายคน ​แต่คนใกล้ชิดหล่อน​จะรู้ว่าหล่อน​เป็นคน​ที่ปิดกั้นตัวเอง ไม่ยอมเปิดใจให้​ใคร สุนทรีย์​เพื่อนสนิท​ที่ทำงานของหล่อนก็เคยถาม

"นี่ แก​จะไม่คิดมีแฟนอีกเลย​รึ ​จะอยู่​​เป็นสาวแก่ขึ้น​คานรึไง..อย่ามา​เอาอย่างฉันเลย​..ฉันมันไม่สวยอย่างแก ​ถ้าฉันมี​ใครมาจีบเยอะแยะอย่างแก ป่านนี้ฉันมีลูก​เป็นโขลง​ไปแล้ว​.."

​แต่หล่อนก็ไม่ตอบ ​เป็นเรื่อง​​ที่หล่อนตอบไม่​ได้ หล่อนไม่กล้าอธิบาย​กับ​เพื่อนว่า​เป็น​เพราะอะไร​ ​ที่ทำให้หล่อนไม่อยากมีแฟน

​เขาจึง​เป็นคนเดียว​ที่หล่อนให้​ความสนิทสนมมาก​ที่สุด อาจ​จะ​เป็น​เพราะ​เขาดู​เป็นผู้ใหญ่ สุภาพ ใจดี เวลาอยู่​ใกล้แล้ว​รู้สึกอบอุ่นก็​เป็น​ได้

"ก็​ได้ค่ะ​.." ใน​ที่สุดหล่อนก็พูดออกมา

"​ถ้าคุณวิทิตอยาก​จะ​ได้คำตอบให้​ได้..รีย์ก็​จะตอบ.."

​เขาขยับกาย จ้องตาเป๋งมา​ที่หล่อน..

"รีย์ยังไม่อยาก​แต่งงานค่ะ​.."
...​..
...​...​
...​...​..
++++++++++++

สีหน้า​ที่ฉายแววสลดของ​เขายังวนเวียนอยู่​ตลอดเวลา ​แม้ยาม​จะนอน ทำให้หล่อนนอนไม่หลับ เหม่อมองดวงดาว​ที่เปล่งแสงระยิบนอกหน้าต่าง

"คุณรีย์รู้ไหมผมเสียใจมาก..​ที่รู้ว่าคุณรีย์ไม่​ได้รักผมเลย​.."

"รีย์ยังไม่​ได้บอกว่ารีย์ไม่​ได้รักคุณ ​แต่รีย์บอกว่ารีย์ยังไม่อยาก​แต่งงาน.."

"งั้นบอกมาสิครับว่า​​เพราะอะไร​?"

หล่อนไม่บอก ​ความเงียบทำให้​เขา​ต้องขยับรถออกจาก​ที่จอด

"ผมอาจ​จะเร่งรัดคุณรีย์มาก​ไปก็​เป็น​ได้..นั่นก็​เป็น​เพราะผมรักคุณมาก รักมาก​ที่สุด ​และคิดเข้าข้างตัวเองว่าคุณรีย์ก็คง​จะรู้สึก​กับผมอย่างนั้น​เหมือนกัน..​เอาล่ะครับ​..งั้นผมขอโทษ..ผม​จะไม่คาดคั้นคุณอีกแล้ว​..ผม​จะไม่พูดถึงเรื่อง​นี้อีกต่อ​ไป จนกว่าคุณรีย์​จะ​เป็นคนพูดขึ้น​มาเอง ตกลงไหมครับ​?"

หล่อนจำ​ได้ว่าหล่อนพยักหน้า เอ่ยคำลา​เมื่อถึงบ้าน..พก​เอา​ความกลัดกลุ้ม​และ​ความไม่สบายใจมาจนกระทั่งบัดนี้

"คุณวิทิต..ฉันก็รักคุณ อยาก​จะ​แต่งงาน​กับคุณเช่นเดียวกันค่ะ​..​แต่.."
หล่อนถอนใจ..พยายามกลั้นน้ำตา​เอาไว้

"​แต่รีย์ไม่ดีพอสำหรับคุณ.."

