นิตยสารรายสะดวก  Fiction  ๑๓ มิถุนายน ๒๕๔๘
ไอ้แดงแข้งเหล็กดำ
ตะวันฉายที่ปลายฝัน
...ไอ้แดงแข้งเหล็กดำ...
เช้า​นี้อากาศดี สายลมพัดแผ่วเย็น ไอหมอกบาง ๆ​ ​กำลังไล้โลมลามเลียใบพุทธซ้อนหน้าบ้าน ​ที่ปลายใบมีหยดน้ำมาเอ่อ นาน ๆ​ ​จะหยดแหมะลงบนพื้นสักทีหนึ่ง​ มอง​ไปขอบฟ้าสีทองรอการต้อนรับดวงตะวัน ​ที่​กำลัง​จะโผล่ขึ้น​มาทักทายผู้คนในเช้า​วันใหม่ ต้นมะพร้าวสามสี่ต้นยืนตระหง่านใบโบกไสว ต้นหูกวางไม่น้อยหน้าโบกใบพัดพริ้วไหว
​เมื่อคืนนอนหลับ​เป็นตายไม่​ได้รู้เรื่อง​รู้ราวอะไร​เลย​ สาเหตุก็คง​เป็น​เพราะ​ความเพลียจาก​เมื่อวาน ​แต่นกกระจิบสองตัวบนต้นมะขามนี่สิ ร้องกวนใจอยู่​​ได้ คิดว่ามันคง​เป็นผัว​เป็นเมียกัน ถามว่าทำไมถึงรู้ว่า​เป็นผัว​เป็นเมียกัน ดูไม่ยากหรอก..ก็ดูมันสิ คลอเคลียกัน ​เอาอก​เอาใจกันขนาดนั้น​ ดูซี!..มัน​กำลังป้อนข้าวป้อนน้ำกันด้วย ทำ​เป็นเขินอายอีกแน่ะ
หน็อย..​เป็นกูหน่อย​ไม่​ได้
วันนี้กูไม่​ได้ตื่นขึ้น​มาขัน​แต่เช้า​ตรู่เหมือนทุกวัน คงไม่มี​ใครว่าไก่อย่างกูขึ้น​เกียจมั้ง มันคงเข้าใจกูว่ากูคงเหนื่อย กูคงเพลีย มัน​เอากูมาขังไว้ในกรงตั้งแต่​เมื่อเย็นวาน ​เอาข้าว​เอาน้ำวางไว้ ​ส่วนพวกมัน​ไปไหนกันก็ไม่รู้ คง​ได้มาเยอะซีท่า กูนี่สิปวดเมื้อยตามเนื้อตามตัว​ไปหมด กระดูกกระเดี้ยวกู​เป็นยังไงบ้างก็ไม่รู้ ​เมื่อวานกูกระโดดถีบหน้าไอ้คู่ต่อสู้กู มันยกขาขึ้น​มากันไว้ แข้งกู​กับแข้งมันประทะกันดังโครม! กูนี่น้ำตาแทบเล็ด ​แต่ก็​ต้องทำหน้านิ่งไว้เหมือนไม่มีอะไร​ ​ถ้าออกอาการเดี๋ยว ‘แม่ง’ รู้ว่ากูเจ็บ ​แต่มันคงอ่านเกมส์ออก มันรีบกระโดดเข้ามา กะ​จะล้มกูให้​ได้ ดีนะ​ที่กูพอมีประสบการณ์อยู่​บ้าง ​ถ้า​เป็นพวกไก่อ่อน หน้าใหม่ ๆ​ ก็คงเสร็จมันในยกนั้น​แหละ​ มันคงไม่เคย​ได้ยินฉายา ‘ไอ้แดงแข้งเหล็กดำ’
ไอ้ฉายานี้ใช่ว่า​จะ​ได้มาง่าย ๆ​ กูผ่านมาหลายเวที หลายสมรภูมิรบ ภาคเหนือ ภาคกลาง ภาคใต้กู​ไปมาหมด ไม่มี​ที่ไหนไม่รู้จักชื่อกู ​ถ้าพูดแล้ว​เหมือน​กับคุย ​ไปสิบ​ที่ชนะมาสิบ​ที่ คนในวงการรู้จักชื่อกูหมด แล้ว​ค่าตัวของกูก็สูง​เอาการอยู่​ กูเพิ่งถูกซื้อมา​เมื่อสามสี่วันก่อน วันนี้กูถูกบังคับให้ลงสนาม​เป็นไฟท์แรก ดูท่าทางเจ้าของคนใหม่ของกูคงเล่นไว้เยอะ บอกตามตรงกูไม่ค่อย​จะชอบขี้หน้าเจ้าของคนใหม่ของกูเลย​ พับผ่า!
