นิตยสารรายสะดวก  Memorandum  ๐๕ สิงหาคม ๒๕๔๘
การเดินทางของตะกร้า
ตะกร้า
... การเดินทางครั้งนี้ก็​​เป็นอีกการเดินทาง​​ที่หะหนุกหนานอีกครั้ง  ...
การเดินทางครั้งนี้ก็​เป็นอีกการเดินทาง​ที่หะหนุกหนานอีกครั้ง

  ช่วงวันหยุดเสาร์-อาทิตย์ ​ใครหลาคนคงอาจ​จะ​ไปเ​ที่ยวกัน​แต่สำหรับพวกเราดัชชี่บอย(ดัชชี่บูดมากกว่า )​ก็​ได้เดินทาง​ไปเ​ที่ยว(หรือป่าว )​ ​ที่บ้านของหัวหน้าห้องของพวกเรา ​พอดีว่าอยาก​จะขึ้น​รถไฟอ่ะครับ​ ก็เลย​ตกลงกันว่า​จะนั่งรถไฟ​ไป หาก​เป็นคนอื่นก็คง​จะ​เป็นการเดินทาง​ที่ธรรมดาๆ​ ​แต่ไม่ใช่แน่นอนสำหรับตะกร้าอย่างผม
  ​เพราะว่าเรา​ไปเจอวัยรุ่นอนงหนึ่ง​ น่าร๊ากน่ารัก ​แต่​เมื่อมีคนน่ารักก็​ต้องมีการหลีสาวกันมั่งแหละ​ ก็มะอยากบอกหรอกนะครับว่า​ในกลุ่มตะกร้านี่หน้าตาดีสุดแล้ว​
​เอาล่ะ​ถ้าพูดมาก​ไป​จะหาว่าโม้งั้นก็เริ่มแผนการกันเลย​ดีกว่า

  เริ่มเดินทางเรา3คนเจอสาวน่ารัก เสื้อดำ(ลายแม็คโดนัล-รูปตัวMโค้งๆ​อ่ะนะครับ​)คนหนึ่ง​ตอนแรกก็กะว่า​จะเดินเข้า​ไปขอเบอร์นะครับ​ ​แต่ตอนนั้น​ยังไม่กล้า ก็เลย​คิดว่าผ่านๆ​​ไปละกัน ​แต่ว่า เรื่อง​​ที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น​ ​เพราะว่า เธอดันขึ้น​รถโบกี้เดียวกันกะผมอ่ะสิ ด้วย​ความแบบว่านิสัยวัยรุ่น(พวกกิ่วสาวอ่ะ) ผมกเลย​เดินเข้า​ไปนั่งใกล้​กับเธอจนพักหนึ่ง​ ​เมื่อรถไฟหยุด ผมก็เลย​บอกเธอว่า "อ่ะแฮ้ม เฮเสื้อดำครับ​ น่ารักนะครับ​"เธอก็แอบหลบหน้า​ไปยิ้มอ๊ะป่าวมะรู้ เห็นดังนั้น​ก็ยิงคำถามต่อทันทีว่า"ชื่อไรครับ​" คราวนี้เบือนหน้าหนีเลย​ มะรู้คิดไงนะเนี่ย (สงสัยคงคิดในใจว่าไอนี่​ถ้าจาบ้าเนอะ)ก็มะรู้ว่าแอบยิ้มหรือแอบด่าในใจกันแน่ ​แต่ถึงไงผมก็ยังไม่ลดละ​ความพยายามแน่นอน ก็คนน่ารักนี่ครับ​มะยอมพลาดแน่ ฉะนั้น​แผนชั่วร้ายก็ยังคงดำเนินต่อ​ไป

