นิตยสารรายสะดวก  Fiction  ๐๖ กรกฏาคม ๒๕๔๘
เมื่อไรหนูจะโต?
รันนรา
...ครอบครัวของหนู มีแม่ มียาย มีหมา มีต้นไม้ มีผีเสื้อ มีตั๊กแตน ​​และมีดอกไม้ ดอกไม้​​ที่หนูชอบ ​​คือดอกแก้วค่ะ​​ ดอกแก้วหอม..หนู​​ได้กลิ่นดอกแก้วตอนตื่นนอน​​ไปโรงเรียน...
ครอบครัวของหนู มีแม่ มียาย มีหมา มีต้นไม้ มีผีเสื้อ มีตั๊กแตน
​และมีดอกไม้
ดอกไม้​ที่หนูชอบ ​คือดอกแก้วค่ะ​
ดอกแก้วหอม..หนู​ได้กลิ่นดอกแก้วตอนตื่นนอน​ไปโรงเรียน ​และตอนกลับมาจากโรงเรียน
​แม้​แต่ตอนนอน..หนูก็​ได้กลิ่นดอกแก้ว
พ่อเคยบอกว่าดอกแก้วไม่สวย ดอกแก้วบอบบาง
แตะนิดหน่อย​ดอกแก้วก็ร่วง..
​แต่ดอกแก้วก็ยังหอม
เกิด​เป็นผู้หญิง คุณค่าอยู่​​ที่​ความหอม
ไม่​ต้องสวย ไม่​ต้องแข็งแกร่ง
ขอให้หอมเข้าไว้
มิน่า..พ่อถึงชอบหอมหนูนัก

พ่อมีหนวด..
พ่อมีเครา เวลาหอมหนู​จะจั๊กกะจี้
พ่อชอบแกล้งหนู พ่อทำให้หนูหัวเราะแทบขาดใจตาย
พ่อชอบเล่นเรือบิน
พ่อให้หนูนั่งบนฝ่าเท้า​ทั้งสองข้าง
พ่อนอนอยู่​​กับพื้น ชันเข่า
พ่อยกหนู บอกให้หนูกางปีก
พ่อทำปากบรื่น ๆ​ เอียง​ไปมาให้หนูหวาดเสียว
แล้ว​พ่อก็บอกว่าเครื่องบินตก
พ่อแกล้งให้หนูตกจากขาพ่อ..แล้ว​พ่อก็หอมแก้มหนู
หนูจั๊กจี้ พ่อยิ่งแกล้งหนู
จนแม่​ต้องดุพ่อ
"เดี๋ยวลูกก็ฝันร้าย"
หนูหัวเราะจนเหนื่อย

หนูไม่เคยฝันร้าย
หนูจำไม่​ได้ว่าหนูฝันว่าอะไร​
​แต่หนูคิดถึงพ่อ
หนูจำ​ได้..พ่อพาหนู​ไป​ที่เดิม
ริมคลอง หลังบ้าน
พ่อให้ซ้อนจักรยาน
พ่อขับพาหนู​ไปเ​ที่ยวด้านหลังของหมู่บ้านค่ะ​ ​เป็น​ที่​ที่ย่า..อ้อ..ไม่ใช่สิ ​ต้องหญ้าสินะ ขึ้น​รกทั่ว​ไปหมด
มี​ทั้งหญ้าใบยาว ๆ​ ​และใบสั้น ๆ​
มีต้นไมยราบด้วยล่ะ พ่อจูงจักรยานเดินตามหนูตอน​ที่หนูวิ่ง​ไปทางนู้นทีทางนั้น​ที
หนูมีกิ่งไม้เล็ก ๆ​ อยู่​ในมือคอยแหย่ให้เจ้าต้นไม้ขี้ตกใจนั้น​หุบใบเล่น
พ่อยังพาหนู​ไป​ที่ริมคลอง หาก้อนหินเล็ก ๆ​ ให้หนูขว้างลงน้ำ มันทำให้น้ำกระเด็นขึ้น​มาดังบุ๋ม ๆ​

ตอนนั้น​แดดไม่ร้อนหรอก หลังจาก​ที่แข่งกันปาก้อนหินให้โดนผักตบบ้าง โดนถุงพลาสติกบ้าง จนเบื่อกันแล้ว​ พ่อก็นั่งลงตรงริมคลองนั่นแหละ​ ​เอาหนูซ้อนตัก แล้ว​พ่อก็พูดว่าหนูรู้มั้ย พ่อรักหนู​ที่สุดในโลกเลย​ หนู​กำลังเพลินอยู่​​กับการมองฝูงปลาตัวเล็ก ๆ​ ​เป็นฝูง ๆ​ ​และ​กำลังสงสัยว่ามัน​จะว่าย​ไปหาอะไร​ เลย​​ได้​แต่พยักหน้าหงึก ๆ​ ว่ารู้แล้ว​ค่ะ​ แล้ว​พ่อก็พูดขึ้น​มาว่า อะไร​​จะเกิดขึ้น​ก็ตาม ขอให้หนูรู้ไว้ว่าพ่อ​จะรักหนูตลอด​ไป

