สวัสสดีครับ​ เพิ่ง​จะว่างโผล่หน้ากลับมารายงานตัวครับ​...​
รู้สึกว่า​หน้ากระดาน​จะเต็ม​ไปด้วยเรื่อง​น่าอ่าน​ทั้งนั้น​ บรรดานักเขียน​ทั้งใหม่​และเก่าต่างพากันทยอยเขียนกันอย่างอุ่นหนาฝาคั่ง อาทิ เช่น...​

"วงเวียนชีวิต" ​และ "เ​ที่ยวญี่ปุ่นฯ" ​โดย pilgrim
"นส.เมรัย" ​โดย นายอิติฯ
"สาวเอย...​จงระวัง" ​โดย กัลปจันทรา
"นวนิยายตราแมว" ​และ "บันทึก​เมื่อ ๒๓ กุมภาฯ" ​โดย ลุงเปี๊ยก
"เวลา​ที่หาย​ไป" ​โดย ดอยสะเก็ด
"​เมื่อผม​จะกลับมาเขียนอีกครั้ง" ​โดย punei (ปั้นอี่)
"วิญญาณ...​รัก" ​โดย รันนรา
"เรื่อง​หมา หมา" ​โดย ใบตอง
"หาเท่าไหร่ก็ไม่เจอ!" ​โดย เล็ก โยธา
"สำนึก" ​โดย กัณฑ์เก้า

​ที่น่าดีใจด้วย​เป็นอย่างยิ่ง ก็​คือลุงเปี๊ยกของเรา ​ที่ "เขียนเรื่อง​​ไปเขียนบ่น​ไป" เหมือนน้าหมัก ทำให้ "นวนิยายตราแมว" กลาย​เป็นเรื่อง​อ่านสนุกจนไม่อยาก​จะรอนาน​ไปเสียแล้ว​

ภาพวาดฝีมือคุณกัลปจันทราก็เนียนขึ้น​ทุกวัน ​ได้อารมณ์​ทั้งหน้าตาท่าทาง​และสีสัน ​โดยเฉพาะภาพเด็กม้งสวมหมวกไหมพรม​ที่​กำลังอ้าปากหาว น่ารักมากทีเดียว

คุณรจนา ณ เจนีวา คุณพิลกริม​และลุงเปี๊ยก รวม​ไปถึงคุณนาม อิสรา คุณอิติฯ ต่างก็พากันแวะเวียนเยี่ยมเยียนให้​กำลังใจบรรดานักเขียนอยู่​เหมือนเดิมไม่​ได้ขาด ทำให้ไม่เหงา

สดๆ​ร้อนๆ​..ในหน้ากวีดิจิตอลก็​ได้คุณสล่าผินมาสร้างสีสันด้วย "รอยเหงา เงารัก" ​และ "วิมานพัง" ​โดยสลับ​กับ klaida "ฝนตก" ลองแวบ​ไปอ่านกันดูนะครับ​

คุณพลอยพนมคง​กำลังซุ่มเขียนเรื่อง​ใหม่อยู่​อย่างแน่นอน...​

​และขอกล่าวสวัสดีสำหรับผู้​ที่ยังไม่​ได้เอ่ยนาม คุณป้าหมู USA คุณแอ็ด จันท์กะพ้อ คุณพญาไฟ คุณวิทย์ แดงจันทร์ศรี คุณมะขวิด ฯลฯ

 

 
http://www.noknoi.com/magazine/series_cover.php?t=1204

 

 
S.E.A.WRITE AWARD (ของนักเขียนไทย)

นวนิยาย

"ลูกอีสาน" คำพูน บุญทวี (2522)
"คำพิพากษา" ชาติ กอบจิตติ (2525)
"ปูนปิดทอง" กฤษณา อโศกสิน (2528)
"ตลิ่งสูง ซูงหนัก" นิคม รายวา (2531)
"เจ้าจันทร์ผมหอมฯ" มาลา คำจันทร์ (2534)
"เวลา" ชาติ กอบจิตติ (2537)
"ประชาธิปไตยบนเส้นขนาน" วินทร์ เลียววาริณ (2540)
"อมตะ" วิมล ไทรนิ่มนวล (2543)
"ช่างสำราญ" เดือนวาด พิมวนา (2546)
"​ความสุขของกะทิ" งามพรรณ เวชชาชีวะ (2549)
"ลับแลแก่งคอย" อุทิศ เหมะมูล (2552)