กูเล่าถึงไหนแล้ว​นะ?
อ้อ..จำ​ได้แล้ว​ มันกะ​จะล้มกูใช่มั้ย ตอนนั้น​มันกระโดดเข้ามา ลูกเตะของมันด้วย​ความเร็ว​และ​ความแรง​ถ้าโดนกูเต็ม ๆ​ ก็คงหมอบลง​ไปแล้ว​ ​แต่ก็อย่าง​ที่บอกนั่นแหละ​ ประสบการณ์กูมีเยอะ กูกระโดดเหวี่ยงตัวออกมาสุดแรง แล้ว​สวนด้วยลูกเตะแข้งเหล็กดำของกู เข้า​ไป​ที่ข้างกกหูเสียงดัง พลั๊ก! เลือดไหลออกมา​เป็นทาง ยิ่งเห็นเลือดกูยิ่งบ้า ไม่รู้​เป็นอะไร​เหมือนโรคจิต หรือกู​เป็นพวกซาดิสซ์
ตอนนั้น​มันคง​กำลังเบลอ ตาลอย กูวิ่งอ้อม​ไปข้างหลังมันรวดเร็ว แล้ว​กระโดดเตะซ้ำอีกรอบ คราวนี้มันเซถลาออก​ไปเหมือนคนเมา จนพี่เลี้ยงมัน​ต้องมาอุ้ม​ไปปฐมพยาบาล ตอนนั้น​สายตากูเหลือบ​ไปเห็นไอ้อ้วน​ที่พากูมา กระโดดดีใจยังกะถูกล็อตเตอรี่รางวัล​ที่หนึ่ง​ กูเห็นแล้ว​สมเพชมัน ไอ้หมอนี่ตัวอ้วนไม่พอยังหัวล้านอีกต่างหาก
ยกนั้น​คิดว่ากูคง​เป็นผู้ชนะแล้ว​ ​แต่​ที่ไหน​ได้ มันไม่ยอมแพ้ ​ได้ยินพี่เลี้ยงเรียกมันว่า ‘ไอ้ฟ้าสั่ง’ มัน​จะฟ้าสั่งหรือนรกสั่งก็เถอะ ​แต่ไอ้หมอนี่อึด​เป็นบ้า ตั้งแต่เกิด​เป็นไก่มาไม่เคยพบเคยเห็น แล้ว​กูก็ต่อย​กับมันอีกตั้งหนึ่ง​...​
คราวนี้เหมือน​กับมัน​เอาจริงเว้ยเฮ้ย.. กระโดดเตะกระโดดถีบกูหูดับตับไหม้ กู​ต้องหลบแข้งมันพัลวัล มันจ้องหน้ากูเหมือน​จะกินเลือดกินเนื้อกูให้​ได้ กูเหลือบ​ไป​ที่ไอ้อ้วนหัวล้านดูมันตั้งหน้าตั้งตาลุ้น ผู้คนโห่ร้องส่งเสียงดังลั่น ชั่วแวบเดียวหน้ากูก็ชา​ไปหมด​เพราะปากอันแหลมคมของไอ้ฟ้าสั่งพุ่งมา​ที่หน้ากู แล้ว​ตามด้วยลูกเตะสายฟ้าแล็บของมัน ตอนนี้สมองกูเหมือนไม่ทำงาน เสียงอื้ออึงดัง​ไปทั่วทุกทิศ เริ่มฟังอะไร​ไม่​ได้ศัพท์ กู​ได้ยินไอ้อ้วนหัวล้านมันตะโกนดังแว่ว ๆ​
"สู้มีซี ไอ้แดงลูกพ่อ" ไม่รู้ว่ากู​กับมัน​ไปสาบาน​เป็นพ่อลูกกันตั้งแต่​เมื่อไหร่? ​ถ้ากูมีพ่ออย่างมัน ชาตินี้ไม่ขอเกิดดีกว่า
"มึงกระโดดเตะกันไว้บ้างซีวะ" มันตะโกนบอกกู นี่​ถ้ากูพูด​ได้กู​จะบอกให้มันมาต่อยแทนกู ไอ้ฟ้าสั่งหน้าก็โหดเหลือเกิน กูนี่แทบไม่อยากมองหน้ามัน
"อย่าให้เลี้ยงเสียข้าวสุกซีโว้ย" เออ...​มึงพูดออกมา​ได้ไอ้อ้วน ให้กูกินข้าวสารดิบ ๆ​ ทุกวัน ยังมีหน้ามาบอกเลี้ยงเสียข้าวสุก
แล้ว​จากนั้น​กูก็จำไม่​ได้ว่ากูเตะ กูถีบไอ้ฟ้าสั่ง​ไปกี่ครั้ง
มันดูชลมุนวุ่นวาย​ไปหมด..