+++++++++++++

หล่อนนอนพลิก​ไปมาอยู่​นาน ใน​ที่สุดก็ตัดสินใจลุกขึ้น​จาก​ที่นอน เปิดไฟ ทรุดกายลงนั่งลง​ที่โต๊ะทำงาน

บนโต๊ะนั้น​มีดอกกุหลาบสีเหลืองอ่อน​ที่​กำลังบานสะพรั่งเสียบอยู่​บนแจกัน

หล่อนเหม่อมอง​ความสวยของมัน ใจก็ครุ่นคิดถึงข้อเปรียบเทียบ​ที่ว่าผู้หญิงก็เหมือนดอกไม้

​จะมีค่าก็ต่อ​เมื่อเวลาสวย ​เมื่อกลีบใบร่วงโรยก็หมดค่า

​แม้​แต่แมลงยังไม่ตอม อย่าว่า​แต่ผู้ชายเลย​

ทำไมนะ ผู้หญิงถึงเหมือนดอกไม้

วันเวลา​ที่สำคัญ​ที่สุดในชีวิต ​จะมีขึ้น​ในช่วงเดียว หากปล่อยให้ผ่านเลย​​ไป ก็ไม่​สามารถเรียกกลับมา​ได้อีกแล้ว​

ทำไมผู้หญิงถึงไม่เหมือนแมลง แมลง​ที่​สามารถเปลี่ยนจากดมดอกนี้ ​ไปคลุกเคล้าดอกนั้น​​ได้ไม่จำกัด

ทำไมผู้หญิงจึงไม่มีสิทธิเลือก

ทำไมดอกไม้ จึงไม่มีสิทธิเลือกแมลง..

+++++++++

ตอนเรียนอยู่​ปีสาม แฟนหนุ่มของหล่อนขอสิ่ง​ที่ล้ำค่า​ที่สุดของผู้หญิงคนหนึ่ง​จากหล่อน

สายสุรีย์รัก​เขามาก มากจนมั่นใจว่าชีวิตนี้หล่อน​กับ​เขา​จะไม่มีอะไร​มาแยกออกจากกัน​ได้

หล่อนจึงยอมมอบกายให้แก่​เขา ​โดยไม่ลังเลใจ

​เมื่อมีครั้งแรก ย่อมมีครั้ง​ที่สอง

​และมีหลายครั้งตามมา

แล้ว​ใน​ที่สุด ตอนปีสุดท้ายหล่อนก็จับ​ได้ว่าแฟนหนุ่มคนนั้น​ ขอสิ่งล้ำค่าจากดอกไม้ คราวหนึ่ง​ไม่ใช่ดอกเดียว

หล่อนเสียใจ หล่อนร้องไห้ หล่อนรับไม่​ได้

หล่อนเลิก​กับ​เขาในทันที

+++++++++++

จากนั้น​สายสุรีย์ก็เข็ดเรื่อง​​ความรัก

หล่อนปฏิเสธผู้ชายหลายคน ​ที่พยายามเข้ามาในชีวิต

หล่อนไม่อยากรัก ไม่อยากผิดหวัง ไม่อยากเจ็บปวด ​และไม่อยากร้องไห้อีกแล้ว​

​แต่​ที่สำคัญกว่านั้น​ หล่อนกลัว

กลัวว่าคนใหม่ของหล่อน​ที่​จะเข้ามาในชีวิต ​จะรังเกียจหล่อน

ในเรื่อง​​ที่หล่อนไม่เหลือพรหมจรรย์ให้​เขาอีกแล้ว​

+++++++++++

มัน​เป็นเรื่อง​​ที่ไม่​สามารถปรึกษา​ใคร​ได้
​เป็นเรื่อง​​ที่ทรมานหล่อนอยู่​ตลอดเวลา
​เป็นเรื่อง​​ที่แก้ไขไม่​ได้ ให้ใส่ตระกร้ากี่ใบก็ล้างไม่สะอาด
ผู้หญิง มีสิทธิพลาด​ได้แค่ครั้งเดียวเท่านั้น​ในชีวิต
ทำไมหล่อนถึง​ต้องเกิดมา​เป็นผู้หญิงด้วย??

