http://noknoi.com/nokboard.php th Sun, 05 Sep 2010 08:12:30 +0000 All Right reserved Teerapong Suthiwarapirak http://noknoi.com/magazine http://noknoi.com/rss/nok_sm.jpg 100 79 http://noknoi.com/magazine/article.php?t=3463 Sun, 05 Sep 2010 06:09:47 +0000 http://noknoi.com/members.php?n=3579 สวัสสดีครับ เพิ่งจะว่างโผล่หน้ากลับมารายงานตัวครับ...
รู้สึกว่าหน้ากระดานจะเต็มไปด้วยเรื่องน่าอ่านทั้งนั้น บรรดานักเขียนทั้งใหม่และเก่าต่างพากันทยอยเขียนกันอย่างอุ่นหนาฝาคั่ง อาทิ เช่น...

"วงเวียนชีวิต" และ "เที่ยวญี่ปุ่นฯ" โดย pilgrim
"นส.เมรัย" โดย นายอิติฯ
"สาวเอย...จงระวัง" โดย กัลปจันทรา
"นวนิยายตราแมว" และ "บันทึกเมื่อ ๒๓ กุมภาฯ" โดย ลุงเปี๊ยก
"เวลาที่หายไป" โดย ดอยสะเก็ด
"เมื่อผมจะกลับมาเขียนอีกครั้ง" โดย punei (ปั้นอี่)
"วิญญาณ...รัก" โดย รันนรา
"เรื่องหมา หมา" โดย ใบตอง
"หาเท่าไหร่ก็ไม่เจอ!" โดย เล็ก โยธา
"สำนึก" โดย กัณฑ์เก้า

ที่น่าดีใจด้วยเป็นอย่างยิ่ง ก็คือลุงเปี๊ยกของเรา ที่ "เขียนเรื่องไปเขียนบ่นไป" เหมือนน้าหมัก ทำให้ "นวนิยายตราแมว" กลายเป็นเรื่องอ่านสนุกจนไม่อยากจะรอนานไปเสียแล้ว

ภาพวาดฝีมือคุณกัลปจันทราก็เนียนขึ้นทุกวัน ได้อารมณ์ทั้งหน้าตาท่าทางและสีสัน โดยเฉพาะภาพเด็กม้งสวมหมวกไหมพรมที่กำลังอ้าปากหาว น่ารักมากทีเดียว

คุณรจนา ณ เจนีวา คุณพิลกริมและลุงเปี๊ยก รวมไปถึงคุณนาม อิสรา คุณอิติฯ ต่างก็พากันแวะเวียนเยี่ยมเยียนให้กำลังใจบรรดานักเขียนอยู่เหมือนเดิมไม่ได้ขาด ทำให้ไม่เหงา

สดๆร้อนๆ..ในหน้ากวีดิจิตอลก็ได้คุณสล่าผินมาสร้างสีสันด้วย "รอยเหงา เงารัก" และ "วิมานพัง" โดยสลับกับ klaida "ฝนตก" ลองแวบไปอ่านกันดูนะครับ

คุณพลอยพนมคงกำลังซุ่มเขียนเรื่องใหม่อยู่อย่างแน่นอน...

และขอกล่าวสวัสดีสำหรับผู้ที่ยังไม่ได้เอ่ยนาม คุณป้าหมู USA คุณแอ็ด จันท์กะพ้อ คุณพญาไฟ คุณวิทย์ แดงจันทร์ศรี คุณมะขวิด ฯลฯ ]]> Sun, 05 Sep 2010 05:04:05 +0000 http://noknoi.com/magazine/series.php?id=3250 Sat, 04 Sep 2010 13:46:15 +0000 http://noknoi.com/magazine/series.php?id=3249 Sat, 04 Sep 2010 13:38:53 +0000 http://noknoi.com/magazine/article.php?t=3462 Fri, 03 Sep 2010 21:09:27 +0000 http://noknoi.com/magazine/article.php?t=3461 Fri, 03 Sep 2010 15:53:36 +0000 http://noknoi.com/magazine/article.php?t=3460 Fri, 03 Sep 2010 13:08:01 +0000 http://noknoi.com/members.php?n=4439 http://www.noknoi.com/magazine/series_cover.php?t=1204 ]]> Fri, 03 Sep 2010 11:37:54 +0000 http://noknoi.com/members.php?n=4439 S.E.A.WRITE AWARD (ของนักเขียนไทย)