ดวงตะวันเริ่มสายโด่ง...​.
ไอ้กระจิบสองตัวยังไม่​ไปไหน ยังคลอเคลียกันเหมือนเดิม ​เอาเถอะพวกมึง​จะทำอะไร​กันก็ทำ​ไปเถอะ ​แต่กูของอย่างเดียว พวกมึงอย่าส่งเสียงร้องก็พอ กูหนวกหู! นั่นดูสิ...​พูดยังไม่ทันขาดคำ​เอาอีกแล้ว​ กู​จะทำยังไง​กับพวกมึงดี นี่​ถ้ากูหลุดออก​ไป​ได้กูว่า​ต้องมีมวยกันอีกแน่ะ กูเคยตี​แต่​กับไก่ด้วยกัน วันนี้กู​จะลองตี​กับไอ้นกสองตัวนี่แหละ​
อย่าให้กูหลุด​ไป​ได้นะมึง!..
​แต่มันคง​เป็น​ไป​ได้ยาก ​เพราะไอ้อ้วนหัวล้านนั้น​มันขังกูไว้ซะดี นี่​ถ้ามันล่ามโซ่กู​ได้เหมือน​กับนักโทษนะมันคงทำ​ไปแล้ว​ ขัง​ที่ไหนไม่ขังเสือก​เอากูมาไว้ใต้ต้นมะขามต้นนี้ ดีนะวันนี้ไอ้กระจิบมันไม่​ได้เชิญพรรคพวกของมันมาด้วย มา​เป็นฝูงเลย​นะมึง นี่ขนาดมากันแค่สองตัว ​ถ้ามา​เป็นฝูงเหมือนอย่างวันนั้น​กูคงบ้าตาย​ไปแล้ว​
กู​ต้องพยายามทำใจให้สบาย ไหน ๆ​ ก็ไม่​ได้ขันมาตั้งแต่เช้า​แล้ว​ ​เอาซะหน่อย​ก็แล้ว​กัน คงไม่มี​ใครว่าไก่อย่างกูบ้า ชาวบ้านชาวช่องตื่นมาขันตั้งแต่เช้า​ตรู่ ​แต่กูเสือกมันขัน​เอาตอนสายป่านนี้
"เอ้ก! อี้! เอ้ก! เอ้ก!" ว่าแล้ว​เสียงกูก็ยังดีเหมือนเดิมนี่หว่า
ลองอีกทีซิ
"เอ้ก! อี้! เอ้ก! เอ้ก!" อ่า...​ค่อยยังชั่วหน่อย​ ​ได้ระบายออกมา กูสบายใจแล้ว​ไอ้กระจิบมึง​จะร้องก็ร้อง​ไปเถอะ ​ไปเรียกพวกของมึงมากูก็ไม่ว่า ​เพราะเพิ่งนึก​ได้ว่าอีกไม่นานมึงก็​จะรู้ว่านรกมีจริง นั่นไงล่ะมันมาแล้ว​ กูจำทรงผมของมัน​ได้ ไอ้เด็กหัวจุกคนนั้น​ กูเห็นอะไร​อยู่​ในมือมันไกล ๆ​ มองไม่ค่อยถนัด กูหวังว่ามันคงไม่ลืม​เอามาด้วย นั่นไงใช่แน่นอน
หนังสติ๊ก!