+++++++++++

นั่นจึง​เป็นสาเหตุ​ที่หล่อนไม่​สามารถตัดสินใจบอกรับการ​แต่งงานของวิทิต​ได้
​ทั้ง​ที่​เขา​เป็นคนดี ​และ​เป็นคน​ที่หล่อนรัก

​ที่สำคัญ หล่อนมั่นใจว่า ​เขา​เป็นผู้ชาย​ที่รักหล่อน มากเสียกว่าผู้ชายคนแรกเสียอีก

หรือหล่อน​จะ​ต้องเสีย​เขา​ไป ให้​กับ​ความกลัวของหล่อน

หล่อนไม่กล้า​ที่​จะบอก​ความจริง​กับ​เขา

ใช่ อาจ​จะมีผู้ชาย​ที่ไม่สนใจในเรื่อง​นี้ ​แต่​จะมีอยู่​สักกี่คน

หล่อนไม่แน่ใจว่าวิทิต​จะ​เป็นหนึ่ง​ในไม่กี่คนนั้น​หรือไม่

หล่อนไม่กล้า​จะพิสูจน์จริง ๆ​

+++++++++

เช้า​ขึ้น​มาวันนี้..สายสุรีย์ไม่อยาก​ไปทำงาน

​เมื่อคืนแทบไม่​ได้นอน..เฝ้าคิดถึง​แต่สีหน้าอันผิดหวังของวิทิต หลังจาก​ได้ยินคำปฏิเสธการ​แต่งงานของหล่อน

​เขา​เป็นผู้ชาย​ที่ไม่เคย​แม้​แต่​จะแต๊ะอั๊ง ไม่เคย​แม้​แต่​จะหอมแก้ม หรือตระกองกอด

​เขา​เป็นสุภาพบุรุษ ให้เกียรติผู้หญิง น้อยคำนัก​ที่​จะทำให้หล่อนรู้สึกเจ็บปวดหรือขึ้งโกรธ

หล่อนเห็นใจ​เขา หล่อนสงสาร​เขา หล่อนรัก​เขา

สงสัยหล่อน​จะ​ต้องบอก​ความจริง​กับ​เขาเสียแล้ว​

อะไร​​จะเกิดก็ให้มันเกิด ​ถ้า​เขารับ​ได้ ​และรักเธอ​ได้มากเท่าเดิม หล่อนก็ยินดี​จะ​แต่งงาน​กับ​เขา

​แต่​ถ้า​เขารับไม่​ได้ หล่อนก็ยินดี..ยินดี​ที่​จะยอมให้​เขา​ไปจากชีวิตของหล่อน

ชีวิต​ที่พลาดมาเพียงครั้งเดียวของหล่อน

+++++++++

หญิงสาวรอเวลา​ที่​จะ​ได้พบ​กับวิทิต

วันนี้หล่อน​จะบอก​เขาทุกอย่าง หล่อนคาดหวังว่า​เขาคง​จะยินดี ​เขาคง​จะยอมรับใน​ความ​เป็นจริง

เรื่อง​​ที่หล่อนพลาด​ไปนั้น​ หล่อนก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมผู้ชายแทบทุกคนจึงเห็น​เป็นเรื่อง​คอขาดบาดตาย

​ทั้ง​ที่ผู้ชายนั่นแหละ​ ​เป็นผู้ทำลายพรหมจารีย์ของผู้หญิงด้วยตัว​เขาเอง

มันไม่ยุติธรรมเลย​

+++++++++++

งาน​ที่ทำอยู่​เสร็จ​ไปอย่างรวดเร็ว ​เป็นการทำงาน​ที่ลวก​ที่สุดเท่า​ที่หล่อนเคยทำมา

หล่อนไม่มีสมาธิ ทุ่ม​ความรู้สึกทุกอย่างของชีวิตให้​กับเย็นนี้เท่านั้น​

สักครู่​จะมีโทรศัพท์จากวิทิต โทร.มาบอกให้หล่อนทราบว่า​เขามารับแล้ว​ ให้ลง​ไป​ได้

​เขาตรงเวลาเสมอ

​แต่ไม่ใช่วันนี้..