นวนิยาย

"ลูกอีสาน" คำพูน บุญทวี (2522)
"คำพิพากษา" ชาติ กอบจิตติ (2525)
"ปูนปิดทอง" กฤษณา อโศกสิน (2528)
"ตลิ่งสูง ซูงหนัก" นิคม รายวา (2531)
"เจ้าจันทร์ผมหอมฯ" มาลา คำจันทร์ (2534)
"เวลา" ชาติ กอบจิตติ (2537)
"ประชาธิปไตยบนเส้นขนาน" วินทร์ เลียววาริณ (2540)
"อมตะ" วิมล ไทรนิ่มนวล (2543)
"ช่างสำราญ" เดือนวาด พิมวนา (2546)
"ความสุขของกะทิ" งามพรรณ เวชชาชีวะ (2549)
"ลับแลแก่งคอย" อุทิศ เหมะมูล (2552)

เรื่องสั้น

"ขุนทอง...เจ้าจะกลับเมื่อฟ้าสาง" อัศศิริ ธรรมโชติ (2524)
"ซอยเดียวกัน" วาณิช จรุงกิจอนันต์ (2527)
"ก่อกองทราย" ไพฑูรย์ ธัญญา (2530)
"อัญมณีแห่งชีวิต" อัญชัน (2533)
"ครอบครัวกลางถนน" ศิลา โคมฉาย (2536)
"แผ่นดินอื่น" กนกพงศ์ สงสมพันธุ์ (2539)
"สิ่งมีชีวิตที่เรียกว่าคน" วินทร์ เลียววาริณ (2542)
"ความน่าจะเป็น" ปราบดา หยุ่น (2545)
"เจ้าหงิญ" บินหลา สันการาคีรี (2548)
"เราหลงลืมอะไรบางอย่าง" วัชระ สัจจะสารสิน (2551)

กวีนิพนธ์

"เพียงความเคลื่อนไหว" เนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์ (2523)
"นาฎกรรมบนลานกว้าง" คมทวน คันธนู (2526)
"ปณิธานกวี" อังคาร กัลยาณพงศ์ (2529)
"ใบไม้ที่หายไป" จิระนันท์ พิตรปรีชา (2532)
"มือนั้นสีขาว" ศักดิ์ศิริ มีสมสืบ (2535)
"ม้าก้านกล้วย" ไพวรินทร์ ขาวงาม (2538)
"ในเวลา" แรคำ ประโดยคำ (2541)
"บ้านเก่า" โชคชัย บัณฑิต (2544)
"แม่น้ำรำลึก" เรวัตร์ พันธู์พิพัฒน์ (2547)
"โลกในดวงตาข้าพเจ้า" มนตรี ศรียงค์ (2550)


ปีนี้ 2553 เป็นกวีนิพนธ์ วันที่ 6 กันยายน รู้ผลครับ ]]> Fri, 03 Sep 2010 09:54:39 +0000 http://noknoi.com/magazine/article.php?t=3459 Thu, 02 Sep 2010 13:37:33 +0000 http://noknoi.com/magazine/series.php?id=3248 Thu, 02 Sep 2010 12:57:27 +0000 http://noknoi.com/members.php?n=1 ต่อเนื่องกับ ๒๓ กุมภาฯ

เพื่อนรัก.. ผมกำลังสนใจกับผลสะท้อนที่เกิดจากความจริง โดยเฉพาะกรณีเผยแพร่ความจริงผ่านงานเขียน

ที่ผ่านมาผมพบว่าฉากหรือการบรรยายที่เกิดจากการผนวกประสบการณ์จริง จะมีเสน่ห์กว่าการเขียนตามความคิดด้วยหลักเหตุผลเสมอ

