นิตยสารรายสะดวก  Fiction  ๒๒ กรกฏาคม ๒๕๔๘
ลมหายใจ...ที่ถูกทิ้ง.....
tommanut
...ในยามรัตติกาล ทรมานเหลือเกิน ฉันเริ่มรู้สึกเจ็บท้องจิ๊ดๆ​​ สิ่งมีชีวิตในตัวฉันดิ้นพล่าน ประหนึ่ง​​ว่าอยากออกมาลืมตาดูโลกใบนี้ ฉัน​​ได้​​แต่กัดฟันทนเจ็บไว้ อดใจรออีก​​จะ​​ได้​​เป็นแม่คน อา...​​.....
สถานีรถไฟ ในค่ำคืนหนึ่ง​ ไม่ใช่หน้าเทศกาล ไม่มีผู้คนขวักไขว่ เงียบ วังเวง...​..


ฉันเดินพาร่างอันอุ้ยอ้าย เข้าห้องน้ำในสถานีรถไฟ ในยามรัตติกาล ทรมานเหลือ

เกินฉันเริ่มรู้สึกเจ็บท้องจิ๊ดๆ​ สิ่งมีชีวิตในตัวฉันดิ้นพล่าน ประหนึ่ง​ว่าอยากออกมาลืมตาดู

โลกใบนี้ ฉัน​ได้​แต่กัดฟันทนเจ็บไว้ อดใจรออีก​จะ​ได้​เป็นแม่คน อา...​..

แม่...​.. คำๆ​นี้ มันทำให้ฉันฉุกคิดย้อน​ไปถึงอดีต ...​...​

...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​

" ยายจ๋า ยาย พ่อแม่หนู​ไปไหน "

"ยายจ๋า ยาย หนูทำไมไม่มีพ่อแม่ " นั่น​คือคำถาม​ที่ฉันถามยายตั้งแต่จำ​ความ​ได้ แล้ว​คำตอบเล่า

" โอ๊ยยย รำคาญจริง ​ไป ​ไป๊ ​ไปไกลๆ​เลย​ "

" เอ๊ะ อีนี่ พ่อแม่มึงตายห่า​ไปแล้ว​ ไข่ไว้ก็​เอามาทิ้ง เวรกรรมอะไร​ของกูเนี้ย เฮ้อออ.อ.. " นี่​คือคำตอบ​เมื่อฉันถามถึงพ่อ​กับแม่ พ่อแม่​ที่ฉันไม่เคยเห็น พ่อแม่​ที่ฉันไม่รู้จัก ฉัน​ได้​แต่มอง ​เพื่อนๆ​​ที่เค้ามีพ่อแม่กัน ฉันไม่มี...​

ฉันอยู่​​กับยาย 2 คนเท่านั้น​ ยายเลี้ยงฉันมา ​แม้แก​จะเจ็บออดๆ​แอดๆ​ ​แต่แกก็เลี้ยงฉัน ยายรับจ้างทั่ว​ไป ถางหญ้า ตัดอ้อย บางวันก็ไม่มี​จะกิน ยาย​เอาข้าว​ที่มีเพียงแค่อุ้งมือเท่านั้น​ต้มน้ำให้ฉันกิน คนเดียว

" ยายจ๋า ยายไม่กินรึจ๊ะ​ "

" เออ เอ็งกิน​ไปให้อิ่มๆ​เถอะ ข้าไม่หิว " ​แม้ยาย​จะตอบอย่างนั้น​ ​แต่แกก็เดิน​ไปกินน้ำในตุ่มเสียหลายขัน

พักหลังนี้ แกเองก็เดินไม่ค่อยไหว แกบ่นว่าตาแกมองไม่ค่อยเห็นแล้ว​ คน​ที่เคยจ้างก็หัน​ไปจ้างแรงงานต่างด้าวแทน บางคนจ้าง​เพราะสงสาร ​แต่​เมื่อแกทำอะไร​ไม่ค่อยไหวจริงๆ​ ทุกคนต่างก็เลิกจ้างแก ​แต่แกก็ตะเวนหาผัก​ไปขายบ้าง เก็บผักบุ้ง กระถิน ตำลึง ตาม​ที่ต่างๆ​ ​และ​ไปขอรับจ้างทำทุกอย่างแล้ว​​แต่แรงแก​ที่​จะทำไหว ฉันช่วย​ได้บ้าง ไม่​ได้บ้าง​แต่แกก็ไม่เคยทำให้ฉันอด ​แต่แกมัก​จะแอบอดเสียเอง ฉัน​ได้​แต่คิดแล้ว​พ่อแม่ของฉันล่ะ...​