+++++++++++++

เกือบทุ่มหนึ่ง​ หล่อนถึงตัดสินใจออกจากบริษัท​ที่ทำงาน
วิทิตไม่โทร.มา ​เขาคงโกรธ หรือไม่ก็ไม่พอใจ​ที่หล่อนปฏิเสธ​เขา
วันนี้​ทั้งวัน​เขาก็ไม่โทร.มาคุยเหมือนเคย หล่อนเองก็คิด​จะโทร.​ไป ​แต่หล่อนคิดว่าหาก​เขาอยาก​จะคุย​เขาคงโทร.มาเอง
หล่อนไม่ควร​จะแสดงออกอะไร​ให้มาก​ไปจนกว่า​จะถึงเย็นนี้
​แต่​เมื่อเลย​เวลา จากห้าโมงเย็นจนถึงหนึ่ง​ทุ่ม หล่อนจึงตัดสินใจโทร.หา​เขา
​แต่เครื่องของ​เขาไม่​สามารถติดต่อ​ได้
หล่อนเดินออกจากบริษัทด้วยหัวใจ​ที่หนักอึ้ง
ตลอดสองปีมานี้ แทบ​จะเรียก​ได้ว่า หล่อนไม่เคย​ต้องกลับบ้านเองเลย​
วิทิต​จะมารับแทบทุกวัน มีเพียงบางวันเท่านั้น​ ​ที่​เขาติดธุระจริง ๆ​ ​แต่​เขา​จะ​ต้องโทร.มาขอโทษขอโพยก่อนทุกครั้ง
ไม่เหมือนครั้งนี้
เกิดอะไร​ขึ้น​​กับ​เขากันแน่??
+++++++++

เกือบสามทุ่ม​ที่หล่อนอาศัยรถเมล์มาลง​ที่หน้าปากซอย
มอเตอร์ไซค์รับจ้างยังมีอยู่​ให้เรียกสองคัน
บ้านของหล่อนลึกเกิน​ไป​ที่​จะเดิน ​และอันตรายเกิน​ไป​ที่​จะเสี่ยง​ไปคนเดียว
มอเตอร์ไซค์วินนี้ หล่อนเคยเห็นหน้าทุกคน มาระยะหลัง ๆ​ มานี้เท่านั้น​ ​ที่หล่อน​ใช้บริการน้อยมาก
คัน​ที่หล่อนเรียก หล่อนจึงไม่คุ้นหน้า..​แต่หล่อนก็ไม่คิดอะไร​ มาก​ไปกว่าอยาก​จะถึงบ้านให้เร็ว​ที่สุด
​จะกลับ​ไปนอนร้องไห้ให้สาใจ
+++++++++

​เมื่อบอก​ที่ตั้งของบ้าน​เป็น​ที่เรียบร้อย​ มอเตอร์ไซค์หนุ่มคันนั้น​ก็ขึ้น​คร่อมหลังอานรถ
​เขาหยิบหมวกมาสวม สร้าง​ความแปลกใจให้​กับสายสุรีย์ไม่น้อย
มืดอย่างนี้ ระยะทางแค่นี้ ไม่ใช่ถนนใหญ่อย่างนี้ ทำไมจึง​ต้องสวมหมวก?
รถเคลื่อน​ที่​ไปช้า ๆ​ หล่อนไม่จับเอวคนขับ ​แต่ไพล่มือ​ไปจับ​ที่จับหลังเบาะ​ที่นั่ง
มอเตอร์ไซค์อีกคันหนึ่ง​วิ่งรถเปล่าเข้าแซงหน้า​ไปในซอย​โดยไม่มีสาเหตุ
คง​จะเลิกวินแล้ว​ ​เพราะนี่ก็ดึกแล้ว​..หล่อนคิด
กลางซอย..​จะมีทางแยก ทางซ้ายทอดเข้าสู่วัด​ซึ่งไม่มีบ้านคน ตรง​ไปนั้น​อีกประมาณสามสี่ร้อยเมตรก็​จะ​เป็นบ้านของหล่อน
​แต่รถ​ที่หล่อนนั่งมาด้วยเลี้ยวซ้าย
หล่อนจึงไม่ถึงบ้าน
หล่อนบอกให้หยุด รถกลับถูกเร่งให้เร็วขึ้น​
หล่อนรู้แล้ว​ว่า​จะเกิดอะไร​ขึ้น​ หล่อนตัดสินใจกระโดด..กลิ้งหลุน​ไปตามแรงส่งของรถ
มอเตอร์ไซค์คันนั้น​จอดทันที
หล่อนมึนงง เจ็บปวดรวดร้าว​ไปทั่วตัว
ไม่น่าเชื่อว่าเรื่อง​เช่นนี้​จะเกิด​กับหล่อน​ได้
ชายโฉดคนนี้ มันทำอย่างนี้ทำไม??
++++++++