เรื่อง​สั้น

"ขุนทอง...​เจ้า​จะกลับ​เมื่อฟ้าสาง" อัศศิริ ธรรมโชติ (2524)
"ซอยเดียวกัน" วาณิช จรุงกิจอนันต์ (2527)
"ก่อกองทราย" ไพฑูรย์ ธัญญา (2530)
"อัญมณีแห่งชีวิต" อัญชัน (2533)
"ครอบครัวกลางถนน" ศิลา โคมฉาย (2536)
"แผ่นดินอื่น" กนกพงศ์ สงสมพันธุ์ (2539)
"สิ่งมีชีวิต​ที่เรียกว่าคน" วินทร์ เลียววาริณ (2542)
"​ความน่า​จะ​เป็น" ปราบดา หยุ่น (2545)
"เจ้าหงิญ" บินหลา สันการาคีรี (2548)
"เราหลงลืมอะไร​บางอย่าง" วัชระ สัจ​จะสารสิน (2551)

กวีนิพนธ์

"เพียง​ความเคลื่อนไหว" เนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์ (2523)
"นาฎกรรมบนลานกว้าง" คมทวน คันธนู (2526)
"ปณิธานกวี" อังคาร กัลยาณพงศ์ (2529)
"ใบไม้​ที่หาย​ไป" จิระนันท์ พิตรปรีชา (2532)
"มือนั้น​สีขาว" ศักดิ์ศิริ มีสมสืบ (2535)
"ม้าก้านกล้วย" ไพวรินทร์ ขาวงาม (2538)
"ในเวลา" แรคำ ประ​โดยคำ (2541)
"บ้านเก่า" โชคชัย บัณฑิต (2544)
"แม่น้ำรำลึก" เรวัตร์ พันธู์พิพัฒน์ (2547)
"โลกในดวงตาข้าพเจ้า" มนตรี ศรียงค์ (2550)


ปีนี้ 2553 ​เป็นกวีนิพนธ์ วัน​ที่ 6 กันยายน รู้ผลครับ​

 

 
ต่อ​เนื่อง​กับ ๒๓ กุมภาฯ

​เพื่อนรัก.. ผม​กำลังสนใจ​กับผลสะท้อน​ที่เกิดจาก​ความจริง ​โดยเฉพาะกรณีเผยแพร่​ความจริงผ่านงานเขียน

​ที่ผ่านมาผมพบว่าฉากหรือการบรรยาย​ที่เกิดจากการผนวกประสบการณ์จริง ​จะมีเสน่ห์กว่าการเขียนตาม​ความคิดด้วยหลักเหตุผลเสมอ

ขณะ​กำลังเขียนเรื่อง​​แต่ง หากผมมองเห็นภาพเหล่านั้น​ชัดเจนในจินตนาการ สิ่ง​ที่เขียนก็ชัดเจนตาม​ไปด้วย ภาพในใจเหล่านั้น​​จะชัดเจนขึ้น​​ได้ ก็​เพราะมัน​เป็นภาพ​ที่เคยมีอยู่​จริง หรือ​ถ้าไม่เคยมีอยู่​ก็​ต้อง​เป็นภาพ​ที่ผ่านการ​ใคร่ครวญทุกแง่มุม อาจหยิบ​เอาเรื่อง​จริงอื่นมาผสานเข้า​กับเหตุการณ์ในเรื่อง​ จนกระทั่งเกิด​เป็นภาพเหตุการณ์ใหม่ขึ้น​

ภาพ​ที่เกิดในใจเหล่านี้ ​คือภาพ​ที่เกิดขึ้น​จริงชนิดหนึ่ง​ มันปรากฎขึ้น​แล้ว​ มันฉายชัดขึ้น​แล้ว​ ​และมันชัดเจนเพียงพอ​ที่นักเขียน​จะนำมาบันทึก​เป็นตัวอักษร​ได้

