นิตยสารรายสะดวก  Fiction  ๑๕ มิถุนายน ๒๕๔๘
เรื่องของเรา: เรียนและทำงานได้อย่างไรใน Sydney
โดโรที
...หลังจากจบเรื่อง​​การเรียน​​ไปแล้ว​​ ลองมาดูกันบ้างว่าเหล่านักเรียน​​ทั้งหลาย​​ที่มาอยู่​​แดน จิงโจ้...
เรื่อง​ของเรา: เรียน​และทำงาน​ได้อย่างไรใน Sydney

หลังจากจบเรื่อง​การเรียน​ไปแล้ว​ ลองมาดูกันบ้างว่าเหล่านักเรียน​ทั้งหลาย​ที่มาอยู่​แดน

จิงโจ้นี้​สามารถทำงานกัน​ได้อย่างไรบ้าง​ ว่ากันด้วยตามกฎหมายแล้ว​ผู้​ที่มี visa นักเรียน

​เมื่อมาถึงประเทศนี้แล้ว​ควร​ไป​ที่ immigration office ​เพื่อ​ไปขอ work permit ราย

ละเอียดต่างๆ​ เข้า​ไปศึกษากัน​ที่นี่​ได้เลย​ค่ะ​

www.immi.gov.au/e_visa/index.htm

​เมื่อ​ได้ work permit กันเรียบร้อย​แล้ว​ก็​ไปสมัครงาน​กับบริษัทของ Aussie กัน

​เพื่อ​ที่​จะ​ได้รับค่าแรง​ที่มากกว่าการทำงานในร้านอาหารไทย ​ซึ่ง​โดยเฉลี่ยแล้ว​การทำ

งานในร้านอาหารไทย​จะ​ได้ประมาณชั่วโมงละ 7- 8 $Aus ​แต่​ทั้งนี้​ทั้งนั้น​เวลาในการทำ

งานในร้านอาหารไทยมัก​จะคิด​เป็นกะ ​คือกะกลางวัน​กับกะกลางคืน​และเวลาเลิกงานอาจ

ไม่แน่นอน ​แต่ละร้านก็​จะมีรายละเอียดปลีกย่อยต่างกัน​ไป ตอน​ที่เราทำงาน​ที่ร้าน

อาหารไทยเราเข้างาน 16.30 น. เลิกประมาณ 4 ทุมครึ่งจนถึง 5 ทุมครึ่งหรือบางคืนก็

เ​ที่ยงคืน ​แต่ค่าแรง​ที่​ได้ก็ 50 $Aus ​จะเลิกเร็วหรือเลิกช้ากว่าปกติก็ 50$Aus ต่อกะ ​แต่

เราก็​ได้อาหารฟรีหนึ่ง​มื้อ บางวันก็มีติดไม้ติดมือ​เอากลับ​ไปบ้านบ้าง ​และ​ได้ค่าทิปเฉี่ลย

คืนละ 5-10 $Aus แล้ว​​แต่​ความกรุณาของลูกค้า อันนี้​คือร้าน​ที่เรา​ไปทำ​ส่วนร้านอื่นๆ​เรา

ไม่ทราบรายละเอียดมาก
ทางเลือกของคนเราย่อมไม่ตัน​ถ้าทุกคนมี​ความพยายาม​และ

ตั้งใจจริง เราก็​เป็นหนึ่ง​คน​ที่มี​ความใฝ่ฝันอยาก​จะ​เป็นลูกจ้าง Aussie ​กับ​เขาเหมือนกัน

​เพราะเราอยาก​ได้ค่าแรงตามระบบของ​ที่นี่ ​ที่สำคัญนอกจากเรื่อง​ค่าแรงแล้ว​เราอยากรู้

ว่าการทำงานในองค์กรต่างชาติระบบมันแตกต่างจากบ้านเรา​ที่ไทยอย่างไร เราเอง

ติดตามข่าวสารต่างๆ​เกี่ยว​กับงาน ทางหน้าหนังสือพิมพ์​และทาง internet เสมอ เราก็

ลองสมัครงาน​ที่เราคิดว่าเรา​สามารถทำ​ได้ คน​ที่มา Sydney เราขอแนะนำให้​ไปดูงาน

ตาม website เหล่านี้ :

www.seek.com.au www.mycareer.com.au www.jobmap.com.au

​เพราะเราก็​ได้งานมาจากการสมัครผ่าน website
คน​ที่ถือ visa นักเรียน​สามารถทำงาน​ได้ full time ช่วงปิดเทอมเราเองก็เลย​