ร่างอันแทบ​จะสิ้นไร้เรี่ยวแรงของหล่อน ถูกกระชากเข้า​ไป​ที่ป่าข้างทาง
ในนั้น​มีชายคนหนึ่ง​​ซึ่งขับรถมอเตอร์ไซค์อีกคัน ยืนรออยู่​แล้ว​
หล่อนมองพวกมันอย่างสิ้นหวัง พยายามกรีดร้อง ​แต่​ความจุกอันเกิดจากกำปั้นของมันคนใดคนหนึ่ง​ ทำให้หล่อนร้องไม่ออก
เสื้อผ้าถูกระชากออกจากตัว..มือของหล่อนถูกตรึงไว้​กับพื้น
หล่อนร้องไห้จนแทบสิ้นสติ
+++++++++

ไม่​ได้ เรา​จะยอมให้เกิดเหตุการณ์อย่างนี้อีกไม่​ได้
เรา​ต้องการให้ครั้งต่อ​ไป ​เป็นของชาย​ที่เรารัก ​เป็นของวิทิต ชายคน​ที่รักเรา ​และดี​กับเรามาก​ที่สุด
เรา​จะยอมให้พวกมันข่มขืนเราไม่​ได้...​
เราไม่ยอม!!!
+++++++++

ด้วยเรี่ยวแรงสุดท้าย​ที่รวบรวม​ได้ หล่อนดิ้นสุด​กำลัง กัด​และข่วนทุกอย่าง​ที่ขวางหน้า
ไอ้คน​ที่พยายามกดขาของหล่อน ถึง​กับกระเด็นล้มก้นกระแทก ก่อน​ที่มัน​จะตั้งตัว​ได้ เท้าข้างหนึ่ง​ของเหยื่อสาวของมันก็ยันเข้ามาเต็มหน้า
มันผงะหงาย เจ็บปวด​และโกรธแค้น ​ความหน้ามืดทวีขึ้น​จนสุด​จะกลั้น
"ตายซะเหอะมืง...​"
+++++++++++

วิทิตรู้สึกเสียใจ ​ที่​เขาถูกปฏิเสธจากหญิงคน​ที่รัก
​เขารักหล่อนมาก ​และ​ต้องการ​จะ​แต่งงาน​กับหล่อนจริง ๆ​
​เขาไม่เข้าใจว่าอะไร​ทำให้หล่อนไม่อยาก​แต่งงาน​กับ​เขา ​ทั้ง​ที่​เขาก็แน่ใจว่าสายสุรีย์นั้น​รัก​เขาแน่ ๆ​
​ความไม่เข้าใจจึงนำมา​ซึ่ง​ความไม่พอใจ..​ถ้าไม่รักกันอย่างนี้ก็ควร​จะบอกกันเสีย​แต่แรก ​จะ​ได้ไม่เสียเวลาเทียวไล้เทียวขื่ออยู่​อย่างนี้
ผู้หญิงสวยมัก​เป็นเช่นนี้ ชอบล่อหลอกให้ผู้ชายมา​เอาอก​เอาใจ ​เมื่อถึงเวลา​ที่​ต้องตัดสินใจ ก็เล่นตัว​เพื่อเพิ่มคุณค่าให้​กับตัวเอง
นี่แหละ​ผู้หญิง
รู้งี้..หาทางพาเข้าโรงแรมฟัน​ไปตั้งนานแล้ว​..
​เขาบอกตัวเองด้วย​ความยั้วะ ยกแก้วเหล้าตรงหน้าขึ้น​ดื่มอึกใหญ่
วันนี้​เขาไม่มีอารมณ์​จะเจอหล่อน..เธอควร​จะรู้บ้างว่า ​เขาก็สำคัญต่อหล่อนเหมือนกัน
ลองดูซิว่าไม่​ได้เจอ​เขาซักวันหนึ่ง​..เธอ​จะรู้สึกอย่างไร
วันนี้​เขาจึงไม่โทรศัพท์หาหล่อน ​และเจตนาปิดเครื่อง ​เพื่อให้หล่อนไม่มี​เขาอย่างสิ้นเชิง
​จะ​ได้รู้ซะบ้าง ว่าผู้ชายก็น้อยใจ​เป็นเหมือนกัน
++++++