ขณะกำลังเขียนเรื่องแต่ง หากผมมองเห็นภาพเหล่านั้นชัดเจนในจินตนาการ สิ่งที่เขียนก็ชัดเจนตามไปด้วย ภาพในใจเหล่านั้นจะชัดเจนขึ้นได้ ก็เพราะมันเป็นภาพที่เคยมีอยู่จริง หรือถ้าไม่เคยมีอยู่ก็ต้องเป็นภาพที่ผ่านการใคร่ครวญทุกแง่มุม อาจหยิบเอาเรื่องจริงอื่นมาผสานเข้ากับเหตุการณ์ในเรื่อง จนกระทั่งเกิดเป็นภาพเหตุการณ์ใหม่ขึ้น

ภาพที่เกิดในใจเหล่านี้ คือภาพที่เกิดขึ้นจริงชนิดหนึ่ง มันปรากฎขึ้นแล้ว มันฉายชัดขึ้นแล้ว และมันชัดเจนเพียงพอที่นักเขียนจะนำมาบันทึกเป็นตัวอักษรได้

ถ้าคราวใด ผมพยายามเขียนขณะที่ภาพในใจยังไม่ชัด ผลงานที่ได้มันก็เบลอ แห้ง และบางทีก็ดูปลอม ความไม่จริงที่เผยออกมานั้น ทำลายสัมพันธ์ระหว่างผู้เขียนและคนอ่านได้ ผู้อ่านที่จริงจังอาจจะมองว่าเป็นความไม่จริงใจของผู้เขียน และถ้าเขามองว่าผมไม่จริงใจเสียแล้ว สิ่งที่เขียนออกมาก็ไร้ค่า

เคยอ่านพบว่ามีวิธีการเขียนชนิดหนึ่ง เรียกว่า exposition เป็นการเขียนที่บอกเล่าทื่อ ๆ ตรงไปตรงมา ไม่เติมสีสัน ไม่ใช้ความเปรียบ เพียงแสดงให้เห็นตามจริง เหมือนสิ่งของที่วางอยู่บนแท่นแสดงสินค้า ปล่อยให้สินค้ามันขายตัวมันเอง

ถ้าสิ่งที่เราเสนอในงานเขียนแบบ exposition นั้นมันน่าสนใจจริง สิ่งที่เขียนแบบทื่อ ๆ นั้นก็มีค่าได้เหมือนกัน มันแสดงให้เห็นว่า ความจริงนั้นมีค่าสูงกว่าสำนวนโวหารซะอีก

---

อ้ายลุงเปี๊ยกมันพยายามจะบอกอะไรวะ? แฮ่ ๆ ไม่มีไรครับ ผมเพียงพยายามแชร์ประสบการณ์ที่เกิดขึ้นระหว่างการเรียนรู้วิธีเขียน เส้นทางมันทะลุผ่านภูมิประเทศใดบ้าง ผมก็เก็บมาเล่าให้ฟัง

ไอ้ที่ผมค้นพบและนำมาโม้ให้ฟังนี้ นักเขียนรุ่นก่อนหน้าเขาเคยพบ และนำมาบอกเล่าให้ฟังแล้วทั้งนั้น แต่อยากบอกว่า การได้ย่ำเท้าลงบนเส้นทางด้วยตนเอง กับการดูรูปวิวสวย ๆ นั้น รสชาติมันห่างกันราวหนึ่งร้อยปีแสงเองขอรับ

---

ขอบคุณ@พิลกริมในความปรารถนาดีมาก ๆ ครับ อยากจะปล่อยให้อัตตาละลายหายไปเป็นฟองอากาศเหมือนกัน เพราะเบื่อกับความเจ้าเล่ห์ของอัตตาเต็มที มันคอยจะหาเหตุผลให้เราต้องหยั่งโง้นหยั่งงี้อยู่เรื่อย ยอมรับว่าทุกวันนี้ผมต้องถกแขนเสื้อต่อสู้กับมันอยู่เสมอ