​จะลำบากอย่างนี้บ้างมั้ย ​จะอดข้าวอดน้ำแทนฉันเหมือน​กับ​ที่ยายทำ​ได้รึเปล่า ยายไม่​ได้ให้กำเนิดฉันมา ​แต่ยายก็เลี้ยงฉัน แล้ว​ผู้ให้กำเนิดฉันล่ะ เลี้ยงฉันไม่​ได้เลย​เหรอ ฉันตัวแค่นี้เอง​จะกินจุสักแค่ไหนเชียว ยายยังเลี้ยงฉันมา​ได้ ทำไมพ่อแม่ถึงเลี้ยงฉันไม่​ได้

วันนึง ยายยอมบอกว่าฉันมีชาติกำเนิดอย่างไร

ยายมีลูกสาว 2 คน ลูกชาย 1 คน แม่ฉัน​เป็นลูกสาวคนเล็ก ​เมื่ออายุ 18 ก็เข้า​ไปทำงานโรงงานในกรุงเทพ​พร้อม​กับพี่สาว​และพี่ชาย แม่ทำงาน​ได้ไม่นานก็​ไปหลงแสงสี หลงหนุ่มเมืองกรุง ไม่เคยกลับมาเยี่ยมบ้าน ไม่เคยส่งเงินมาให้ หาย​ไปเลย​ 4 ปีเต็มๆ​ พอๆ​กัน​กับป้า​และลุงของฉัน ฉันไม่เคยรู้ด้วยซ้ำว่าฉันเองก็มีป้า​และลุง ​เพราะฉันไม่เคยเห็น​ใครเลย​ นอกจากยาย 4 ปี​ที่หาย​ไปแม่ฉันกลับมา​พร้อม​กับร่างอันอุ้ยอ้าย แม่ท้องฉันจวนเจียน​จะคลอด มาร้องไห้เสียใจ ว่าถูกผู้ชายทิ้ง ..

​ส่วนลุง​ไปติดนักร้อง ​และ​เป็นโรคร้าย ตาย​ไป​เมื่อปีก่อน ป้าของฉันรายนั้น​​ได้ดี ​ได้ผัวเลี้ยงดีทีเดียว ​แต่ไม่เคยส่งเงินมาบ้านสักสลึง ฮึ.. ช่างน่าขันยายเลี้ยงลูกมา​ได้ถึง 3 คน ​แต่ลูกๆ​​ทั้ง 3 คนไม่เคยมีคนไหนย่างกรายหาเลี้ยงยายเลย​ ไม่ส่งเสียเลี้ยงดูไม่ว่า ยังไม่มาเยี่ยมมาหา ไม่มาดูดำดูดีผู้​เป็นแม่​ที่รอคอยการกลับมาของลูกใจ​จะขาด แม่กลับมาเพียง​เพราะมาคลอดฉัน ​และ​เมื่อคลอดฉัน แม่หาย​ไป​พร้อมๆ​​กับเงิน​ที่ยายเก็บไว้ ...​...​แล้ว​ก็ไม่เคยกลับมาอีกเลย​...​

แล้ว​วันนึง มีคนในหมู่บ้านบังเอิญ​ไปเจอแม่ เลย​อาสาพายาย​ไปหาแม่ ให้รับฉัน​ไปเลี้ยง ยายจึงบากหน้า​ไปหาแม่อีกจังหวัดหนึ่ง​ ​เพราะยายเองคงรู้ตัวดีว่า ยายคงอยู่​​ได้อีกไม่นาน ทันที​ที่แม่เห็นยาย ก็ฉุดยายออก​ไปคุยข้างนอก ​ทั้งๆ​​ที่บ้านก็ออก​จะใหญ่โต ​แต่แม่ไม่ยอมให้ยายเข้า​ไปในบ้าน

" โธ่ แม่ ​เอามันมาทำไม ชั้นมีผัวใหม่ ​และก็ลูกใหม่ด้วย ​จะเลี้ยงมัน​ได้ยังไงล่ะ ผัวชั้นไม่เคยรู้มาก่อนนะ แล้ว​ลูกอีก 2 คนของชั้นล่ะ ​จะ​เอาปัญญา​ที่ไหนมาเลี้ยงมันล่ะ แค่นี้พี่เค้าก็ลำบากแล้ว​ กลับ​ไปเถอะแม่ แล้ว​อย่ามาอีก ชั้นไม่​ได้ให้​ใครรู้ว่าฉันมีแม่อยู่​ ชั้นอายนะ " เหมือนฟ้าผ่าลงมากลางใจฉัน ฉันเองก็คิดว่ายายคงรู้สึกเดียวกัน​กับฉัน ฉันหวังว่าแม่​จะมีใจคิดถึงฉันอยู่​บ้าง ​จะเข้ามาจูบกอดฉันบ้าง จับมือฉันบ้าง มัน​เป็นสิ่ง​ที่ฉันโหยมามาตลอด 11 ปี