​เขานั่งอยู่​ในบาร์แห่งหนึ่ง​ ​ซึ่งเต็ม​ไปด้วยผู้คน ​และผู้หญิง
มีการยั่วยวนจากบนเวที ​และจากคนสาวน้อยหลายราย​ที่โฉบเข้ามาหา​เขาคนแล้ว​คนเล่า
ใน​ที่สุดคน​ที่โฉบเข้ามา​เป็นคนสุดท้าย ก็​สามารถพา​เขา​ซึ่ง​กำลังเมา​ได้​ที่ขึ้น​ห้อง​ได้
ชายหนุ่มอย่าง​เขา ไม่ปฏิเสธเรื่อง​พวกนี้อยู่​แล้ว​
​เขาพยายามอดกลั้น ​เมื่ออยู่​​กับสายสุรีย์ ​เขารอวัน​ที่​จะ​ได้ลิ้มรสอันชุ่มหวานของสาวบริสุทธิ์อย่างหล่อน
​เขาดูออก..​เขาดูผู้หญิงทุกคนออก ว่าคนไหนเคยผ่านผู้ชายมาหรือไม่
​เขาแน่ใจอย่างเต็ม​ที่ ว่าสายสุรีย์ ​เป็นสาวบริสุทธิ์อย่างแน่นอน..
เข้าแน่ใจจริง ๆ​
++++++

ผู้หญิง​ที่นอนเปลือยกายตรงหน้า ดู​จะไร้ค่า​ไปหน่อย​​เมื่อเทียบ​กับสายสุรีย์
หล่อน​เป็นหญิงบริการ ผ่านผู้ชายมากี่คนแล้ว​ก็ไม่รู้ ​แต่ไม่เห็น​เป็นไร ผู้หญิงอย่างนี้ ​เขา​เอาไว้แบ่งกันกินอยู่​แล้ว​
​ที่สำคัญหล่อนสวย หุ่นดี ​สามารถกระตุ้น​ความ​ต้องการทางเพศ​ได้เกือบ​จะเท่าสายสุรีย์​ที่​เขาโหยหา
ในขณะ​ที่ตะโปม​เพื่อระบาย​ความ​ใคร่ ​เขาหลับตาสนิท ​เพื่อจินตนาการว่าคน​ที่​เขา​กำลังทำรักอยู่​นี้ ​เป็นสายสุรีย์
​เป็นสายสุรีย์คน​ที่​เขารัก..​และ​จะยอมมอบ​ความบริสุทธิ์ให้​เขาอย่างเต็มใจ
รีย์ครับ​..ผมรักคุณ
​เป็นเสียงครางแผ่วเบาของ​เขาในขณะปฏิบัติกามกิจ
++++++++

มีด​ที่เปื้อนเลือดถูกดึงออกมาจากหน้าท้องของหญิงสาวหลังจากจ้วงแทง​ไปสองสามครั้ง
เลือด​ที่พุ่งตามขึ้น​มา​เป็นลิ่มแทน​ที่​จะทำให้พวกมันผละหนี กลับกระตุ้น​ความ​ต้องการทางเพศอันวิปริตของมันให้เพิ่มขึ้น​
หยาดน้ำตายังคงรินไหล​เป็นทาง จากดวงตา​ที่เบิกค้าง..
เลือด​ที่คั่งอยู่​ภายใน ย้อนขึ้น​ออกมาทางปาก..พึมพำ​เป็นครั้งสุดท้าย
วิทิต..รีย์...​รัก...​.คุ..ณ
++++++++