นักบวชเซนท่านหนึ่งชื่อ คาตางิริ โรชิ เรียกการชักคะเย่อกับอัตตาว่า "การต่อสู้กับเต้าหู้" ท่านบอกว่า เต้าหู้ทำมาจากถั่วเหลือง เนื้อเนียนแน่น มีสีขาว รสชาติจืดชืด และเป็นเรื่องเปล่าประโยชน์ที่จะสู้กับเต้าหู้

ท่านคงมองเห็นว่า สู้กันทีไร เต้าหู้ก็เละทุกที ทำเสียของเปล่า ๆ

เอาเวลาไปทำสิ่งที่ควรทำดีกว่า ท่านบอกให้อิ๊กนอร์มันครับ ไม่ต้องไปสนใจมัน ปล่อยมันไว้งั้นแหละ

ผมก็พลอยจะลืมอยู่เรื่อย คิดแต่จะไฟติ้งกับเต้าหูไม่เว้นแต่ละวัน พอพิลกริมพูดถึงมัน ผมก็นึกถึงท่านคาตางิริ โรชิ และก้อนเต้าหู้ขึ้นมาได้ เออแฮะ.. อัตตา กับจิตเนี่ย มันคนละส่วนกัน เต้าหู้กับตัวเรามันก็คนละส่วนกัน

สรุปว่าเย็นนี้ทำเมนูน้ำแดงกินดีกว่า.. หมูสับ เต้าหู้ เห็ดหอม ไม่เลวแฮะ

---

อ้าว.. พญาไฟ แอบอ่านนวนิยายตราแมวด้วยเหรอ ]]> Thu, 02 Sep 2010 09:17:05 +0000 http://noknoi.com/members.php?n=14 บ่นอยู่นั่นแหล่ะลุ๊ง เมื่อไรจะลงนวนิยายตราแมวบทที่ 6 ซะที ]]> Thu, 02 Sep 2010 01:01:27 +0000 http://noknoi.com/magazine/article.php?t=3458 Wed, 01 Sep 2010 23:02:32 +0000 http://noknoi.com/members.php?n=1972 สืบเนื่องจากบันทึกเมื่อ 23 กุมภาฯ

ลุงเปี๊ยกและรจนาคะ

ปัญหาของความกลัว ไม่กล้า ขี้เกียจ หรือชักแหยงๆ เมื่อคิดว่าคนอื่นทำได้ดีกว่านั้น อยู่ที่ "อัตตา" ค่ะ (จากประสบการณ์ส่วนตัวนะคะ ขอแชร์ประสบการณ์ด้วยคน)

เราคิดถึงแต่ตัวเองมากเกินไป ถ้าเราอยากเป็นอย่างที่เราอยากเป็น ตราบใดที่มันยังไม่ทำให้ใครเดือดร้อน ก็ไม่จำเป็นต้องไป benchmark กับคนอื่นให้เสียความเป็นตัวของตัวเอง ปล่อยให้ตัวเองละลายหายไปเป็นฟองอากาศน่าจะดีค่ะ

มนุษย์เราควรจะมีอิสระ ทำในสิ่งที่ตนอยากทำ ในสิ่งที่สร้างสรรค์ มิใช่ทำลายหรือปล่อยให้ความอับเฉามากัดกร่อนจิตวิญญาณได้อย่างง่ายดาย ความปรารถนาของลุงเปี๊ยกเป็นเรื่องดี เป็นเรื่องสร้างสรรค์ ปลดปล่อยมันให้เป็นอิสระค่ะ อย่าเก็บกักไว้กับ "อัตตา" ตัวเองเลย

ตัวตนของเรา ถ้าเป็นไปเพื่อคนอื่น จะมีความสุขค่ะ แต่ถ้าเป็นไปเพื่อตัวเอง ความสุขจะหาได้ยากค่ะ