​ถ้าคราวใด ผมพยายามเขียนขณะ​ที่ภาพในใจยังไม่ชัด ผลงาน​ที่​ได้มันก็เบลอ แห้ง ​และบางทีก็ดูปลอม ​ความไม่จริง​ที่เผยออกมานั้น​ ทำลายสัมพันธ์​ระหว่างผู้เขียน​และคนอ่าน​ได้ ผู้อ่าน​ที่จริงจังอาจ​จะมองว่า​เป็น​ความไม่จริงใจของผู้เขียน ​และ​ถ้า​เขามองว่าผมไม่จริงใจเสียแล้ว​ สิ่ง​ที่เขียนออกมาก็ไร้ค่า

เคยอ่านพบว่ามีวิธีการเขียนชนิดหนึ่ง​ เรียกว่า exposition ​เป็นการเขียน​ที่บอกเล่าทื่อ ๆ​ ตรง​ไปตรงมา ไม่เติมสีสัน ไม่​ใช้​ความเปรียบ เพียงแสดงให้เห็นตามจริง เหมือนสิ่งของ​ที่วางอยู่​บนแท่นแสดงสินค้า ปล่อยให้สินค้ามันขายตัวมันเอง

​ถ้าสิ่ง​ที่เราเสนอในงานเขียนแบบ exposition นั้น​มันน่าสนใจจริง สิ่ง​ที่เขียนแบบทื่อ ๆ​ นั้น​ก็มีค่า​ได้เหมือนกัน มันแสดงให้เห็นว่า ​ความจริงนั้น​มีค่าสูงกว่าสำนวนโวหารซะอีก

---​

อ้ายลุงเปี๊ยกมันพยายาม​จะบอกอะไร​วะ? แฮ่ ๆ​ ไม่มีไรครับ​ ผมเพียงพยายามแชร์ประสบการณ์​ที่เกิดขึ้น​​ระหว่างการเรียนรู้วิธีเขียน เส้นทางมันทะลุผ่านภูมิประเทศใดบ้าง ผมก็เก็บมาเล่าให้ฟัง

ไอ้​ที่ผมค้นพบ​และนำมาโม้ให้ฟังนี้ นักเขียนรุ่นก่อนหน้า​เขาเคยพบ ​และนำมาบอกเล่าให้ฟังแล้ว​​ทั้งนั้น​ ​แต่อยากบอกว่า การ​ได้ย่ำเท้าลงบนเส้นทางด้วยตนเอง ​กับการดูรูปวิวสวย ๆ​ นั้น​ รสชาติมันห่างกันราวหนึ่ง​ร้อยปีแสงเองขอรับ

---​

ขอบคุณ@พิลกริมใน​ความปรารถนาดีมาก ๆ​ ครับ​ อยาก​จะปล่อยให้อัตตาละลายหาย​ไป​เป็นฟองอากาศเหมือนกัน ​เพราะเบื่อ​กับ​ความเจ้าเล่ห์ของอัตตาเต็มที มันคอย​จะหาเหตุผลให้เรา​ต้องหยั่งโง้นหยั่งงี้อยู่​เรื่อย ยอมรับว่าทุกวันนี้ผม​ต้องถกแขนเสื้อต่อสู้​กับมันอยู่​เสมอ

นักบวชเซนท่านหนึ่ง​ชื่อ คาตางิริ โรชิ เรียกการชักคะ​เย่อ​กับอัตตาว่า "การต่อสู้​กับเต้าหู้" ท่านบอกว่า เต้าหู้ทำมาจากถั่วเหลือง เนื้อเนียนแน่น มีสีขาว รสชาติจืดชืด ​และ​เป็นเรื่อง​เปล่าประโยชน์​ที่​จะสู้​กับเต้าหู้

ท่านคงมองเห็นว่า สู้กันทีไร เต้าหู้ก็เละทุกที ทำเสียของเปล่า ๆ​

​เอาเวลา​ไปทำสิ่ง​ที่ควรทำดีกว่า ท่านบอกให้อิ๊กนอร์มันครับ​ ไม่​ต้อง​ไปสนใจมัน ปล่อยมันไว้งั้นแหละ​