หนูมองหน้าพ่อ หนูไม่เข้าใจว่าอะไร​​จะเกิดขึ้น​ ​แต่หนูรู้ว่าพ่อ​จะรักหนูตลอด​ไป หนูก็เลย​พยักหน้าแล้ว​ก็รีบพูดว่าค่ะ​
​เพราะคุณครูเคยสอนไว้ว่าเวลาคุย​กับผู้ใหญ่ห้ามพยักหน้าอย่างเดียว​ต้องมีเสียงด้วย ถึง​จะน่ารัก หนูอยาก​จะ​เป็นคนน่ารักของพ่ออยู่​แล้ว​

​ทั้ง ๆ​ ​ที่พ่อกอดหนูอยู่​แล้ว​ พ่อยังดึงหนูเข้า​ไปกอดแน่นเข้า​ไปอีก อึดอัด​จะตาย​แต่หนูไม่​ได้ดิ้น ​เพราะ​กำลังแปลกใจ​ที่เห็นลูกกะตาของพ่อมีน้ำตาไหลออกมา พ่อร้องไห้ทำไมเหรอคะ​ พ่อรีบปาดน้ำตา แล้ว​ส่ายหน้า เปล่าหรอกลูก แล้ว​ทำไมน้ำตาไหลล่ะคะ​ พ่อแสบตาน่ะ แน่ะ นั่นปลาตัวใหญ่ด้วย ดูสิครับ​ หนูก็เลย​รีบหัน​ไปดู นาน ๆ​ ​จะ​ได้เห็นปลาตัวใหญ่ ๆ​ ซักที ​แต่ก็ไม่ทันเห็นอีกตามเคย

เรานั่งกันอยู่​ตรงนั้น​​ได้ไม่นานหรอกค่ะ​ พอหนูมองเห็นฝูงห่าน​ที่คนแถวนั้น​เค้าเลี้ยง​เอาไว้เดินกระดกหัวด๊อกแด๊กส่งเสียงกั๊บแก๊บ(มันร้องเสียงอย่างงี้จริง ๆ​ นะคะ​)มา​แต่ไกล หนูก็ชวนพ่อให้ลุกขึ้น​​ไปดูพวกมันใกล้ ๆ​ ​แต่พ่อบอกว่ามัน​จะมืดแล้ว​ลูก เดี๋ยวแม่ดุนะ เรา​ต้องกลับบ้านแล้ว​

ตอนนั้น​แม่ขี้หงุดหงิดมาก เอะอะอะไร​ก็ดุพ่อ หนูไม่เห็นพ่อทำอะไร​ผิดสักหน่อย​ แม่​เป็นอย่างนี้มาตั้งแต่พ่อ​เอารถของเรา​ไปขายแล้ว​ เห็นพ่อ​กับแม่คุยอะไร​กันหน้าตายู่ยี่อยู่​บ่อย ๆ​ บางทีแม่ก้อร้องไห้ พ่อเข้า​ไปกอด ​แต่แม่กลับผลักพ่อออก​ไปอย่างแรง ตอนนั้น​หนูเห็นสีหน้าของพ่อแล้ว​อยาก​จะวิ่ง​ไปผลักแม่บ้าง แม่ชอบแกล้งพ่ออย่างงี้ทุกที มีหลายครั้งเลย​แหละ​​ที่แม่​ทั้งตบ​ทั้งตีพ่อเสียงดังผลั่วผลั่ว ​แต่พ่อก็ไม่เห็นตีแม่กลับ​ไปบ้างเลย​ พ่อก็ยังเงี้ย​และค่ะ​ เถียงก็ไม่​เป็น ยอมแม่ทุกอย่าง ไม่รู้จักตอบโต้อะไร​ซะบ้างเล้ย

หนูนะไม่อยาก​จะรักแม่อีกเลย​ ยิ่งตอน​ที่คุณยายมา​ที่บ้านแล้ว​ แม่​กับคุณยายก็รุมกันด่าว่าพ่อยิ่งทำให้หนูอยาก​จะร้องกรี๊ดออกมาให้ลั่นบ้าน ก็พ่อของหนูไม่​ได้ทำผิดอะไร​สักหน่อย​ แค่งาน​ที่พ่อทำเค้าไม่ให้พ่อทำต่อ ​และงานขายของของพ่อก็ขาดทุน แม่​กับยายก็บ่นอยู่​​ได้ว่าไม่มีเงิน​ใช้ หนูไม่เห็น​จะ​ต้อง​ใช้เงินเลย​ ทุกวันนี้หนูก็ยังไม่​ต้อง​ใช้เงินซักกาบาท​ แล้ว​ทำไมแม่​กับคุณยาย​ต้อง​ใช้ด้วยล่ะ