​ต้อง​ใช้สิทธิ์อันนี้ให้เต็ม​ที่ ​เมื่อเราเริ่มสมัครงานการสัมภาษณ์ก็เริ่มเกิดขึ้น​ งานแรก​ที่ถูก

เรียก​ไปสัมภาษณ์​คือ Q.C. ใน line ผลิตของโรงงานอาหาร เราตื่นเต้นมาก​ที่​ได้เรียก

สัมภาษณ์งานนี้​เพราะใฝ่ฝันอยาก​เป็นสาวโรงงาน​ที่ Sydney บ้าง ​แต่ก็​ต้องชวด​ไป​เพราะ

ไม่​ได้รับการอนุมัติให้​ไปสัมภาษณ์จากคน​ที่ดูแลเรา ​เนื่องมาจากโรงงาน​ที่ว่ามันอยู่​ไกล

เหลือเกิน ถึง​ได้งานก็ไม่​สามารถ​ไปทำ​ได้ เราก็นึกสียดายอยู่​ในใจ​เพราะลึกๆ​ของก้นบึ้ง

ในใจแล้ว​อยากลอง​ไปสัมภาษณ์ งาน​ต่อมา​ที่ถูกเรียก​ไปสัมภาษณ์ก็​คืองาน childcare

worker การ​แต่งตัว​ไปสัมภาษณ์ก็สุภาพ​แต่ก็ไม่​ต้องถึง​กับสมบูรณ์แบบ​เพราะมันไม่ใช่

งาน office ​เมื่อ​ไปถึงการสัมภาษณ์ก็เริ่มขึ้น​​โดยมีคำถามต่างๆ​ เกี่ยว​กับประสบการณ์ของ

เราทางด้านการทำงานร่วม​กับเด็ก เราเองสมัยเรียนอยู่​​ที่ไทยก็มีอาชีพสอนพิเศษเด็ก

ตามบ้าน ​และ​ที่โรงเรียนกวดวิชา ก็เลย​ผ่านคำถามข้อนี้​ไป​ได้ฉลุย หลังจากนั้น​ก็​เป็นคำ

ถามต่างๆ​เกี่ยว​กับเด็ก เช่น
- ​ถ้าเด็กร้อง​จะทำอย่างไร
- เด็กรังแกกันทำอย่างไร
- มีวิธีจูงใจอย่างไรให้เด็กมาทำกิจกรรมร่วมกัน
- ​สามารถเปลี่ยนผ้าอ้อมเด็ก​ได้หรือไม่ (อันนี้เราไม่เคยทำมาก่อน​แต่ก็ตอบ​ไปว่าทำ​ได้ ​เพราะเราคิดว่าเรา​สามารถ​ไปเรียนรู้จากงาน​ได้ไม่ยาก)
- การทำงาน​เป็นทีม​ต้องมีหลักอย่างไรบ้าง​ ​ถ้ามีข้อขัดแย้งในทีม​จะทำอย่างไร
- ทำไมจึงอยากทำงานนี้ (อันนี้ตอนตอบรู้สึกเหมือนตัวเอง​เป็นนางสาวไทยยังไงอย่างงั้น ​เนื่องจากตอบ​ไปว่า​เพราะรักเด็ก..)

​ที่ศูนย์เลี้ยงเด็กมีอาหารมื้อเ​ที่ยงให้ทานเรียบร้อย​ ก็นั่งทาน​กับเด็กมี coffee

break ด้วยนะ เรียกว่าอิ่มพุงกาง เวลา​ที่หยุดพักก็จ่ายค่าแรงให้ไม่​ได้นำมาหักออก​ซึ่ง

เรียกว่าดีจริงๆ​ เด็ก​ที่เรา​ไปเจอวันแรกอายุ 1- 3 ขวบ​และ 3 -- 5 ขวบ น่ารักมากมีหลาย