กูนึกว่ามัน​จะลืม​เอามาด้วย ​เอาเลย​ สอยมันเลย​ไอ้กระจิบสองตัว ​เอาให้มันตาย​ไป​พร้อมกัน​ทั้งผัว​ทั้งเมียนั่นแหละ​ ร้องกวนใจกูอยู่​​ได้ มันคิดว่าเสียงมัน​เพราะหรือยังไงวะ ดูสิไอ้เด็กเวรนั้น​ก็ร้ายจริง ๆ​ มันค่อย ๆ​ ยิ่งเข้ามาอีกต่างหาก เสร็จแน่พวกมึง ไม่รอดหรอก ไอ้เด็กนี่มันแม่นเสียด้วยสิ ​เมื่อวานมันสอย​ไปสามตัว มันเริ่มใส่กระสุนแล้ว​ นั่นแหละ​ค่อย ๆ​ ใจเย็น ๆ​ เล็งให้ดี พวกมึงคลอเลียกันเข้า​ไป เดี๋ยวพวกมึงก็​จะ​ได้​ไปคลอเคลียกันในนรก
สะใจกูจริง ๆ​
กูมองหน้าพวกมัน​เป็นครั้งสุดท้าย ยิ้ม​ที่มุมปากนิดหนึ่ง​ก่อน​ที่​จะหลับตาลงอย่างช้า ๆ​ ​เพราะกูไม่อยากเห็นสภาพศพอันทุเรศของพวกมัน เสียงปล่อยกระสุนดัง พั๊บ! กระสุนวิ่งผ่านใบมะขามแหวกทะลวงเข้า​ไป กู​ได้ยินเสียงกระพือปีกดัง ผึบ! มันคงร่วงลงมาอย่างช้า ๆ​ กูนึกถึงภาพสโลว์ ขนของมันคงแตกกระจุยด้วยแรงกระสุน แล้ว​ค่อย ๆ​ ร่วงผล็อยลงมาดุจใบไม้ร่วง ลอยเวิ้งอยู่​ในอากาศ​ไปมา ก่อน​ที่​จะลง​ไปสงบนิ่งอยู่​บนพื้นดิน มันช่าง​เป็นภาพ​ที่แสนคลาสสิกเหลือเกิน
​แต่รู้สึกว่า​​จะมีน้ำอะไร​สักอย่างตกลงมารด​ที่หัว​ที่ตัวกูเต็ม​ไปหมด กูคิดว่ามันคง​เป็นเลือดชั่วของพวกมันนั่นแหละ​ สมน้ำหน้าตายซะ​ได้ก็ดี อยากส่งเสียงร้องกวนดูนัก กูลืมตา เหลือบมองดูตามตัวตามปีกของกู เห็นน้ำสีขาวขุ่น เทา ๆ​ มีสีดำแจมมาหน่อย​ กู​เอาจมูกดมดู กลิ่นมันตุ ๆ​ ยังไงบอกไม่ถูก
กูมอง​ไป​ที่ไอ้เด็กหัวจุก มันยืน​เอามือเกาหัว กูเผลอยิ้มให้มัน ​เพราะมันไม่เคยทำให้กูผิดหวัง เหลือบมองขึ้น​​ไปบนต้นมะขาม ไม่เห็นไอ้กระจิบสองตัวนั้น​แล้ว​ ​ได้ยินเสียงไอ้จุกมันบ่นอุบอิบ
"ว้า..พลาดจน​ได้"
พลาด!.. งั้นแสดงว่าไอ้กระจิบยังไม่ตาย เหลือบมอง​ไปบนท้องฟ้า พวกมัน​กำลังกระเสือกกระสนบินหนี เห็นหลังไกล ๆ​ ​เอาเถอะ กูไม่โทษมึงหรอกไอ้จุก ไอ้กระจิบสองตัวมันคงไม่มากวนใจกูอีกหลายวัน ​เพราะเลือด​ที่ออกมามากมาย​ขนาดนั้น​ ​ถ้าไม่ตายก็คงสาหัส​เอาการ คงหลายวันกว่ามัน​จะหาย ​ถ้าไม่หายเลย​ยิ่งดี หรือพิการ​ไปเลย​​ทั้งคู่นั้น​แหละ​ สะใจกูเหลือเกิน
สลัดคราบเลือดไอ้กระจิบออกจากขน​ไปมา นึกสงสัยอยู่​ครามครัน ​เมื่อวานกูกระโดดเตะไอ้ฟ้าสั่ง เลือดมัน​เป็นสีแดง ​แต่เลือดไอ้กระจิบทำไม​เป็นสีขาว ​แต่ช่างเถอะนก​กับไก่เลือดมันคงคนละสีกัน

แสงตะวันเริ่มปรับอุณหภูมิของมัน​ไปเรื่อย ๆ​..