หนูเคยถามแม่ว่าทำไมแม่ชอบดุพ่อจัง แม่กลับดุหนูว่ายุ่งเรื่อง​ของผู้ใหญ่เค้า แกน่ะไม่รู้หรอกว่าพ่อของแก่น่ะงี่เง่าขนาดไหน รู้งี้ชั้นไม่​เอามาทำพ่อแกหรอก ชั้นนะ มีผู้ชายรวย ๆ​ ​เป็นสิบ ๆ​ ​ที่มารุมจีบชั้น ไม่รู้อะไร​มาบังตาทำให้ชั้นเลือก​แต่งงาน​กับพ่อของแก ​ไป ​ไปนอน​ได้แล้ว​

วันหนึ่ง​ แม่ก็มาบอกหนูว่า อีกไม่นานนะให้หนูเตรียมตัวไว้ หนู​จะ​ต้อง​ไปอยู่​​กับคุณยาย​กับแม่ พอหนูถามถึงพ่อ แม่ก็บอกว่าพ่อตามเรา​ไปด้วยไม่​ได้ คุณยายไม่ยอม หนูถามว่าทำไม แม่บอกว่าโตขึ้น​หนูก็​จะรู้เอง หนูก็บอกว่างั้นหนูไม่​ไป หนู​จะอยู่​​กับพ่อ พ่อไม่มี​ใครอยู่​​เป็น​เพื่อนงี้ผีหลอกก็แย่ล่ะสิ แล้ว​แม่ก็บอกให้รีบนอนอีก

เราสองคนเดินกลับบ้าน ชัก​จะมืดลงทุกทีแล้ว​ ​แต่หนูไม่กลัวหรอก​ความมืดอ่ะ ​ถ้ามีพ่ออยู่​ใกล้ ๆ​ อย่างงี้ พ่อไม่ยอมขี่จักรยาน พ่อ​ใช้มือนึงจูงรถ อีกมือนึงจูงมือหนู มือพ่อใหญ่​และก็แข็งแรงมาก พ่อเคยกำแน่น ๆ​ แล้ว​ให้หนูลองแกะดู หนูแกะเท่าไหร่ก็แกะไม่ออก จน​ต้องยอมแพ้ให้พ่อหอม​ที่ซอกคอหนึ่ง​ที หนูไม่ชอบเล้ย มันจั๊กกะจี้ค่ะ​ พ่อชอบแกล้งหนูอย่างเงี้ยเรื่อยเลย​

พ่อ​กับหนูเดินมาเรื่อย ๆ​ ก่อน​จะถึงบ้านหน่อย​นึงพ่อก็หยุดเดิน หนูเงยหน้าขึ้น​มองพ่อ​เพื่อ​จะถามว่าหยุดทำไม พ่อทรุดตัวลงนั่งยอง ๆ​ มองหน้าหนู ดูเหมือนพ่อ​จะร้องไห้อีกแล้ว​ เอ พ่อขี้แย​เป็นเด็ก ๆ​ เลย​แฮะ แล้ว​พ่อก็ค่อย ๆ​ พูดออกมาว่า หนู พ่อไม่รู้หรอกนะว่าหนู​จะฟังสิ่ง​ที่พ่อพูดนี่เข้าใจหรือเปล่า ​แต่พ่อคง​ต้องพูด อย่างน้อย พ่อไม่อยากให้หนูเข้าใจผิดแม่ของหนู หนูอย่าโกรธอย่าเกลียดแม่เลย​นะจ๊ะ​ แม่เค้าไม่ผิดหรอก ​เป็น​ใคร​ใครก็​ต้องทำอย่างนี้

หนูก็ฟังบ้างไม่ฟังบ้างน่ะนะ พยายามจ้อง​ไป​ที่ตาของพ่อว่ามีตัวอะไร​เข้าตารึเปล่า เห็นตาแดงก่ำน้ำตาไหล​เป็นทางอย่างนี้ ก็เลย​ถามพ่อว่าทำไมพ่อ​ต้องร้องไห้ด้วยละคะ​ พ่อไม่ตอบ พูดต่อ​ไปว่าหนู​ต้องทำตัวดี ๆ​ นะลูก​เมื่อ​ไปอยู่​​กับคุณยาย หรือ​ถ้าแม่ของหนูมีพ่อใหม่ หนูก็​ต้อง​เป็นเด็กดีของ​เขาด้วย

​ใครคะ​ พ่อใหม่ หนูถาม​ไป ก็ตอนนั้น​หนูไม่เข้าใจจริง ๆ​ ​แม้ว่าตอนนี้พ่อใหม่คน​ที่ว่า​จะอยู่​​กับหนู​และ​กับแม่ คอยมาเล่นอะไร​​กับหนู คอยบังคับให้หนูเรียก​เขาว่าพ่อ ​และขับรถรับส่งหนู​ที่โรงเรียนทุกวัน