ดอกไม้​กำลังถูกแมลงคลุกเคล้าเกสรอย่างเมามัน
กลีบบางสั่นไหว กิ่งก้านสะท้านตามจังหวะขยับปีกของแมลง
​เมื่อหนำใจ แมลงก็​จะจาก​ไปหาดอกไม้อื่น
ปล่อยให้ดอกไม้ ทรุดโทรมโรยรา นับวัน​ที่​จะร่วงซบผืนดิน

"เจ้าดอกไม้เอย..ไหนเลย​เจ้า​จะเลือกแมลง​ได้..
ชูดอกให้​เขาฟอนเฟ้นจนหนำใจ...​เฝ้ามอง​เขาบิน​ไป..จนลับตา.."

น่าสงสาร..เจ้าดอกไม้เอย..

++++++จบ++++++++

 

F a c t   C a r d
Article ID A-1123 Article's Rate 10 votes
ชื่อเรื่อง เจ้าดอกไม้เอย...
ผู้แต่ง รันนรา
ตีพิมพ์เมื่อ ๐๙ สิงหาคม ๒๕๔๘
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ เรื่องสั้น
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๑๐๘๑ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๖ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๕๐
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : ศาลานกน้อย [C-5537 ], [000.000.000.000]
เมื่อวันที่ : 09 ส.ค. 2548, 18.15 น.

ผู้อ่าน​ที่รัก,

นิตยสารรายสะดวก​ ​และผู้เขียนยินดีรับฟัง​ความคิดเห็นต่อข้อเขียนชิ้นนี้
เชิญคลิกแสดง​ความเห็น​ได้​โดยอิสระ ขอขอบคุณ​และรู้สึก​เป็นเกียรติอย่างยิ่ง ในการมี​ส่วนร่วมของท่านในครั้งนี้...​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : Raident [C-5553 ], [161.200.255.162]
เมื่อวันที่ : 11 ส.ค. 2548, 16.24 น.

เอ..อันนี้ คุ้นๆ​นา อิอิ

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๓ : Poceille มาลงชื่ออ่านค่ะ [C-5576 ], [202.57.140.204]
เมื่อวันที่ : 13 ส.ค. 2548, 15.24 น.

โหดดีฮับ...​ เพิ่งรู้สึกว่า​ พอคุณรันฯ เขียนเรื่อง​สั้นแล้ว​​จะออกแนวโหด​เป็น​ส่วนใหญ่แฮะ


(ปล. คิดถึงนู๋สิงห์จังคร้าบ...​ )​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๔ : ++anne++ [C-5628 ], [58.10.170.176]
เมื่อวันที่ : 17 ส.ค. 2548, 16.26 น.

แวะมาอ่าน แล้ว​ก็มาให้​กำลังใจคนเขียนจ้า..

รอเรื่อง​ต่อ​ไปอยู่​นะ..

รักษาสุขภาพไว้เขียนเรื่อง​ให้แฟนๆ​อ่านด้วยนะจ๊า

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๕ : นายรักเร่ (คิดถึงจังเลยครับ) [C-5793 ], [61.91.217.196]
เมื่อวันที่ : 10 ก.ย. 2548, 16.05 น.

อ่านอีกกี่รอบก็ยังอึ้งนะเรื่อง​นี้น่ะ
ทำไมโลกมันโหดร้ายนักนะ
...​...​
ชื่อเดิมชื่อพรหมจรรย์ของดอกไม้รึเปล่าครับ​เรื่อง​นี้

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๖ : blackapple [C-7615 ], [203.153.137.163]
เมื่อวันที่ : 13 พ.ค. 2549, 07.55 น.

ทำไมผู้ชายชอบหลอกฟันผุ้หญิง
แล้ว​ตัวเองก็อยาก​ได้ผู้หญิง​ที่บริสุทธ์มา​เป็นภรรยา
ไม่เห็นแก่ตัว​ไปหน่อย​หรือ

คุณรันเขียนเก่งจังคาะ

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น