ผมก็พลอย​จะลืมอยู่​เรื่อย คิด​แต่​จะไฟติ้ง​กับเต้าหูไม่เว้น​แต่ละวัน พอพิลกริมพูดถึงมัน ผมก็นึกถึงท่านคาตางิริ โรชิ ​และก้อนเต้าหู้ขึ้น​มา​ได้ เออแฮะ.. อัตตา ​กับจิตเนี่ย มันคนละ​ส่วนกัน เต้าหู้​กับตัวเรามันก็คนละ​ส่วนกัน

สรุปว่าเย็นนี้ทำเมนูน้ำแดงกินดีกว่า.. หมูสับ เต้าหู้ เห็ดหอม ไม่เลวแฮะ

---​

อ้าว.. พญาไฟ แอบอ่านนวนิยายตราแมวด้วยเหรอ

 

 
บ่นอยู่​นั่นแหล่ะลุ๊ง ​เมื่อไร​จะลงนวนิยายตราแมวบท​ที่ 6 ซะที

 

 
สืบ​เนื่องจากบันทึก​เมื่อ 23 กุมภาฯ

ลุงเปี๊ยก​และรจนาคะ​

ปัญหาของ​ความกลัว ไม่กล้า ขี้เกียจ หรือชักแหยงๆ​ ​เมื่อคิดว่าคนอื่นทำ​ได้ดีกว่านั้น​ อยู่​​ที่ "อัตตา" ค่ะ​ (จากประสบการณ์​ส่วนตัวนะคะ​ ขอแชร์ประสบการณ์ด้วยคน)

เราคิดถึง​แต่ตัวเองมากเกิน​ไป ​ถ้าเราอยาก​เป็นอย่าง​ที่เราอยาก​เป็น ตราบใด​ที่มันยังไม่ทำให้​ใครเดือดร้อน ก็ไม่จำ​เป็น​ต้อง​ไป benchmark ​กับคนอื่นให้เสีย​ความ​เป็นตัวของตัวเอง ปล่อยให้ตัวเองละลายหาย​ไป​เป็นฟองอากาศน่า​จะดีค่ะ​

มนุษย์เราควร​จะมีอิสระ ทำในสิ่ง​ที่ตนอยากทำ ในสิ่ง​ที่สร้างสรรค์ มิใช่ทำลายหรือปล่อยให้​ความอับเฉามากัดกร่อนจิตวิญญาณ​ได้อย่างง่ายดาย ​ความปรารถนาของลุงเปี๊ยก​เป็นเรื่อง​ดี ​เป็นเรื่อง​สร้างสรรค์ ปลดปล่อยมันให้​เป็นอิสระค่ะ​ อย่าเก็บกักไว้​กับ "อัตตา" ตัวเองเลย​

ตัวตนของเรา ​ถ้า​เป็น​ไป​เพื่อคนอื่น ​จะมี​ความสุขค่ะ​ ​แต่​ถ้า​เป็น​ไป​เพื่อตัวเอง ​ความสุข​จะหา​ได้ยากค่ะ​

ด้วย​ความปรารถนาดีจาก​เพื่อนคนหนึ่ง​

เวลาล่วงเลย​มาจนป่านนี้
คาดว่า​เพื่อนของฉัน คงคิดตกแล้ว​...​.

 

 
มาชื่นชมภาพวาดพี่กัลป์ด้วยคนค่ะ​

ภาพวาดของพี่ พิลดูแล้ว​ ชวนให้นึกถึงใบหน้าคนวาด (​คือพี่กัลป์) สีหน้าของพี่คงฉายแววแห่ง​ความสุข ผ่อนคลายเวลาวาดแน่ๆ​ เลย​ค่ะ​ ภาพวาด​แต่ละภาพ ​แม้​จะวาดด้วยโปรแกรม ​แต่ก็แลดูละเอียดอ่อน ละเมียดละไมค่ะ​

​ส่วนลุงเปี๊ยก ก็อย่าเพิ่งท้อถอยนะคะ​ บางทีเราเขียน วันนี้ อาจ​จะยังไม่มี​ใครอ่านมากนัก ​แต่วันหนึ่ง​มันอาจ​เป็นวรรณกรรมบันลือโลก​ได้ค่ะ​

สวัสดีทุกๆ​ ท่านนะคะ​ ลุงปิง รจนา เจนีวา พี่แอ๊ด ป้าหมู คุณนาม คุณดอยสะเก็ด คุณอิติฯ ​และทุกๆ​ ท่านค่ะ​

 

 
ทะนุถนอม ทะนุถนอม ทะนุถนอม -- ขออนุญาตคัดคำผิด โพสต์​ที่แล้ว​ผมเขียนทะนุถนอมผิด​ไปจังเบอร์ ขอแก้คำผิดให้​เป็นถูกด้วยครับ​ ขออภัยทุกท่านเน้อ..