  ตอนนี้ก็ถึงสถานีนากาญจน์แว้วครับ​ก็ใกล้​จะถึงบ้านโบว์แล้ว​ครับ​(บ้าน​เพื่อน)ก็ยังมะรู้ชื่อของเธอเลย​ มะมีไรทำผมก็เลย​นั่งนับภูเขาลูกเล็กๆ​​ได้8ลูก(มะรู้​จะนับ​ไปทำไม)
แล้ว​ก็ผ่านไร่ข้างโพดกะดงกล้วย ดงหญ้าแฝก(หญ้าคา)ผ่านไร่อ้อย ผ่านบ้านคน ตลอดจนป่าละเมาะ ก็ยังไม่รู้ชื่อเธอซ้ากกะที ตอนนี้ก็หยุดพัก5นาทีครับ​ เธอก็นั่งเล่นโทรศัพท์ อ่อ..ลืมบอกครับ​เธอติด​ที่หนีบผมสีน้ำตาลด้วยครับ​ ตอนนี้ก็นั่งมองเหม่อลอยสายตาออก​ไปนอกหน้าต่าง ดู๊ดู คงไม่มีรทำเนอะ(ว่า​แต่ว่าแล้ว​ตัวผมก็ไม่มีไรทำเหมือนกันแหละ​ครับ​​เอา​แต่นั่งจ้องคนอื่น) ​แต่แล้ว​ตอนนี้เธอก็มองมา​ที่ๆ​น่าเจริญหูเจริญตาแล้ว​ ก็มองมา​ที่ผมไงครับ​ อิอิ คิด​ไป​ได้ แล้ว​ก็หัน​ไปมอง​ที่พนักพิงด้านตรงข้ามกะตัวเองไม่รู้มีไรหน้ามอง

  แล้ว​ตอนนี้ฝนก็ตกด้วยแล้ว​ ในใจก็อยากถามนะว่า"เธอๆ​นั่งตรงนั้น​อาจโดนฝนซัดกาย​แต่อยากรู้ว่าฝนซัดใจมั่งป่าว"​แต่เดี๋ยวโดนด่าหาว่าจุ้นเลย​คิดว่าให้เค้านั่งนิ่งๆ​ของเค้า​ไปซักพักดีกว่ายั้วให้โดนด่าเนอะก็เลย​นิ่งไว้ๆ​ อ่อ...​ตอนนี้ก็หยิบโทรศัพท์ขึ้น​มาเล่นอีกแล้ว​หยิบขึ้น​มา​แต่ละครั้งก็มพใช่ว่า​จะโทรนะ หยิบขึ้น​มาดูแล้ว​ก็เก็บ ​ถ้าดูเวลาก็คงแบบว่าตรงต่อเวลามาก ​เพราะนั่งดูมาตลอดทางเลย​ หรืออาจ​จะโทรหา​ใครอ่ะนะ​แต่ว่าไม่ติดซั๊กกะที ​เพราะว่าเวลาวาง​แต่ละทีทำหน้าเหมือนเซ็งกะชีวิตมากเลย​นะเนี่ย

  ถึงตอนนี้ก็ยังไม่ยอมตอบซักทีว่าชื่อไร คงลืม​ไปแล้ว​ว่าคนน่ารักถามไว้อ่ะนะ(มะค่อย​จะชมตัวเองเลย​)ตอนนี้ก็เลย​สถานีวังเย็นมาแล้ว​ นั่นก็หมาย​ความว่าการเดินทางของพวกเรา​กำลัง​จะสิ้นสุดแล้ว​นั่นเอง(เฮ้อน่าเสียดายจังอุตส่าห์​ได้ขึ้น​รถไฟ​ทั้งที แล้ว​ก็ยังไม่รู้ชื่อเลย​) ถึงตอนนี้โบว์ก็ส่งซิกส์มาว่าให้จ้องตา แหม​ถ้ามาอยู่​ตรงนี้​ใคร​จะกล้าจ้องล่ะเค้าก็ลูกมีพ่อมีแม่นี่นา คนหน้าด้านก็อาย​เป็น(ว่าตัวเองซะงั้น) ก็คงหมดหวังแล้ว​ล่ะครับ​ก็คุณเธอ​เอา​แต่มองหน้าต่างให้ตายซิ​พระเจ้าจอร์จนั่งมอง​แต่นอกหน้าต่างไม่รู้มีไรให้น่ามองสู้มองมาทางซ้ายซัก45องศาก็มะ​ได้ ก็คนน่ารักนั่งอยู่​​ทั้งคน(รู้สึกว่า​​จะชมตัวเองจังเลย​นะคนเขียนเนี่ย)แล้ว​ตอนนี้ก็ถึงสถานีวังตะเคียน...​.เฮ้อ...​ใกล้​จะถึงแว้ว

