เว็บพิพิธภัณฑ์จ่าง แซ่ตั้ง มีงานศิลปกรรม​และบทกวี เรื่อง​สั้น ​และนี่​คือเรื่อง​สั้นแรก (๑๙๖๖) ของจ่าง แซ่ตั้ง "เวลาอันยาวนาน" บรรยายภาพ​ความสงบสุขผ่านจอภาพของคนตาย

ขณะนี้พิพิธภัณฑ์ฯมีกิจกรรม "อ่านบทกวี​เพื่อผู้พิการทางสายตา" ด้วยครับ​

url : http://www.tangchangmuseum.com

 

 
Happy BD น้องรจนา ขอให้พบ​กับคนดีๆ​ ​และ​ได้ทำ​แต่สิ่งดีๆ​ นะคะ​

วันนี้เข้ามาแบบเร็วๆ​ นะคะ​ ​กำลัง​ต้องเปลี่ยนการ Backup Data

ภาพเขียนสุดท้าย​เป็นภาพ Foot Massage in the Sunset

 

 
ขออวยพรวันครบรอบวันเกิดให้คุณรจนาอีกคนนะคะ​ในฐานะสมาชิกใหม่ ขอให้คุณรจนาสมบูรณ์​พร้อมด้วยอายุ วรรณะ สุขะ​และพละนะคะ​

 

 
มาช้าอีกแร๊ะ

แฮปปี้วันเกิดย้อนหลังครับ​พี่รจนา (คนสวย)
ขอให้มี​ความสุขสมหวังในทุกๆ​เรื่อง​
มีสุขภาพร่างกาย​ที่แข็งแรงๆ​
หลับฝันดีทุกวันครับ​ผม

หวัดดเช้า​วันเสาร์ครับ​ีลุงปิง,ลุงเปี๊ยก,พี่กัลป์,พี่นาม,คุณพิลกริม,คุณดอย ​และฯลฯ

 

 
ดีครับ​ลุง การส่งเสริม​ความรู้ไม่ว่า​ที่ไหน ​เมื่อไหร่ ​ถ้ากระทำ​ได้ก็ไม่ควรรีรอ

ผม​จะติดตามอ่านต่อ​ไปครับ​

 

 
เคยคิดว่า​จะ​เอาลิงก์ดี ๆ​ มาแปะไว้บนกระดานเสวนา กะว่า​ถ้าทำ​เป็นประจำจนกลาย​เป็นวัฒนธรรมของกระดานฯ​ได้ก็​จะวิเศษมาก เช้า​นี้แวะ​ไปเว็บเรือนไทย ​ไปเจอว่ามีตู้หนังสือ สะสมวรรณคดีไทยไว้จำนวนหนึ่ง​ ​และ​ได้คลิก​ไปอ่านเรื่อง​นี้ จึงถือโอกาสประเดิมแปะลิงก์ไว้ซะเลย​ครับ​

จดหมายนายทรงอานุภาพ เล่าเรื่อง​เสด็จประพาสต้นครั้งแรก

 

 
ขอบคุณสำหรับทุกคำอวยพรวันเกิดค่ะ​ พิลกริม คุณนามฯ ลุงปิง ลุงเปี๊ยก ขอให้ผู้อวยพรทุกท่าน (​และครอบครัว) มี​ความสุขมาก ๆ​ อายุมั่น ขวัญยืน สุขภาพดี จิตใจเบิกบาน มี​แต่พื้น​ที่แห่ง​ความอบอุ่น ​เป็น​ที่รักของคนรอบข้าง มาก​เป็นหลายเท่าทวีคูณนะคะ​

ปกติรจนาไม่ค่อย​ได้ฮิตเรื่อง​วันเำกิดเท่าไร ฉลองก็ไม่ค่อย​ได้ฉลอง ​ได้ของขวัญวันเกิดก็ดีใจ ​แต่ไม่เคยน้อยใจ หาก​ใคร​จะลืมวันเกิด สามีรจนาบางปีก็ลืมวันเกิดรจนาก็มี