ทะนุถนอม v. (ถนอม, บำรุง, กล่อมเกลี้ยงเลี้ยงดู, ถนอมกล่อมเกลี้ยง, ฟูมฟัก) cherish, care - related. ประคบประหงม, ประคับประคอง

 

 
ขอชื่นชมรูปเด็กน้อย​ที่คุณพี่กัลป์ฯวาดครับ​ ใบหน้าเด็กน่า​จะวาด​ได้ยาก​ที่สุดในหมู่ภาพใบหน้ามนุษย์ ​เพราะมีเส้นสันน้อย การ​จะ​แต่งเติมให้​พอดีจึงยากกว่าใบหน้าคนชรามากนัก อีกอย่างพี่กัลป์ฯเลือกวาดภาพ​ที่แสดงท่าทางใบหน้า​ได้น่ารักมาก ภาพเด็กหาวหวอด ๆ​ อย่างนี้ไม่ค่อย​ได้เห็นครับ​

ปัญหาการแปลผลงานเขียนภาษาไทย​เป็นอังกฤษ ในประเด็นการ​ใช้สรรพนาม​ที่มี​ความต่างทางวัฒนธรรม ผมเสนอว่า พี่กัลป์ฯอาจจำ​เป็น​ต้องละทิ้ง​ความถูก​ต้องตรงตัวของคำ​ไปบ้าง ลอง​ใช้วิธีแปลให้ตรงตามบริบทของเรื่อง​ เช่น คำเรียก "น้อง" ใน​เมื่อ​ความหมายจริงหมายถึงภรรยาผู้เยาว์วัยกว่า หรือภรรยาผู้น่าปกป้องถนุถนอม หรือภรรยาอัน​เป็น​ที่รัก ก็อาจ​จะเลือกคำเรียกภาษาอังกฤษ​ที่ตรง​กับ​ความหมายแทน​ไปเลย​ น่า​จะ​ได้ผลดีครับ​

​ส่วนคำเฉพาะเช่น ช่อฟ้า ใบระกา พี่อาจ​จะเขียนทับศัพท์ Chorfah Bai-Raga แล้ว​ทำดอกจันทร์ เขียนฟุตโน้ตอธิบายคำพอให้ผู้อ่านเข้าใจ​ความก็น่า​จะเพียงพอครับ​

แค่แสดง​ความเห็นนะครับ​ ถูกผิดอย่างไร พี่กัลป์ฯโปรดวินิจฉัยอีกที

 

 
เห็นภาพเด็กของคุณ jasminek แล้ว​อดชื่นชมไม่​ได้ค่ะ​

ชอบค่ะ​ ​โดยเฉพาะสายตาของเด็กน้อย

 

 
สวัสดีค่ะ​

ขอบคุณ​ที่น้อง "ลุงเปี๊ยก" ​เอาเว็บของธรรมะมาแปะไว้ พี่คง​ต้องเข้า​ไปดูบ้างแล้ว​

ตอนนี้​กำลังมึนด้วยพยายามแปลเรื่อง​ขุนจามของคุณลุงปิง โห...​แค่เจอคำว่า "ช่อฟ้า ใบระกา" ก็มึนแล้ว​ ​ความไม่รู้ จึงพยายามหา​ความเข้าใจทางภาษาไทยก่อนนะคะ​ บางอย่างจากภาษาหนึ่ง​​ไปสู่ภาษาหนึ่ง​นั้น​ ​ต้องมีเข้าใจประเพณีของภาษานั้น​ด้วย ยกตัวอย่างแค่สามีคนไทยเรียกภรรยาว่า "น้อง" ​และภรรยาเรียกสามีว่า"พี่" ก็อธิบายให้​ใครเข้าใจไม่​ได้เลย​ เรื่อง​นี้การเรียกตัวละคร​จะเรียกตามประเพณีพี่น้องไทยมากๆ​ จนเหมือน​กับกลาย​เป็นชื่อของบุคคลคนนั้น​เลย​ เช่น "ลุงเหลือม" "ยาย" ทำให้นึกแล้ว​นึกอีกว่า​จะแปลอย่างไรแน่????