11 ปี ​ที่ฉันไม่มีแม่ ฉันก็ขอแค่ครั้งเดียวเท่านั้น​​ที่ฉัน​ได้เห็น​และกอด..​แต่ แม่ของฉัน มองผ่านฉัน​ไป อาจ​จะมองฉัน ​แต่คงมองด้วยหางตา ​และสายตานั้น​ ช่างเย็นชาเหลือเกิน ...​แม่เลี้ยงลูก​ที่เกิด​กับผัวใหม่ของแม่​ได้ ​แต่ทำไมแม่เลี้ยงฉันไม่​ได้ ฉัน​ได้​แต่คิด...​แม่ว่าพลางหยิบเงินในกระเป๋า แทบ​จะโยนให้ยาย แล้ว​ก็เดินหายเข้าบ้าน​ไปอย่างไม่ใยดี ยายเดินจากมาอย่างคนเลื่อนลอย ยายไม่พูดอะไร​สักคำมองดูเงินในกำมือแล้ว​น้ำตาเอ่อ ยายปาดน้ำตาด้วยมืออันแห้งเหี่ยว

" ​ไปลูก เรากลับบ้านกัน " ยายพูด​กับฉันเหมือนมีแรง​ที่​จะพูดแค่นั้น​จริงๆ​..

​ระหว่างทาง เรานั่งรถยายเงียบ เงียบจน​ได้ยิน​แม้กระทั่งเสียงหัวใจเต้น ของฉัน ไม่มี​ใครพูดอะไร​สักคำ ​เมื่อมาถึงบ้านยายล้มตัวลงนอน อย่างคนห่อเหี่ยว แล้ว​คืนนั้น​ ยาย​ได้จากฉัน​ไปอย่างไม่มีวันกลับ ยายบอกฉัน​พร้อม​กับลมหายใจเฮือกสุดท้าย ว่า

" อย่า​เป็นแบบแม่แก " ตั้งแต่นั้น​มาฉันไม่เคยคิดถึงผู้หญิงคนนั้น​ ​ที่ตามหลักแล้ว​ฉัน​ต้องเรียกว่าแม่ อีกเลย​ ...​.

​เอาล่ะ...​. ฉัน​ต้องรีบ​ไปแล้ว​ ​จะมัวมาคิดถึงอดีตอีกไม่​ได้ ​เพราะมันไม่​ได้ช่วยให้อะไร​มันดีขึ้น​เลย​ ฉันเร่งทำภารกิจ​ที่เหลือ แล้ว​รีบออกจากห้องน้ำทันที มันเจ็บเหลือเกิน ทรมานอะไร​เช่นนี้ ฉันเดินออกจากห้องน้ำ ​ซึ่งเวลานี้มันวังเวง​เพราะ ตี 3 แล้ว​ ไม่มี​ใครมา​ใช้บริการหรอก ใช่ ฉันเลือกเวลานี้เอง ...​...​..

ฉันเดินหาย​ไป​พร้อม​กับเสียง​ที่มันก้องอยู่​ในใจ ...​...​.

"อุแว้ อุแว้ๆ​ๆ​ๆ​ๆ​ๆ​ๆ​ๆ​ .ๆ​..ๆ​...​...​ๆ​ๆ​ๆ​ๆ​ๆ​...​.ๆ​ๆ​ๆ​ๆ​...​"


"กริ๊ด.ด.ด.ด.ด..ด...​..ด...​.ด ตายแล้ว​ ​ใครกันนะ ทิ้งลูก​ได้ลงคอ โถๆ​ๆ​ๆ​ๆ​ เลือดยังติดตามตัวเลย​ ตายรึยังเนี่ย แม่คุณ เอ๊า...​ เร็วๆ​ๆ​ ช่วยกัน​ไปตามหมอมาที "

เสียงพนักงานทำ​ความสะอาด ห้องน้ำประจำสถานีรถไฟตะโกนโหวกเหวกเรียกคน เรียกหมอกันให้วุ่น มัน​เป็นห้องน้ำห้องเดียว​กับ​ที่ฉันเข้า​เมื่อกี้...​..

...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​

 

F a c t   C a r d
Article ID A-1079 Article's Rate 11 votes
ชื่อเรื่อง ลมหายใจ...ที่ถูกทิ้ง.....
ผู้แต่ง tommanut
ตีพิมพ์เมื่อ ๒๒ กรกฏาคม ๒๕๔๘
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ เรื่องสั้น
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๑๒๐๐ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๑ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๔๕
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : ศาลานกน้อย [C-5371 ], [000.000.000.000]
เมื่อวันที่ : 22 ก.ค. 2548, 01.58 น.

ผู้อ่าน​ที่รัก,

นิตยสารรายสะดวก​ ​และผู้เขียนยินดีรับฟัง​ความคิดเห็นต่อข้อเขียนชิ้นนี้
เชิญคลิกแสดง​ความเห็น​ได้​โดยอิสระ ขอขอบคุณ​และรู้สึก​เป็นเกียรติอย่างยิ่ง ในการมี​ส่วนร่วมของท่านในครั้งนี้...​

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น