พ่อก็ไม่รู้ลูก ​แต่พ่อก็หวังว่า​เขา​จะ​เป็นคนดี ​และรักลูกของพ่อเหมือน​ที่พ่อรัก พ่อพูดว่าอย่างงี้นะ เท่า​ที่หนูจำ​ได้ จากนั้น​พ่อก็ดึงหนูเข้า​ไปกอด หอมแก้มหนู หนูหอมแก้มพ่อกลับบ้าง ​กำลังสงสัยอยู่​ว่าทำไมพ่อ​ต้องให้แม่มีพ่อใหม่ด้วย แล้ว​พ่อเก่าคนนี้​จะ​ไปอยู่​​ที่ไหน ​แต่ยังไม่ทัน​จะถาม คุณยายก็เดินหน้ามุ่ยออกมาจากบ้าน กระชากหนูออก​ไปจากอ้อมกอดของพ่อ จนหนูเจ็บ​ที่ข้อมือ

ร่ำลากันนานเหลือเกินนะ เราน่ะ เจียมกะลาหัวตัวเองซะบ้าง เท่า​ที่ชั้นยอมให้แกอยู่​​กับลูกสาวของชั้นมาตั้งหลายปี ก็​เพราะเห็นแก่หลานหรอกนะ ​แต่ไหนล่ะ ​ที่แกรับปาก​กับชั้น ว่า​จะเลี้ยงลูกของชั้น​และหลานของชั้นให้เท่าเทียม​กับคนอื่น โธ่เอ๊ย คนอย่างแก ชั้นไม่เชื่อน้ำหน้ามาตั้งแต่แรกแล้ว​

แล้ว​คุณยายก็ลากหนูขึ้น​รถ มีแม่นั่งรออยู่​ในนั้น​แล้ว​ หนูตะโกนหาพ่อ หนูร้องไห้โฮ พ่อไม่​ได้​ไป​กับหนู พ่อ...​หนู​จะหาพ่อ

ไม่มี​ใครฟังเสียงหนูเลย​ หนูร้อง​และดิ้น..ดิ้น พอรู้ว่าไม่สำเร็จหนูก็พยายามอ้อนวอนแม่ แม่จ๋า ​เอาพ่อ​ไปด้วยนะ หนูสงสารพ่อ หนูคิดถึงพ่อ หนูอยาก​จะอยู่​​กับพ่อ หนูไม่ร้องซื้อตุ๊กตาอีกแล้ว​ หนูไม่กินขนมแพง ๆ​ อีกแล้ว​ หนู​จะไม่ยอม​ใช้เงิน หนู​จะหาเงินมาให้แม่เอง ให้พ่อ​ไป​กับหนูด้วยนะ แม่​จะให้หนูทำอะไร​ก็​ได้ หนูไม่ดื้อ หนู​เป็นเด็กดี หนูเรียนหนังสือเก่ง ๆ​ หนู​จะกินข้าวไม่หกเลอะเทอะ..

หนูร้องไห้จนเสียงแหบแห้ง...​

...​...​...​.

แล้ว​หนูก็ไม่​ได้เห็นหน้าพ่ออีกนานมาก หนูนอนร้องไห้ทุกคืน หนูคิดถึงพ่อ แล้ว​แม่ก็มีพ่อใหม่ พ่อใหม่คนนี้หน้าตาเหมือนหมู มีหนวด ตาตี่ ใส่สร้อยสีทองเส้นเบ้อเริ่ม ตัวอ้วน พุงใหญ่ หัวเถิก สู้พ่อของหนูก็ไม่​ได้ พ่อของหนูรูปหล่อ หน้าตาเหมือนหนูมาก พ่อไม่ไว้หนวดด้วย พ่อ​จะโกนทุกวันหลังจาก​ที่หนูบอกพ่อว่าหนวดของพ่อทำให้หนูเจ็บ​และแสบเวลา​ที่พ่อหอมแก้มหนู ​และก้อเล่นจั๊กกะจี้​ที่ซอกคอของหนู

พ่อใหม่คนนี้มีรถคันใหญ่ตั้งสองสามคัน มีบ้านหลังใหญ่​ที่หนูวิ่ง​ทั้งวันยังแทบ​จะไม่ทั่ว ​และก้อมีเงินเยอะแยะ หนูเห็น​เขา​เอาให้แม่​แต่ละที​เป็นปึก ๆ​ หนูเห็นแม่ยิ้มทุกที​ที่​ได้เงิน ​แต่หนูไม่อยาก​ได้มันหรอก หนูเกลียดมัน ​เพราะเงินนี่แหละ​ทำให้หนูไม่​ได้อยู่​​กับพ่อ ไม่​ได้เจอหน้าพ่ออีกเลย​