​ที่บ้าน​กำลังเย็นลงแล้ว​ค่ะ​ ปีนี้​จะ​เอาพริกขี้หนูเข้าบ้านหนึ่ง​ต้น ​ส่วนพริกชี้ฟ้า​ที่เพาะเอง ​โดยเริ่มเพาะในบ้านตั้งแต่เดือนมีนาคม สูง 2 ฟุต มีพริกหนึ่ง​เม็ด บอกเจ้าต้นพริกยักษ์แล้ว​ว่า​จะไม่นำเข้าบ้าน​จะปล่อยให้แข็งตายตอนหน้าหนาว​ไปเอง ไม่คุ้มเฝ้ารดน้ำ​และเกะกะ

ขอฝากคำสวัสดีคมาสู่ทุกๆ​ คน ขอให้เขียนคล่อง พบ​แต่​ความดีค่ะ​ น้องพิลฯ ​และน้องรจฯเจนีวานั้น​ ขอให้ทำงานอย่างมี​ความสุขนะคะ​

รูปเขียนคราวนี้​เป็นรูปเด็กม้งค่ะ​ ​เขามีโปรเจ็ก​เป็นการวาดรูปหมวกนานาชาติ เลย​วาดให้​เขารูปหนึ่ง​

 

 
เช้า​นี้คำแพงขอให้ช่วยหาไฟล์เสียงสวดมนตร์ ยอด​พระกัณฑ์ไตรปิฎก จึง​เป็นเหตุให้ผม​ได้กลับ​ไปเยือนเว็บ ลานธรรมเสวนา อีกครั้งหลังจากห่างหายไม่​ได้โผล่​ไป​เป็นปี

จึงถือโอกาส​เอามะพร้าวห้าวมาขายสวนเสียหน่อย​ ขอแนะนำเว็บ​ที่พูดคุยเรื่อง​พุทธศาสนาแห่งนี้​กับ​เพื่อนนกน้อยทุกท่านครับ​ ลานธรรมเสวนา มีรูปแบบ​เป็นเว็บบอร์ดพูดคุยเรื่อง​ธรรมะ​โดยฆราวาส​เป็น​ส่วนใหญ่ สิ่ง​ที่น่าสนใจ​คือ สมาชิกของบอร์ดนี้​ส่วนใหญ่​เป็นคนรุ่นใหม่​ที่สนใจด้าน​การปฏิบัติสมาธิอย่างจริงจัง มีภูมิรู้​และมีจิตกุศลแบ่งปันประสบการณ์กันในวงกว้าง

ดังนั้น​ ​ที่นี่จึง​เป็นดั่งเมืองท่าทางธรรม ​ที่​จะเชื่อมต่อ​ไปยังสิ่งดีงามจำนวนมาก

หากสนใจมิตรทางธรรม สิ่งแวดล้อมทางธรรม หรือตำรา แนวปฏิบัติ บทสวดมนตร์ ไฟล์เสียงสวด คำเทศน์ของ​พระอาจารย์ต่าง ๆ​ ซีดี หรืออีบุ๊ก หรือหนังสือธรรมะ​เป็นเล่ม ๆ​ ​ไปเริ่ม​ที่เว็บ ลานธรรมเสวนา ​จะพบสิ่ง​ที่​ต้องการ​ได้​ทั้งหมดครับ​

URL : ลานธรรมเสวนา http://larndham.org/

 

 
๑. ​เมื่อเขียนเรื่อง​ขนาดยาว​ไป​ได้สักหลายบท ผมก็ไม่​ได้เขียนตามลำพังอีกต่อ​ไป ตัวละครในเรื่อง​เริ่มขยับตัวเล่าเรื่อง​ของตนเองผ่านทางผู้เขียน ​แม้ผม​จะกำหนดเรื่อง​ราวล่วงหน้าไว้บ้างแล้ว​ ก็ใช่ว่า​จะบังคับให้เดินตรงแน่ว​ไปตาม​ความคิด​ได้ทุกอย่าง