เชื้อชาติ ​เพราะ​ที่นี่​เป็น multinational country แถมพูดอังกฤษเก่งกว่าเราอีกแฮะ เราก็

คุยๆ​อือออกัน​ไปเล่น​กับพวก​เขา​ไปสนุกมาก บางทีพูดออกสำเนียงไม่ถูกมาสอนเราอีก

โชคดี​ได้ครูตัวน้อยมาฝึกให้ไม่​ต้อง​ไปเสียตังค์เรียนเพิ่ม งานหลักๆ​ก็ไม่มีอะไร​ก็เล่น​กับ

เด็ก ​ได้​ใช้ภาษา กล่อมเด็กนอน ช่วยทำ​ความสะอาดเล็กๆ​น้อย เรียกว่า​เป็นงาน​ที่ดีมาก

เงินดี งานไม่หนัก ​ได้​ใช้ภาษา เราถูกส่ง​ไปตามศูนย์ต่างๆ​ ​แต่ไม่เจอพนักงานคนไทยมา

ทำงานนี้เลย​ บางศูนย์ก็มี​แต่เรานี่แหละ​หัวดำอยู่​คนเดียว​ที่เหลือหัวทองหมด ​แต่ก็ภูมิใจ​ที่

ครั้งหนึ่ง​​ได้เข้า​ไปทำ​พร้อม​กับเด็ก Aussie แล้ว​การประเมินออกมาว่าเราดีกว่า วันนั้น​ยิ้ม

แก้มปริ อยู่​​กับเด็กๆ​อยากบอกว่ามี​ความสุขมากๆ​ พวก​เขาน่ารัก ยิ่งเห็นเด็กเอเชีย​กับ

เด็ก Aussie เล่นด้วยกันยิ่งมี​ความสุข มันเหมือน​กับว่าพวก​เขาไม่​ได้มี​ความรังเกียจใน

ด้าน​ความแตกต่างทางด้านเชื้อชาติ ​ซึ่งในอนาคตอีกหลายปีข้างหน้า​ความเท่าเทียมกันก็

คง​จะมีเพิ่มขึ้น​ ​ความแบ่งแยกก็คง​จะลดลง ​แต่ก็มีเด็กเอเชียบางคน​ที่ไม่​สามารถเข้ากลุ่ม

​ได้ ​เขาก็มัก​จะมาหาเรา ​ซึ่งเราก็​ต้องพยายามพา​เขา​ไปร่วมกลุ่มให้​ได้​เพื่อ​ที่​เขา​จะ​ได้ไม่

โดดเดี่ยว นึกแล้ว​ก็คิดถึงเด็กๆ​เหลือเกิน ขอ​ไปนอนฝันถึงเด็กๆ​​ที่น่ารักก่อนแล้ว​​จะมาโม้

ต่อเรื่อง​งานในตอนต่อ​ไป...​...​...​...​...​.

คลิกดูภาพขยาย

 

F a c t   C a r d
Article ID A-1026 Article's Rate 8 votes
ชื่อเรื่อง เรื่องของเรา: เรียนและทำงานได้อย่างไรใน Sydney
ผู้แต่ง โดโรที
ตีพิมพ์เมื่อ ๑๕ มิถุนายน ๒๕๔๘
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ เรื่องยาว ซีรีส์
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๑๑๖๗ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๗ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๓๔
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : ศาลานกน้อย [C-5062 ], [000.000.000.000]
เมื่อวันที่ : 14 มิ.ย. 2548, 22.28 น.

ผู้อ่าน​ที่รัก,

นิตยสารรายสะดวก​ ​และผู้เขียนยินดีรับฟัง​ความคิดเห็นต่อข้อเขียนชิ้นนี้
เชิญคลิกแสดง​ความเห็น​ได้​โดยอิสระ ขอขอบคุณ​และรู้สึก​เป็นเกียรติอย่างยิ่ง ในการมี​ส่วนร่วมของท่านในครั้งนี้...​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : รจนาเลี้ยงเด็กไม่เป็นจ้า [C-5067 ], [83.180.76.129]
เมื่อวันที่ : 15 มิ.ย. 2548, 15.07 น.