ไม่นานมานี่เองค่ะ​ หนูก็​ได้เจอพ่อ ตอนนั้น​​เป็นเวลาพักเ​ที่ยง พ่อมาหาหนู​ที่หน้าโรงเรียน บังเอิญหนูวิ่งเล่นอยู่​แถวนั้น​ ​และหัน​ไปเห็นพ่อ​กำลังยืนคุย​กับยามอยู่​ หนูวิ่งตื๊อ​ไปหาพ่อ หนูกลั้นน้ำตาไม่อยู่​หรอกค่ะ​ หนูก้อไม่รู้ว่าทำไมหนู​ต้องร้องไห้ พ่อ​กับหนูกอดกันกลม พ่อของหนูเปลี่ยน​ไปมาก

พ่อผอมลงมาก หนวดเคราขึ้น​เต็ม​ไปหมดจนดูเหมือนโจร ปากซีดจนเกือบ​จะ​เป็นสีดำ ดวงตาแดงก่ำ​และจมลึกลง​ไปข้างใน พ่อสวมเสื้อผ้าเก่า ๆ​ ใส่รองเท้าแตะ ​แต่ถึงอย่างไรพ่อก็ยัง​เป็นพ่อของหนู พ่อคนเก่า​ที่หนูรัก​และคิดถึงมาตลอด

ยามไม่ยอมให้พ่อหนูเข้ามา คุณครูอารีครูประจำชั้นของหนูถูกยามโทรศัพท์เรียกออกมาให้มาคุย​กับพ่อของหนู คุณครูอารีก็ไม่ยอมให้พ่อเข้ามาคุย​กับหนูในโรงเรียน ​และไม่ยอมให้หนูออก​ไปคุย​กับพ่อนอกโรงเรียน คุณครูบอกว่าพ่อไม่ใช่ผู้ปกครองของหนู

พ่อบอกคุณครูว่าขอเวลาพ่อไม่นาน ขอ​ได้คุย​กับลูกไม่เกินห้านาที คุณครูถึง​ได้ยอม พ่อกอดหนูอีกครั้ง หนูถามพ่อว่า​เมื่อไหร่พ่อ​จะมารับหนู​กับแม่กลับ​ไปบ้านของเรา พ่อบอกว่าไม่มีบ้านของเราแล้ว​ลูก บ้านถูกยึด​ไปแล้ว​ หนูก็บอกพ่อว่าไม่​เป็นไรงั้นพ่อ​ไปอยู่​​กับหนู​ที่บ้านพ่อใหม่ก็​ได้ พ่อก็ส่ายหน้า คราวนี้ดวงตาของพ่อแห้งผากไม่เหมือน​กับทุกครั้ง

พ่อบอกว่า​ที่พ่อมานี่​เพราะพ่อคิดถึงหนูมาก พ่อพยายามทำทุกอย่าง​เพื่อ​ที่​จะรับหนูกลับ​ไปให้​ได้ ​แต่พ่อยังทำไม่สำเร็จ พ่อทนคิดถึงหนูไม่ไหว จึงมาหาหนูในวันนี้

พ่อไม่​ได้ถามถึงแม่ ไม่​ได้ถามถึงยาย ไม่​ได้ถามถึง​ใคร ๆ​นอกจาก​จะเฝ้า​แต่ดึงหนูเข้า​ไปกอด แล้ว​บอกให้หนูรักษาตัวให้ดี ๆ​ เรียนหนังสือให้เก่ง ๆ​ ​และก็รักแม่ให้มากเหมือน​กับ​ที่พ่อรัก ​และให้หนูรอวัน​ที่พ่อ​จะ​ไป​ที่ศาล แล้ว​บอก​กับคนในนั้น​ว่าพ่อมีปัญญา​ที่​จะรับหนู​ไปอยู่​ด้วย​ได้แล้ว​

แล้ว​พ่อก็ลุกขึ้น​ พาหนูเดินกลับมาหาคุณครูอารี​ที่ยืนอยู่​ห่าง ๆ​ ส่งหนูให้​กับคุณครู แล้ว​บอก​กับคุณครูอารีว่า ​เมื่อแกโตขึ้น​ แกคงเข้าใจอะไร​​ได้มากกว่านี้ ฝากด้วยครับ​ อ้อ..ไม่​ต้องบอกผู้ปกครองของแกนะครับว่า​ผมมาหาลูก เดี๋ยว​จะพากันไม่สบายใจกัน​ไปเปล่า ๆ​ ขอบคุณมากครับ​

แล้ว​พ่อก็เดินจาก​ไป หนูร้องไห้จนก้อนสะอื้นขึ้น​มา​เป็นลูก ๆ​ มองตามพ่อ​ไปจนลับตา

​เมื่อไหร่หนู​จะโตสักทีคะ​???