  ทำไมนะช่วงเวลา​ที่สนุก ตื่นเต้น ​และมี​ความสุขเช่นนี้ถึง​ได้หมด​ไปไวจังนี่​ถ้าทำ​ได้อยากให้รถไฟวิ่ง​ไปอย่างนี้เรื่อยๆ​ไม่​ต้องจอดเลย​ ​จะ​ได้นั่งยู่อย่างนี้นานๆ​ มาถึงตอนนี้ก็คงรู้นะครับว่า​ผม​เป็นคน​ที่มี​ความพยายามมากเลย​ก็คิดดูนั่งอยู่​บนรถไฟแล้ว​ยัง​สามารถเขียนหนังสือ​ได้อีกด้วยสุดยอดจริงๆ​คนไทย
นี่ก็เลย​วังเย็นมานานแล้ว​ก็ใกล้ถึงบ้านโบว์เข้า​ไปทุกทีแล้ว​สิเนี่ยก็ใกล้ลงแล้ว​แหละ​​แต่เธอยังไม่มีท่าทีว่า​จะลงลยตอนนี้รถไฟก็จอก​ที่สถานีบ้านเก่าแล้ว​อ่าว...​​พระเจ้าจอร์จเธอเดินลง​ไปแล้ว​ครับ​ แงๆ​ๆ​ๆ​ๆ​...​.ยังมะรู้ชื่อเลย​ เฮ้อ ​แต่ไม่​เป็นไรครับ​​เพราะว่าแผนการชั่วร้ายก็​ต้องมีครั้งต่อ​ไปแน่นอน(มะใช่นอนแน่)อิอิ

วันนี้ก็คงบายแค่นี้นะครับ​ บ๊ายบายครับ​

ไว้มีตอนอื่น(​คือแบบว่าเดินทางครั้งหน้า)​จะ​เอามาเล่าบอกต่อให้นะครับ​

 

 

F a c t   C a r d
Article ID A-1113 Article's Rate 6 votes
ชื่อเรื่อง การเดินทางของตะกร้า
ผู้แต่ง ตะกร้า
ตีพิมพ์เมื่อ ๐๕ สิงหาคม ๒๕๔๘
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ ฉันเขียนให้เธออ่าน
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๑๐๓๑ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๓ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๒๐
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : ศาลานกน้อย [C-5473 ], [000.000.000.000]
เมื่อวันที่ : 03 ส.ค. 2548, 11.42 น.

ผู้อ่าน​ที่รัก,

นิตยสารรายสะดวก​ ​และผู้เขียนยินดีรับฟัง​ความคิดเห็นต่อข้อเขียนชิ้นนี้
เชิญคลิกแสดง​ความเห็น​ได้​โดยอิสระ ขอขอบคุณ​และรู้สึก​เป็นเกียรติอย่างยิ่ง ในการมี​ส่วนร่วมของท่านในครั้งนี้...​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : Poceille [C-5518 ], [202.57.175.134]
เมื่อวันที่ : 07 ส.ค. 2548, 15.51 น.

อิอิอิ ​จะคอยตามต่อนะคะ​ว่าน้องตะกร้า​จะบรรลุจุดหมายในรายการ ตามล่าหาชื่อ ครั้งนี้หรือเปล่า


(อยาก​ไปทริปรถไฟบ้างจัง...​ เผื่อ​จะมีหนุ่มน้อยน่ารักมาแอบถามชื่อ ฮุฮุฮุ)​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๓ : ตะกร้า [C-17318 ], [203.172.216.46]
เมื่อวันที่ : 06 ส.ค. 2553, 10.50 น.

ไม่​ได้เข้ามานานมากแล้ว​

เรียนจบก็มาทำร้านเกม ตอนนี้มาทำงานบริษัทแล้ว​

มาแวะดูอีกครั้ง จาก​ความเห็นของพี่ Poceille ทำให้รู้ว่า​เป็นสมาชิก

ของนกน้อยก็ย่างเข้าสู่ปี​ที่ 5 แล้ว​ อย่างน้อย

เหมือนว่าเวลาเพิ่งผ่าน​ไป​เมื่อไม่นานมานี้เอง โตขึ้น​มา 5 ปี

ดูเหมือนว่าเราไม่เคยเปลี่ยน​ไปเลย​สักนิด T^T ยังมี​ความคิดแบบเด็กๆ​เหมือนเดิม

ทำไมตอนเรายังเด็กเรามองคน​ที่อายุ 22 ว่าโตแล้ว​นะ

หรือคนสมัยก่อนนั้น​ อายุ 22 ​เขามี​ความรับผิดชอบกันมากมาย​กว่าสมัยนี้

จึงทำให้ดู​เป็นผู้ใหญ่กว่า คนอายุ 22 ในปัจจุบัน เฮ้อ...​..​จะพยายามโตไวๆ​นะครับ​ อิอิ

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น