นกกระจิบสองตัวไม่อยู่​แล้ว​ ไม่มีเสียงรบกวนกูอีก ท้องชักเริ่มหิว มอง​ไป​ที่ถาดมีข้าวสารเหลือจาก​เมื่อวานอยู่​สองสามเม็ด กันน้ำในชาม เยอะกว่าหยดน้ำตาเมียน้อยนักการเมืองนิดหน่อย​ ส่ายป่านนี้ยังไม่มี​ใคร​เอาข้าวมาให้กูกินอีก ใจคอมัน​จะ​เอากู​ไปชกต่อย​กับ​เขาอย่างเดียวเลย​ใช่ไหม? โอ..นั่นไงเดินมาโน้นแล้ว​ กูจำมัน​ได้ ตัวอ้วน ๆ​ เหมือนหมู ตรงกลางหัวของมันสะท้อนแสงเวลาโดนแดด ​แต่แปลก​ที่ในมือมันไม่​ได้​เอาข้าวมาให้กูกินเลย​ นี่มัน​จะ​เอากู​ไปชกต่อย​กับไก่ตัวอื่น​โดย​ที่ไม่​ได้มีอะไร​ตกถึงท้องกูเลย​นี่นะ มันบ้าหรือเปล่า?
"ไอ้จุก ไอ้จุก!" เสียงไอ้อ้วนเรียกไอ้จุก​ที่​กำลังยิงนกอยู่​
"มีอะไร​อีกล่ะพ่อ" พ่อ!..กูแทบอยากหัวเราะก๊ากออกมาดัง ๆ​ ไอ้สองคนนี้​เป็นพ่อลูกกันหรือนี่ ว่า​แต่มันก็สมกันอยู่​หรอก พ่อหัวล้าน ลูกหัวจุก
"มึงมัว​แต่​ไปยิงนกอยู่​ กูบอกให้มึงมาทำอะไร​?" ฮั่นแน่ะ!..ทำ​เป็นดุอีกต่างหาก หน้าตาอย่างนั้น​​ใคร​จะกลัวมึงไอ้อ้วนเอ้ย มี​แต่​จะหัวเราะสิไม่ว่า
"เห็นนกมันเยอะดีก็เลย​เพลิน​ไปหน่อย​พ่อ"
"รีบ ๆ​ เลย​ แม่เอ็งรออยู่​ ​เขาเตรียมไว้หมดแล้ว​ ข่า ตะไคร้ น้ำคงเดือดแล้ว​ป่านนี้ เร็วเข้า ​ไปจับ​เอา ‘ไอ้แดงแข้งหัก’ มา ถุย...​ตีแพ้ไม่พอ เสือกขาหักกลับมาอีก ทำ​เอากูเกือบหมดตัว แล้ว​กู​จะเลี้ยงไว้ทำไม ​เอามาทำต้มยำกินแกล้มเหล้าซะเลย​"
โอย...​​เอากันถึงขนาดนั้น​เลย​หรือจ๊ะ​ คุณพ่ออ้วนไม่สงสารลูกแดงบ้างเลย​หรือ เรา​เป็นพ่อลูกกันนะ ตอนนั้น​พ่ออ้วนยังเรียก​เป็นลูกอยู่​เลย​ พ่ออ้วน​จะทำลูก​ได้ลงคอหรือจ๊ะ​ เนื้อลูก​ไปอร่อยหรอก หยาบก็หยาบ ดีไม่ดีอาจ​จะแถมไข้หวัดนะอีกต่างหาก
อย่าทำอะไร​ ‘แดงแข้งหัก’ เลย​นะจ๊ะ​พ่ออ้วนจ๋า...​


**********************************

 

F a c t   C a r d
Article ID A-1023 Article's Rate 0 votes
ชื่อเรื่อง ไอ้แดงแข้งเหล็กดำ
ผู้แต่ง ตะวันฉายที่ปลายฝัน
ตีพิมพ์เมื่อ ๑๓ มิถุนายน ๒๕๔๘
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ เรื่องสั้น
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๗๐๘ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๑ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : ศาลานกน้อย [C-5015 ], [000.000.000.000]
เมื่อวันที่ : 13 มิ.ย. 2548, 03.35 น.

ผู้อ่าน​ที่รัก,

นิตยสารรายสะดวก​ ​และผู้เขียนยินดีรับฟัง​ความคิดเห็นต่อข้อเขียนชิ้นนี้
เชิญคลิกแสดง​ความเห็น​ได้​โดยอิสระ ขอขอบคุณ​และรู้สึก​เป็นเกียรติอย่างยิ่ง ในการมี​ส่วนร่วมของท่านในครั้งนี้...​

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น