ด้วยความปรารถนาดีจากเพื่อนคนหนึ่ง

เวลาล่วงเลยมาจนป่านนี้
คาดว่าเพื่อนของฉัน คงคิดตกแล้ว.... ]]> Wed, 01 Sep 2010 22:46:14 +0000 http://noknoi.com/members.php?n=1972 มาชื่นชมภาพวาดพี่กัลป์ด้วยคนค่ะ

ภาพวาดของพี่ พิลดูแล้ว ชวนให้นึกถึงใบหน้าคนวาด (คือพี่กัลป์) สีหน้าของพี่คงฉายแววแห่งความสุข ผ่อนคลายเวลาวาดแน่ๆ เลยค่ะ ภาพวาดแต่ละภาพ แม้จะวาดด้วยโปรแกรม แต่ก็แลดูละเอียดอ่อน ละเมียดละไมค่ะ

ส่วนลุงเปี๊ยก ก็อย่าเพิ่งท้อถอยนะคะ บางทีเราเขียน วันนี้ อาจจะยังไม่มีใครอ่านมากนัก แต่วันหนึ่งมันอาจเป็นวรรณกรรมบันลือโลกได้ค่ะ

สวัสดีทุกๆ ท่านนะคะ ลุงปิง รจนา เจนีวา พี่แอ๊ด ป้าหมู คุณนาม คุณดอยสะเก็ด คุณอิติฯ และทุกๆ ท่านค่ะ ]]> Wed, 01 Sep 2010 22:34:00 +0000 http://noknoi.com/magazine/article.php?t=3456 Tue, 31 Aug 2010 10:38:28 +0000 http://noknoi.com/members.php?n=1 ทะนุถนอม ทะนุถนอม ทะนุถนอม -- ขออนุญาตคัดคำผิด โพสต์ที่แล้วผมเขียนทะนุถนอมผิดไปจังเบอร์ ขอแก้คำผิดให้เป็นถูกด้วยครับ ขออภัยทุกท่านเน้อ..

ทะนุถนอม v. (ถนอม, บำรุง, กล่อมเกลี้ยงเลี้ยงดู, ถนอมกล่อมเกลี้ยง, ฟูมฟัก) cherish, care - related. ประคบประหงม, ประคับประคอง ]]> Tue, 31 Aug 2010 08:25:58 +0000 http://noknoi.com/members.php?n=1 ขอชื่นชมรูปเด็กน้อยที่คุณพี่กัลป์ฯวาดครับ ใบหน้าเด็กน่าจะวาดได้ยากที่สุดในหมู่ภาพใบหน้ามนุษย์ เพราะมีเส้นสันน้อย การจะแต่งเติมให้พอดีจึงยากกว่าใบหน้าคนชรามากนัก อีกอย่างพี่กัลป์ฯเลือกวาดภาพที่แสดงท่าทางใบหน้าได้น่ารักมาก ภาพเด็กหาวหวอด ๆ อย่างนี้ไม่ค่อยได้เห็นครับ

ปัญหาการแปลผลงานเขียนภาษาไทยเป็นอังกฤษ ในประเด็นการใช้สรรพนามที่มีความต่างทางวัฒนธรรม ผมเสนอว่า พี่กัลป์ฯอาจจำเป็นต้องละทิ้งความถูกต้องตรงตัวของคำไปบ้าง ลองใช้วิธีแปลให้ตรงตามบริบทของเรื่อง เช่น คำเรียก "น้อง" ในเมื่อความหมายจริงหมายถึงภรรยาผู้เยาว์วัยกว่า หรือภรรยาผู้น่าปกป้องถนุถนอม หรือภรรยาอันเป็นที่รัก ก็อาจจะเลือกคำเรียกภาษาอังกฤษที่ตรงกับความหมายแทนไปเลย น่าจะได้ผลดีครับ

ส่วนคำเฉพาะเช่น ช่อฟ้า ใบระกา พี่อาจจะเขียนทับศัพท์ Chorfah Bai-Raga แล้วทำดอกจันทร์ เขียนฟุตโน้ตอธิบายคำพอให้ผู้อ่านเข้าใจความก็น่าจะเพียงพอครับ