เรื่อง​น่ารัก มีประโยชน์ดีค่ะ​ น่าสนใจ มีอะไร​แบบนี้มาเล่าต่ออีกนะคะ​ ชอบอ่านค่ะ​

อยากรู้จังว่า โดโรธีตอบคำถามสัมภาษณ์เรื่อง​เด็กอย่างไร นอกเหนือจากคำตอบแบบนางสาวไทยว่า รักเด็ก คำถามอื่น ๆ​ นี่ดีมากเลย​นะ ​แต่​เป็นรจนาคงอึ้ง ตอบไม่ค่อย​ได้ ​เพราะไม่มีลูก เลี้ยงเด็กไม่​เป็น อิอิ

ดีใจด้วยค่ะ​​ที่พี่เลี้ยงเด็กชาวไทย​ได้รับการประเมินว่า "ดีกว่า" พี่เลี้ยงชาวออสซี่ คง​เป็น​เพราะสังคมเรามี​ความรักให้เด็กอย่างอบอุ่นใกล้ชิดด้วย ไม่ใช่แค่เลี้ยงตามทฤษฎีอย่างเดียว

​แต่สงสัยว่าทำไมบรรทัดมันเว้นสอง...​หรือคุณโดโรธีอาจ​จะชอบให้มีพื้น​ที่ว่างเยอะ ๆ​ แค่สงสัยเฉย ๆ​ ค่ะ​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๓ : โดโรที [C-5079 ], [210.8.224.4]
เมื่อวันที่ : 15 มิ.ย. 2548, 19.31 น.

สวัสดีค่ะ​คุณรจนา ขอบคุณค่ะ​​ที่แวะมาอ่าน ไม่เคยมีลูกเหมือนกันค่ะ​ อาศัยว่าเคยเลี้ยงน้องชาย​พอดีน้องชายอ่อนกว่า 8 ปีก็เลย​มีโอกาส​ได้เลี้ยง​เมื่อตอน​ที่​เขายังเล็ก เลี้ยง​ไปแกล้งน้อง​ไปสนุกดีค่ะ​ คำถามอื่นก็ตอบ​ได้ไม่ยากค่ะ​​ใช้หลักพื้นฐานทั่ว​ไป เช่นเด็กร้องไห้ทำอย่างไร ตอนนั้น​ก็ตอบ​ไปว่าหาสิ่งอื่นมาเรียกร้อง​ความสนใจให้​เขาหยุดร้อง แล้ว​ก็ยกตัวอย่างประกอบให้ผู้สัมภาษณ์ฟังค่ะ​ ​แต่อยากบอกว่ามาทำแล้ว​มี​ความสุขมากๆ​ เด็กน่ารักค่ะ​ลูกชาวบ้าน​เขา​ทั้งนั้น​ ​ส่วนผู้ร่วมงาน​ส่วนใหญ่​เป็นชาว Aussie​กับชาว England ก็น่ารักกันดี ชาวเอเชียก็มี​เป็นญี่ปุ่น จีน ​และอินเดีย ไม่เคยเจอคนไทยเลย​ สงสัยไม่ชอบเลี้ยงเด็กกัน
ช่องไฟเยอะใช่ไหมคะ​ สงสารป้าแก่ค่ะ​ ป้าแก่บอกว่าพิมพ์ติดเกิน​ไปมันอ่านยาก ก็เลย​เว้นให้คุณป้าผู้น่ารัก เผื่อแกมีโอกาส​ได้เข้ามาอ่านค่ะ​ อ้อว่า​แต่ว่ารจนา​ที่ศาลานกน้อยนี่มีกี่คนค่ะ​บางทีสับสนค่ะ​ เหมือนมี 2 คนใช่ไหมคะ​ ไม่ทราบว่าคุณรจนาอยู่​​ที่ไหนคะ​ ​ถ้าอยู่​เมืองหนาวมอบ ให้แก้หนาวค่ะ​ ตอนนี้​ที่ Australia หนาวมาก พึ่งซด​ไป 3 ขวดแก้หนาวชักมึนๆ​แล้ว​ค่ะ​ แล้ว​คง​ได้คุยกันอีกนะคะ​...​..

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๔ : pilgrim [C-5085 ], [131.231.24.34]
เมื่อวันที่ : 16 มิ.ย. 2548, 15.27 น.