ตัวละครบางตัว​จะพาออกนอกเส้นทาง ผมคล้อยตาม​ไปเรื่อย เพลิดเพลินพอสมควร กระทั่งมองเห็นท้องฟ้ากว้าง ​และ​ได้กลิ่นอายทะเลนั่นแหละ​ ผมจึง​ต้องประคองพวงมาลัย ตีวงโค้ง​เพื่อดึงเรื่อง​ให้กลับมาอยู่​บนถนนอย่างเดิม

๒. การควบคุมอ้ตราเร่งในการเล่าเรื่อง​ ​เป็นเรื่อง​ยาก อย่าง​ที่คุณนามฯเปรยไว้ข้างล่าง เขียนสั้น​ไปก็ห้วน เขียนเรื่อยเจื้อยก็ชวนหลับ ​ความ​พอดี​จะค้นพบ​ได้จากไหน ผมคิดถึงคุณทักษะ (ไม่ใช่ทักษิณนะจ๊ะ​) ​ต้องฝึกนานแค่ไหนนะ คุณทักษะถึง​จะมาอาศัยอยู่​​กับเรา

๓. ชัก​จะเห็นใจคนอ่าน ​เพราะรู้ว่าสิ่ง​ที่โพสต์​ไปนั้น​ มันยังไม่​ได้ถูกตกแต่งจนสำเร็จสมบูรณ์สำหรับการอ่าน เขียนทีละบทโพสต์​ไปทีละตอนแบบนี้ อยาก​จะทำโปรโมชั่นลด แลก แจก แถม ให้​กับผู้อ่าน​เป็นการสมนาคุณ​ที่กรุณาติดตาม

ขอบคุณ​ที่ช่วยอ่านครับ​

 

 
ในขณะ​ที่ผม​กำลังมึน ๆ​ เขียนอะไร​ไม่ออกกลับปรากฏว่า​แต่ละคอลัมน์ของศาลานกน้อยคึกคัก​เป็นอย่างยิ่ง มีงานใหม่ ๆ​ ของสหายนก​ทั้งหลายร่อนมาลงไว้เต็มหมดเลย​

ไว้มีเวลาอีกสักนิด​จะติดตามอ่านนะครับ​

ตามจริงผมเองก็ไม่​ได้สะดุดอะไร​หรอก ​แต่​เป็น​เพราะช่วงนี้เวลาว่างค่อนข้างน้อยมาก ๆ​

อันนี้เขียนให้ยืด ​เพราะ​ถ้าเขียนว่า "ไม่มีเวลา" ดูมัน​จะสั้น ๆ​ ทื่อ ๆ​

ถึงกระชับ​แต่ปราศจาก​ความนุ่มนวล!!

ผู้​ที่​แต่งหนังสือควร​จะเลือก​ใช้ให้เหมาะสม เขียนกระชับในบาง​ที่บางจังหวะก็​จะดูแข็งทื่อ เขียนร่ายยาวในบางครั้งก็​เป็นสิ่งฟุ่มเฟือย น้ำท่วมทุ่ง ผักบุ้งโหรงเหรง ​ได้​แต่น้ำไม่มีเนื้อ ขึ้น​อยู่​​กับสถานการณ์ของมัน

ขอให้ชาวนกทุกท่านจงมี​ความสุข​กับการงาน การท่องเ​ที่ยว ​และการขีดเขียนกันอย่างถ้วนทั่วนะครับ​

 

 
สวัสดีค่ะ​

โห...​น้องเปี๊ยกเขียนเรื่อง​แกงอ่อมทำให้พี่หิวเลย​ ข้าวเหนืยวร้อนๆ​ ด้วยแล้ว​​เอาอะไร​มาแลกก็คงไม่ให้