...​...​...​

คุณครูอารีปิดสมุดการบ้านของเด็กหญิงเนตรชนกลงช้า ๆ​ ริ้วน้ำตาพากันพร่างพรูลงมาจน​ต้องถอดแว่นออกแล้ว​​ใช้กระดาษซับให้เหือดแห้ง นี่​คือการบ้านในวิชาภาษาไทย​ที่เธอ​เป็นผู้สอน เด็ก ๆ​ เขียนเสร็จในชั่วโมงเรียนแล้ว​เธอนำมาตรวจ​ที่บ้าน ​เมื่อวานนี้เองเด็กหญิงคนนี้ยังเข้ามาทำ​ความเคารพเธอก่อน​ที่ผู้ปกครองของเธอ​จะมารับกลับ​ไป

เด็กหญิงตั้งชื่อเรียง​ความของแกว่าไงนะ "​เมื่อไหร่หนู​จะโตสักที?" ใช่สิ เธอ​เป็นครู​ที่อยู่​ในเหตุการณ์ในวันนั้น​ เธอทำดี​ที่สุดแล้ว​ตามกฎระเบียบข้อบังคับของโรงเรียน วันนั้น​กว่าเธอ​จะปลอบให้เด็กหญิงเงียบจากการร้องไห้​ได้ก็​ต้อง​ใช้เวลาตลอด​ทั้งบ่าย ​และหลายวันจากนั้น​อาการซึมเศร้าก็เข้าครอบงำเด็กหญิงเนตรชนกคนนี้ตลอดมา

ทุกเ​ที่ยงของทุกวัน​ที่โรงเรียนเปิด เด็กหญิง​จะ​ไปยืนเกาะรั้วหน้าโรงเรียนเหม่อมองออก​ไป​ที่ท้องถนน ​เมื่อ​ได้ยินเสียงออดแกถึง​จะกลับเข้าห้องเรียน ​และก็ตั้งใจเรียนตามปกติ

แกเรียนเก่งกว่าเด็กทุกคนในห้อง ดวงตาแจ่มใสนั้น​แยกไม่ถูกว่าประกอบ​ไปด้วย​ความรู้สึกอะไร​บ้าง​ที่สะสมอยู่​ในนั้น​ ผิวขาว แก้มใส คิ้วคม ริมฝีปากหนา​แต่​ได้รูป ไว้ผมยาวรวบไว้ด้านหลัง รูปร่างค่อนข้างผอม​แต่สูงเหมาะ​กับวัย ใส่เสื้อผ้าสะอาดสะอ้าน พูดจาเรียบร้อย​ ​เป็น​ที่รักของ​เพื่อน ๆ​ ​และครูอาจารย์ทุกคน

​เมื่อตอนบ่าย​ที่ผ่านมานี่เอง เธอ​ได้รับโทรศัพท์จากคุณหญิงมลฤดี ภริยาสาวของส.ส.คนหนึ่ง​ ผู้​เป็นแม่ของเด็กหญิงเนตรชนก ขอให้เธอรีบ​ไป​ที่โรงพยาบาล​โดยเร็ว​ที่สุด ​เพราะเด็กหญิงเนตรชนกป่วยกระทันหัน ​และเรียกร้อง​ที่​จะพบ​กับเธอเพียงคนเดียว

​เมื่อเธอ​ไปถึง คุณหญิงมลฤดีบอก​กับเธอด้วยน้ำตา​ที่นองหน้าว่า แกป่วย​เป็นโรคไตวายกระทันหัน ทำให้โลหิต​เป็นพิษ มีอาการอาเจียนสองสามครั้งแล้ว​ก็สิ้นสติ​ไป คุณหมอบอกว่าเปอร์เซ็นต์ของการรอดนั้น​ขึ้น​อยู่​​กับร่างกายของแก​จะรับ​เอาเลือดใหม่เข้า​ไปหรือเปล่า ​แต่เท่า​ที่ทดสอบอยู่​นี้ปรากฏว่ายังไม่​สามารถหาเลือด​ที่ว่านั้น​​ได้ ​แม้​แต่เลือดของคุณแม่ของแกเองก็ตาม ​และ​ถ้าปล่อยให้​เป็นอย่างนี้ต่อ​ไป คาดว่าแก​จะอยู่​ต่อ​ไป​ได้อีกไม่เกิน 24 ชั่วโมงจากนี้​ไป

​เมื่อเข้า​ไปในห้องฉุกเฉิน คุณครูอารีถึง​กับใจหายวูบด้วย​ความสลดใจ สายไฟ​และหลอดยางระโยงระยาง​ไปทั่วตัวของเด็กหญิงคนนั้น​ ร่างของแกนอนอยู่​บนเตียงคนไข้ฉุกเฉิน หน้าซีดเผือดไม่มีสีเลือด ตาของแกลืมขึ้น​มาเพียงริบหรี่​เป็นดวงตา​ที่ไร้ประกาย​และแห้งแล้งเกินกว่า​จะบรรยาย​ได้ แกพยายามยกมือขึ้น​ไหว้จนเธอ​ต้องรีบถลาเข้า​ไปจับมือห้ามไว้ มือเล็ก ๆ​ คู่นั้น​เต็ม​ไปด้วยสายน้ำเกลือ​และสายยางจากการให้เลือด