แค่แสดงความเห็นนะครับ ถูกผิดอย่างไร พี่กัลป์ฯโปรดวินิจฉัยอีกที ]]> Tue, 31 Aug 2010 06:27:07 +0000 http://noknoi.com/magazine/article.php?t=3455 Mon, 30 Aug 2010 22:07:12 +0000 http://noknoi.com/members.php?n=4361 เห็นภาพเด็กของคุณ jasminek แล้วอดชื่นชมไม่ได้ค่ะ

ชอบค่ะ โดยเฉพาะสายตาของเด็กน้อย ]]> Mon, 30 Aug 2010 21:55:40 +0000 http://noknoi.com/members.php?n=3803 สวัสดีค่ะ

ขอบคุณที่น้อง "ลุงเปี๊ยก" เอาเว็บของธรรมะมาแปะไว้ พี่คงต้องเข้าไปดูบ้างแล้ว

ตอนนี้กำลังมึนด้วยพยายามแปลเรื่องขุนจามของคุณลุงปิง โห...แค่เจอคำว่า "ช่อฟ้า ใบระกา" ก็มึนแล้ว ความไม่รู้ จึงพยายามหาความเข้าใจทางภาษาไทยก่อนนะคะ บางอย่างจากภาษาหนึ่งไปสู่ภาษาหนึ่งนั้น ต้องมีเข้าใจประเพณีของภาษานั้นด้วย ยกตัวอย่างแค่สามีคนไทยเรียกภรรยาว่า "น้อง" และภรรยาเรียกสามีว่า"พี่" ก็อธิบายให้ใครเข้าใจไม่ได้เลย เรื่องนี้การเรียกตัวละครจะเรียกตามประเพณีพี่น้องไทยมากๆ จนเหมือนกับกลายเป็นชื่อของบุคคลคนนั้นเลย เช่น "ลุงเหลือม" "ยาย" ทำให้นึกแล้วนึกอีกว่าจะแปลอย่างไรแน่????

ที่บ้านกำลังเย็นลงแล้วค่ะ ปีนี้จะเอาพริกขี้หนูเข้าบ้านหนึ่งต้น ส่วนพริกชี้ฟ้าที่เพาะเอง โดยเริ่มเพาะในบ้านตั้งแต่เดือนมีนาคม สูง 2 ฟุต มีพริกหนึ่งเม็ด บอกเจ้าต้นพริกยักษ์แล้วว่าจะไม่นำเข้าบ้านจะปล่อยให้แข็งตายตอนหน้าหนาวไปเอง ไม่คุ้มเฝ้ารดน้ำและเกะกะ

ขอฝากคำสวัสดีคมาสู่ทุกๆ คน ขอให้เขียนคล่อง พบแต่ความดีค่ะ น้องพิลฯ และน้องรจฯเจนีวานั้น ขอให้ทำงานอย่างมีความสุขนะคะ

รูปเขียนคราวนี้เป็นรูปเด็กม้งค่ะ เขามีโปรเจ็กเป็นการวาดรูปหมวกนานาชาติ เลยวาดให้เขารูปหนึ่ง ]]> Mon, 30 Aug 2010 18:50:27 +0000 http://noknoi.com/magazine/series.php?id=3247 Mon, 30 Aug 2010 16:09:20 +0000 http://noknoi.com/magazine/series.php?id=3246 Sun, 29 Aug 2010 17:50:38 +0000 http://noknoi.com/magazine/series.php?id=3245 Sun, 29 Aug 2010 15:58:10 +0000 http://noknoi.com/members.php?n=1 เช้านี้คำแพงขอให้ช่วยหาไฟล์เสียงสวดมนตร์ ยอดพระกัณฑ์ไตรปิฎก จึงเป็นเหตุให้ผมได้กลับไปเยือนเว็บ ลานธรรมเสวนา อีกครั้งหลังจากห่างหายไม่ได้โผล่ไปเป็นปี