พี่​เอาเรื่อง​สั้นแปลมาลงเรื่อง​หนึ่ง​นะคะ​ ​เป็นของนักเขียนชาวอินเดีย

หวังว่าน้องพิลฯ น้องรจฯ น้องนาม น้องอิติ น้องพญาไฟ ​และทุกๆ​ คนคงสุขสบายดีนะคะ​

มีรูปสุดท้าย​เป็นรูปสีน้ำ สีน้ำมันผสม​และ​ใช้ brush head วาดภาพดิจิตอลนี่ดีมากอยู่​อย่าง​คือ ไม่​ต้องดมสี ไม่​ต้องห่วงเรื่อง​สีเปื้อนหน้า​และเสื้อผ้า ​เป็นรูปภาพหุ่นเล็กของโจหลุยส์​ที่เล่นในงานนพ​พระ กำแพงเพชรค่ะ​ เขียนจากรูปถ่าย​ที่ถ่ายเอง

ขอให้ทุกคนพบ​แต่​ความดีงามค่ะ​

 

 
สวัสดีทุกท่าน
ลุงปิง.พี่ลุงเปี๊ยก,พี่กัลป์ฯ,พี่นาม,พี่แฟน​พระสังข์,พิลกริม,พี่วิทย์,มะขวิด,สล่าผิน,สะเก็ดดอย
ทุกคนสบายดีนะครับ​

นส.เมรัย ​คือชีวิตของผมครับ​ ชีวิต​ที่ไม่ค่อยใสสะอาดเท่าไหร่
​แต่ก็ผ่านมันมา​ได้แล้ว​ครับ​

ว่างๆ​ก็เข้า​ไปอ่านกันนะครับ​ ถ้อยวลีอาจไม่ค่อยปราณีต (​กำลังเคี่ยวอยู่​อ่ะ) ​แต่ก็ตั้งใจครับ​ผม

 

 
สล่าผินแวะมาโพสต์บทกลอน "รักมากอยากพับฟ้า" ในห้องกวีดิจิตอลสามวันก่อน ผมอ่านคำว่าพับฟ้าครั้งแรกก็ชอบเลย​ นี่​เป็นการใส่กริยาลงบนคำนาม​ที่สะดุดใจ หากมองในมุมขนบนิยม ย่อม​เป็น​ไปไม่​ได้​ที่​จะพับผืนฟ้า ​แต่การหยิบคำกริยานี้มา​ใช้​กับฟ้า ช่วยร่นระยะทางห่างไกลของท้องฟ้าลงอย่าง​ได้ผลชะงัดนัก

งานวรรณศิลป์นั้น​ บ่อยครั้ง​จะเลือกแสดงนัยของคำ​เพื่อตอบสนองเรื่อง​ราว หากทำ​ได้ดีแล้ว​​จะส่งผล​โดยตรง​กับจิตใจผู้เสพ​และทำให้เกิดการจดจำขึ้น​ ​และการจดจำนั้น​ก็ประทับอยู่​นานไม่ลืม

ผมเคยอ่านจากไหนจำไม่​ได้ ​แต่จำรูปประโยค​ได้ชัดเจน ​เขาบรรยายว่า "เจ้าปลาวาฬเหลืองอ๋อยลอยตุ๊บป่องอยู่​ในโถชักโครก" ​เอาเถอะ​แม้ภาพประทับจากประโยคนี้​จะไม่ชวนชื่นใจ ​แต่มันสร้างการจดจำ​ได้แน่นหนามาก

ขออภัยหากภาพปลาวาฬนี้​จะ"โดน"เข้าแล้ว​​กับคุณผู้อ่านด้วย อิอิ..

 

 
แวะมาเยี่ยม​และทักทายนะคะ​ ช่วงนี้งานเข้ามาก ทำให้ไม่มีเวลาอ่าน​และเขียนเลย​

ดูเหมือนต่อมจินตนาการ​และแรงบันดาลใจมัน​จะหายๆ​ ​ไป

ยังไง ก็ขอให้ทุกคน​ที่เขียนสู้ๆ​ ต่อ​ไปนะคะ​ พิลกริม​จะแวะมาตามอ่าน​ไปเรื่อยๆ​ ค่ะ​


ก่อน​ไปขอแกงอ่อมลุงเปี๊ยก​กับคำแพงกินสักนิด

​ส่วนน้ำของคุณนาม พิลกริมละ ลด จนถึงขั้นเลิก​ไปนานแล้ว​ค่ะ​ อิๆ​ๆ​ๆ​

สวัสดีวันเสาร์ค่ะ​ ขอให้ทุกท่านสุขสันต์วันหยุดนะคะ​