"คุณครูขา.." ​เป็นคำแรก​ที่หลุดออกมาจากริมฝีปาก​ที่แห้งผากคู่นั้น​

"คุณครูจำพ่อของหนู​ได้ไหมคะ​ ผู้ชายคนนั้น​ คน​ที่มาหาหนู​ที่โรงเรียนวันนั้น​"

"จำ​ได้สิลูก ครูจำ​ได้ ทำไมหรือคะ​?"

"​ถ้าพ่อ​เขากลับมาอีก คุณครูช่วยบอก​กับพ่อให้หนูหน่อย​นะคะ​ ว่าหนูรักพ่อ หนูคิดถึงพ่อ​ที่สุด ถึงอย่างไรหนูก็​จะรักพ่อตลอด​ไป.."

เธอน้ำตาไหลพราก.."​ได้สิลูก ​ได้เลย​ แล้ว​ครู​จะบอกให้นะคะ​"

"แล้ว​บอก​กับพ่อด้วยว่า ถึงหนู​จะยังไม่โต หนูก็เข้าใจแม่ ว่าทำไมแม่ถึงไม่อยู่​​กับพ่อ ​และหนูก็ไม่เคยเกลียดแม่เลย​...​"

"ครูขา..ครูมีดอกแก้วไหมคะ​..หนูชอบดอกแก้ว..พ่อชอบดอกแก้ว...​ดอกแก้วหอม..หอมอย่างมีคุณค่า.."
...​..

ครูอารีวางแว่นตาไว้บนหน้าปกสมุดเล่มนั้น​ ​เพื่อเช็ดน้ำตาให้แห้ง​ไปจากดวงตา

​และ​เพื่อเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ​ คนหนึ่ง​ เธอคง​ต้องตัดสินใจทำอะไร​บางอย่างเสียแล้ว​

​เมื่อเลือดของแม่​ใช้ไม่​ได้..เลือดของพ่อก็​ต้อง​ใช้​ได้

​แม้ว่าเช้า​วันรุ่งขึ้น​​จะ​เป็นวันอาทิตย์ ​แต่เธอก็ยังแอบมี​ความหวังอยู่​ลึก ๆ​ ว่าการตัดสินใจของเธอคงไม่สูญเปล่า

เธอรู้ดีว่าผู้ชายคนนั้น​เฝ้าเวียนวนมาแอบดูลูก​โดยไม่ให้ลูกเห็นอยู่​​เป็นประจำทุกวัน ​แต่ไม่อาจรอดสายตา​ที่เฝ้าระแวงระวังตามหน้า​ที่ของเธอ​ไป​ได้

พรุ่งนี้​เขาอาจ​จะมาก็​ได้ ไม่ใช่สิ ​เขา​ต้องมาแน่ ๆ​

ขอให้​เขามาเถอะ คุณ​พระคุณเจ้าเจ้าขา...​

เธอยกมือขึ้น​จรดหน้าผาก หลับตานึกถึงสิ่งศักดิ์สิทธิ์เท่า​ที่​จะนึก​ได้ ก่อน​จะ​ใช้มือนั้น​ป้ายน้ำตา​ที่เริ่มหลั่งไหลออกมาอย่างไม่ขาดสายอีกครั้งหนึ่ง​...​

ขณะ​ที่ซุ้มดอกแก้วริมหน้าต่าง..สะท้าน​เพราะฤทธิ์ลม..กลีบขาวบอบบางกระจายเต็มพื้น..

โชยกลิ่นหอมเย็น..เพียงจาง ๆ​...​.

...​...​...​..
...​...​.
...​
..
.

 

F a c t   C a r d
Article ID A-1058 Article's Rate 28 votes
ชื่อเรื่อง เมื่อไรหนูจะโต?
ผู้แต่ง รันนรา
ตีพิมพ์เมื่อ ๐๖ กรกฏาคม ๒๕๔๘
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ เรื่องสั้น
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๓๓๒๒ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๑๓ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๑๓๒
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : ศาลานกน้อย [C-5264 ], [000.000.000.000]
เมื่อวันที่ : 06 ก.ค. 2548, 00.12 น.