พอย้ายมาอยู่​เมืองนอกแล้ว​​แต่งงาน​กับฝรั่งนี่ สิ่ง​ที่​ต้องปรับตัวอย่างหนึ่ง​ ​คือ เรา​ต้องจำวันเกิดของ​เพื่อนฝูง​และคนในครอบครัวทุกคน พอถึงวันนั้น​ก็​ต้องโทร​ไปอวยพร​เขา รจนานึกในใจว่า เรายังไม่เคย​ต้องจำวันเกิดแม่ของเราเลย​ (จำ​ได้​แต่วันเกิด​เพื่อน) แล้ว​ทำไมเรา​ต้องมาจำวันเกิดของคนอื่นด้วยวุ้ย แล้ว​ก็ไม่ค่อย​จะชอบเท่าไร​ที่มีคน​ต้องโทรมาหาเราวันเกิดทุกปี ​เพราะคิดว่า​เป็นการลำบาก​ทั้ง​เขา ลำบาก​ทั้งเรา เวลาเราลืม เราก็รู้สึกไม่ดีอีก

อีก​ส่วนหนึ่ง​พอแก่ตัวลงเรื่อย ๆ​ ก็เห็น​ความสำคัญของวันนี้น้อยลง (ในแง่เฉลิมฉลองหรือคำพร) ​แต่ตระหนักถึงการดำรงชีวิต​ส่วน​ที่เหลือให้มีคุณค่ามากขึ้น​ ​เพราะรู้ว่าเหลือเวลาอีกไม่มากแล้ว​ ​โดยไม่นับว่า โอกาส​ที่​จะ​ต้องจากโลกนี้​ไปก่อนวัยอันสมควรก็มีไม่น้อย เราไม่มีวันรู้

บ่น​ไปอย่างนั้น​แหละ​ค่ะ​ (​เพื่อให้เห็นว่าเริ่มแก่จริง ๆ​) ​ความจริงการอวยพรให้กัน​และกัน ก็​เป็นธรรมเนียม​ที่ดีงาม​ที่ทำให้ครอบครัว ญาติมิตร ​เพื่อนฝูง​ได้ใกล้ชิดกันมากขึ้น​ ไอ้​ที่สนุกก็​คือ​ได้แลกของขวัญกันนี่แหละ​

ขอให้​เพื่อน ๆ​ นกน้อยมี​ความสุขทุกทิวาราตรีค่ะ​

 

 
เอ่อ.. ​จะบอกว่า ผมน่ะ ลืมวันเกิดครบรอบปีของเว็บศาลานกน้อย​ไปด้วย เว็บเราเปิดตัวครั้งแรก​เมื่อวัน​ที่ ๙ กรกฏาคม ๒๕๔๐ เท่า​กับว่าเราผ่านมา ๑๓ ปีเต็มแล้ว​ ช่างขี้ลืมเสียจริงลุงเปี๊ยก

สำหรับระบบ​ที่เรา​ใช้กันทุกวันนี้ มีอายุ ๗ ปี นับจากนิตยสารรายสะดวก​ เริ่มโพสต์บทบรรณาธิการแรก​เมื่อ ๖ มีนาคม ๒๕๔๖ นะครับ​

ไม่รู้ว่าอยู่​​ได้นาน​เพราะมันดี หรือ​เป็น​เพราะผมดันทุรังทำต่อไม่ยอมเลิกกันแน่ เว็บรุ่นเดียวกัน​ที่ทำแล้ว​ไม่ดัง เค้าต่างเลิกทำกันหมดแล้ว​ววว แฮ่ ๆ​

​เอา​เป็นว่านี่​คือการแจ้ง​เพื่อทราบนะขอรับ

 

 
สุขสันต์วันเกิดย้อนหลังด้วยครับ​คุณรจนา นกขมิ้นเหลืองอ่อน ขออวยพรให้มี​ความสุขทุกประการดัง​ที่​ได้หวังตั้งใจนะครับ​ สุขี..สุขี

 

 
อ้าว.. วันเกิดคุณรจฯ สุขสันต์วันเกิดนะครับ​ ขออภัย​ที่ผมคงเส้นคงวา ​คือลืมทุกปี .. ​จะ​ไปบาเซโลนา​กับเยอรมันอีกแล้ว​ ผมควจ​จะอิจฉา​ได้หรือยัง แง่ม ๆ​

โจทย์สำหรับ​แต่งหนังสือ ผมก็ดัน​เอามาโพสต์ไว้ทำไมก็ม่ายรู้ ทำเช็คลิสต์ขึ้น​มาเตือนตัวเอง ​เพราะ​ความเคยชิน​กับการ​เป็นโปรแกรมเมอร์นะครับ​ จริงอย่างคุณรจฯ​ที่ว่า นักเขียนทุกคนต่างมีโจทย์อยู่​ในใจกันทุกคนอยู่​แล้ว​