จึงถือโอกาสเอามะพร้าวห้าวมาขายสวนเสียหน่อย ขอแนะนำเว็บที่พูดคุยเรื่องพุทธศาสนาแห่งนี้กับเพื่อนนกน้อยทุกท่านครับ ลานธรรมเสวนา มีรูปแบบเป็นเว็บบอร์ดพูดคุยเรื่องธรรมะโดยฆราวาสเป็นส่วนใหญ่ สิ่งที่น่าสนใจคือ สมาชิกของบอร์ดนี้ส่วนใหญ่เป็นคนรุ่นใหม่ที่สนใจด้านการปฏิบัติสมาธิอย่างจริงจัง มีภูมิรู้และมีจิตกุศลแบ่งปันประสบการณ์กันในวงกว้าง

ดังนั้น ที่นี่จึงเป็นดั่งเมืองท่าทางธรรม ที่จะเชื่อมต่อไปยังสิ่งดีงามจำนวนมาก

หากสนใจมิตรทางธรรม สิ่งแวดล้อมทางธรรม หรือตำรา แนวปฏิบัติ บทสวดมนตร์ ไฟล์เสียงสวด คำเทศน์ของพระอาจารย์ต่าง ๆ ซีดี หรืออีบุ๊ก หรือหนังสือธรรมะเป็นเล่ม ๆ ไปเริ่มที่เว็บ ลานธรรมเสวนา จะพบสิ่งที่ต้องการได้ทั้งหมดครับ

URL : ลานธรรมเสวนา http://larndham.org/ ]]> Sat, 28 Aug 2010 12:01:34 +0000 http://noknoi.com/magazine/series.php?id=3244 Wed, 25 Aug 2010 19:28:00 +0000 http://noknoi.com/members.php?n=1 ๑. เมื่อเขียนเรื่องขนาดยาวไปได้สักหลายบท ผมก็ไม่ได้เขียนตามลำพังอีกต่อไป ตัวละครในเรื่องเริ่มขยับตัวเล่าเรื่องของตนเองผ่านทางผู้เขียน แม้ผมจะกำหนดเรื่องราวล่วงหน้าไว้บ้างแล้ว ก็ใช่ว่าจะบังคับให้เดินตรงแน่วไปตามความคิดได้ทุกอย่าง

ตัวละครบางตัวจะพาออกนอกเส้นทาง ผมคล้อยตามไปเรื่อย เพลิดเพลินพอสมควร กระทั่งมองเห็นท้องฟ้ากว้าง และได้กลิ่นอายทะเลนั่นแหละ ผมจึงต้องประคองพวงมาลัย ตีวงโค้งเพื่อดึงเรื่องให้กลับมาอยู่บนถนนอย่างเดิม

๒. การควบคุมอ้ตราเร่งในการเล่าเรื่อง เป็นเรื่องยาก อย่างที่คุณนามฯเปรยไว้ข้างล่าง เขียนสั้นไปก็ห้วน เขียนเรื่อยเจื้อยก็ชวนหลับ ความพอดีจะค้นพบได้จากไหน ผมคิดถึงคุณทักษะ (ไม่ใช่ทักษิณนะจ๊ะ) ต้องฝึกนานแค่ไหนนะ คุณทักษะถึงจะมาอาศัยอยู่กับเรา

๓. ชักจะเห็นใจคนอ่าน เพราะรู้ว่าสิ่งที่โพสต์ไปนั้น มันยังไม่ได้ถูกตกแต่งจนสำเร็จสมบูรณ์สำหรับการอ่าน เขียนทีละบทโพสต์ไปทีละตอนแบบนี้ อยากจะทำโปรโมชั่นลด แลก แจก แถม ให้กับผู้อ่านเป็นการสมนาคุณที่กรุณาติดตาม

ขอบคุณที่ช่วยอ่านครับ ]]> Wed, 25 Aug 2010 16:02:10 +0000 http://noknoi.com/magazine/series.php?id=3243 Wed, 25 Aug 2010 15:33:25 +0000