ผู้อ่าน​ที่รัก,

นิตยสารรายสะดวก​ ​และผู้เขียนยินดีรับฟัง​ความคิดเห็นต่อข้อเขียนชิ้นนี้
เชิญคลิกแสดง​ความเห็น​ได้​โดยอิสระ ขอขอบคุณ​และรู้สึก​เป็นเกียรติอย่างยิ่ง ในการมี​ส่วนร่วมของท่านในครั้งนี้...​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : คนไกลบ้าน [C-5265 ], [211.76.97.246]
เมื่อวันที่ : 06 ก.ค. 2548, 08.08 น.

เศร้าจัง ร้องไห้ซะ​แต่เช้า​เลย​เรา เขียน​ได้อารมณ์มากๆ​เลย​ค่า ​เอา​ไปเลย​ดอกไม้5ดอก

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๓ : ชาร ทิคัมพร [C-5269 ], [203.151.140.119]
เมื่อวันที่ : 07 ก.ค. 2548, 21.52 น.

ผมชอบมากครับ​ ​จะ​ได้ติดตามอ่านเรื่อง​อื่นต่อ​ไป

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๔ : Poceille [C-5280 ], [161.200.255.162]
เมื่อวันที่ : 08 ก.ค. 2548, 23.57 น.




พูดอะไร​ไม่ออก...​ ให้ดอกไม้เฉย ๆ​ คงไม่ว่ากันนะคะ​ (เศร้าจังงงงงง)

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๕ : รันนรา [C-5293 ], [61.91.117.175]
เมื่อวันที่ : 11 ก.ค. 2548, 11.51 น.

คนไกลบ้าน..

ดีจัง..อ่าน​ความเห็นของคนไกลบ้านแล้ว​ดีจัง

มี​กำลังใจเขียนต่อเยอะเลย​

ดีจัง

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๖ : รันนรา [C-5294 ], [61.91.117.175]
เมื่อวันที่ : 11 ก.ค. 2548, 11.52 น.

​ความเห็น​ที่ ๓ : ชาร ทิคัมพร [C-5269 ], [203.151.140.119]
​เมื่อวัน​ที่ : 07 ก.ค. 2548, 21.52 น.
ผมชอบมากครับ​ ​จะ​ได้ติดตามอ่านเรื่อง​อื่นต่อ​ไป


ยินดี​ที่​ได้รู้จักครับ​ คุณชาร ทิคัมพร
ยิ่งยินดี​ที่คุณชอบงานชิ้นนี้
​เป็น​กำลังใจให้ผมเขียนต่อ​ไป​ได้ดียิ่งขึ้น​
ขอบคุณนะคับ

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๗ : รันนรา [C-5295 ], [61.91.117.175]
เมื่อวันที่ : 11 ก.ค. 2548, 11.53 น.

​ความเห็น​ที่ ๔ : Poceille [C-5280 ], [161.200.255.162]
​เมื่อวัน​ที่ : 08 ก.ค. 2548, 23.57 น.



พูดอะไร​ไม่ออก...​ ให้ดอกไม้เฉย ๆ​ คงไม่ว่า กันนะคะ​ (เศร้าจังงงงงง)


ดอกไม้เฉย ๆ​ สิครับ​ มี​ความหมายมากมาย​นัก
ขอบคุณมากนะคับ

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๘ : blackapple [C-7504 ], [203.153.137.152]
เมื่อวันที่ : 01 พ.ค. 2549, 07.35 น.

คุณรัน ทำเราร้องไห้​แต่เช้า​เลย​นะ

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๙ : ่jswppy [C-7529 ], [203.146.217.35]
เมื่อวันที่ : 03 พ.ค. 2549, 14.04 น.

ตามมาจาก pantip อะครับ​ขอสักเรื่อง​​ที่ happy บ้าง​ได้ไหมครับ​คุณรัน

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๑๐ : บุดสะดี สุริวงส์ [C-18988 ], [183.182.125.107]
เมื่อวันที่ : 09 ก.ย. 2556, 21.06 น.

ผมชอบเรื่อง​นี้มาก อ่านแล้ว​ผม​ต้องร้องไห้เลย​ครับ​ ขอให้ผุ้เขี่ยนทำงานต่อ​ไป ​และอย่าหยุดส้างสันแล้ว​ก็ทำผนงานดีๆ​แบบนี้อีกเยอะๆ​นะครับ​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๑๑ : นิราศ....พหลโยธิน [C-19039 ], [49.230.115.127]
เมื่อวันที่ : 03 มิ.ย. 2557, 15.33 น.

เขียนใด้ดีมากเรียกน้ำตาเราใด้

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๑๒ : รักกุไม่สำคัญ [C-19096 ], [180.183.29.166]
เมื่อวันที่ : 15 ธ.ค. 2557, 15.39 น.

ชอบมากคับร้องไห้เลย​ อยากอ่านเรื่อง​นี้ต่อจนจบคับ

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๑๓ : icesuphan@gmail.com [C-19097 ], [27.55.42.71]
เมื่อวันที่ : 20 ธ.ค. 2557, 23.52 น.

สุดยอด

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น