ดีใจจัง คุณโดโรทีกลับมาแล้ว​ แล้ว​ก็ยินดีด้วยนะคะ​​ที่เข้าทำงาน​ได้ เก่งจังเลย​ค่ะ​ พิลกริมมาอยู่​นี่ ไม่เคยทำงานอะไร​เลย​ แบบว่าไม่ค่อยกล้าเท่าไหร่ ตอนนี้ ก็​ไปช่วย​เขาดูแลเด็กๆ​ระดับประถมอยู่​​ที่โบสถ์​ที่​ไปทุกวันอาทิตย์ ​เป็นเด็ก​ที่มาโบสถ์​กับพ่อแม่ ตอน​ที่พ่อแม่​ไปเรียน​พระคัมภีร์ เราก็คอยดู​เขาแล้ว​ก็หากิจกรรมให้​เขาทำ รวม​ทั้งสอน​พระคัมภีร์ให้​เขาด้วยค่ะ​ ไม่​ได้เงินหรอก ​แต่ทำ​เพราะ​ความศรัทธา

ขอชื่นชม​ความเก่ง​และ​ความกล้าของคุณโดโรทีมากค่ะ​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๕ : โดโรที [C-5089 ], [210.8.224.3]
เมื่อวันที่ : 16 มิ.ย. 2548, 19.59 น.

สวัสดีค่ะ​คุณพิลกริมช่วงนี้ยุ่งๆ​ค่ะ​ เรื่อง​นี้​ใช้เวลาเขียนเกือบเดือนค่ะ​ คุณพิลกริมใจดีจังค่ะ​​ไปช่วยงาน​ที่โบสถ์ ขอมอบดอกไม้ให้ในการเสียสละค่ะ​ ขอบคุณ​ที่ตามมาอ่านนะคะ​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๖ : ป้าแก่ [C-5113 ], [61.90.117.113]
เมื่อวันที่ : 18 มิ.ย. 2548, 11.42 น.



โดโรที หาย​ไปนานจริงๆ​ด้วยละ ดีใจด้วยนะคะ​​ที่ผลการทำงาน​ได้รับการประเมินว่าดีกว่า ...​...​...​.

ขอบคุณหนูโดโรทีด้วยนะจ้ะ​ ​ที่​ต้องเว้นช่องไฟ​เพื่อให้ป้าอ่านง่าย ​แต่คนอ่านมีหลายคน งั้นป้าขอเสนอหน่อย​แล้ว​กันนะจ้ะ​

หนูก็โพส​เป็นช่วงๆ​ไม่ยาวมาก(​โดยไม่​ต้องเว้นบรรทัด)​ แล้ว​ถึง​จะเว้นสักช่วงหนึ่ง​สลับกัน​ไป แค่นี้ก็​เป็น​ที่สบายตาสำหรับทุกคนแล้ว​เด้อหนูจ๋า ขอบใจจริงๆ​นะจ้ะ​​ที่​เป็นห่วงสายตาคนแก่ ​เพราะอย่างนี้ถึง​ได้รับการประเมินว่าทำ​ได้ดีกว่าเด็ก ออสซี่ แล้ว​การ​ที่หนูพาเด็กชาวเอเซีย​ไปเข้ากลุ่ม​กับเด็กอื่นๆ​ ​เป็นการกระทำ​ที่ดีมากเลย​ ​เพราะเด็ก​เขายังบริสุทธิ์ ยังไม่รู้จักการแบ่งสีผิว การ​ที่พวก​เขา​ได้เล่นกันมาตั้งแต่เด็ก ก็อาจ​จะทำให้ปัญหาการแบ่งสีผิวหมด​ไป​ได้ในอนาคต

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๗ : Poceille ชอบ(กิน)เด็กค่ะ [C-5124 ], [202.57.159.147]
เมื่อวันที่ : 18 มิ.ย. 2548, 17.14 น.

มายืนยันว่าเด็กออสซี่น่ารักทุกคนจริง ๆ​ จ้า


หน้าขาวใส แก้มแดง ๆ​ ตาโต ๆ​ ไม่อายกล้องกันด้วยนะคะ​ ขอถ่ายรูป​เป็นฉีกยิ้มให้ดะ ไม่สนว่ารู้จักกันมาก่อนหรือเปล่า อิอิอิ

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น