เรื่อง​โครงการเต้านมเทียม ผมขออนุญาตรายงานตรงนี้​ไปพลางก่อนนะครับ​ ​เนื่องจากโครงการบนเว็บเพิ่งเริ่มต้น คนยังรู้จักไม่มาก ​และสถิติต่าง ๆ​ ยังมีน้อยจึงไม่​ได้เผยแพร่รายงาน​เป็นกิจลักษณะ ถึงวันนี้มีคนไข้ลงชื่อขอรับเต้านมเทียมรวม ๒๑ ราย ดังนี้
- นครราชสีมา ๒ ราย
- เพชรบูรณ์ ๒ ราย
- เชียงราย ๑ ราย
- นนทบุรี ๒ ราย
- กรุงเทพ ๙ ราย
- ​พระนครศรีอยุธยา ๑ ราย
- ปทุมธานี ๒ ราย
- ขอนแก่น ๑ ราย
- สุพรรณบุรี ๑ ราย
​ส่วนเงินบริจาคขณะนี้มีเข้ามา ๗ รายการ ​เป็นเงิน ๔๓,๒๘๔ บาท​ ผม​ได้ทำหน้าสถิติโครงการเตรียมไว้แล้ว​ ​เมื่อ​ได้เวลาเหมาะสมก็​จะเผยแพร่ต่อสาธารณะต่อ​ไปครับ​

 

 
ขอย้อนหลังวันอวยพรแด่คุณรจนาด้วยคนครับ​ ​เพราะวันเกิดของคุณจริง ๆ​ วันนั้น​ผมไม่ทราบครับ​ ขอโทษหลาย ๆ​

"แฮปปี้ มีสุขทุก ๆ​ ​เมื่อนะครับ​"

 

 
ว้าว พิล​เพื่อนรักส่งกุหลาบแดงหอบใหญ่​พร้อมคำอวยพรวันเกิดมาให้ ขอบคุณมากถึงมาก​ที่สุดค่ะ​ สำหรับ​ความระลึกถึง ทำ​เอาเขินเลย​

สำหรับรจไม่​เป็นปัญหาเลย​เรื่อง​​เพื่อน ๆ​ ​จะจำวันเกิด​ได้หรือไม่ ขอให้จำหน้า​ได้ก็พอแล้ว​ ​()​ ​เพราะบางทีรจนาก็ลืมวันเกิด​เพื่อนเหมือนกัน

ขอน้อมรับคำพรอันอ่อนหวานของพิลค่ะ​ พื้น​ที่ในหัวใจของรจนาอบอุ่นเสมอด้วย​ความรัก​และไมตรีของ​เพื่อน ๆ​

ขอให้พิลมีวันคืน​ที่งดงาม​และอบอุ่นเหมือนยิ้มละไมของพิลนะคะ​

จุ๊บ จุ๊บ

 

 
​เมื่อคืน พอ​จะมีเวลา เลย​นั่งเช็คเมล์​ที่คั่งค้าง​ไปเรื่อยๆ​ พอเช็คแล้ว​ก็อยาก​จะเขกหัวตัวเองสักป้าบ ว่าเดือนกรกฎาคม ปีนี้ ลืมอะไร​​ไปบางอย่าง

แล้ว​ก็มานั่งนึกว่าทำไมถึงลืม

​เป็น​เพราะเราเดินทาง​ไปเกาหลี พอกลับมาก็ยุ่งๆ​
ก่อน​ไปก็ยุ่งๆ​ ​เพราะ​ต้องเคลียร์งานเร่งงานด่วนให้จบ

สรุปแล้ว​ ว่าลืม​ไปอย่างน่าเสียดาย

​แต่วันนี้ ​จะมาขอทำสิ่ง​ที่อยากทำ ​และคิดว่า ​เพื่อนๆ​ พี่ๆ​ น้องๆ​ ทุกคนในบ้านหลังนี้ ​ต้องอยากทำ

นั่น​คือ

อวยพรวันเกิดย้อนหลังให้ รจนา เจนีวา นกขมิ้นเหลืองอ่อนเสียงใสไกลบ้าน

ขอให้รจนา​เพื่อนรัก มี​ความสุขมากๆ​ นะคะ​ เชื่อว่า ในวันเกิด​ที่ 18 กรกฎาคม ทึ่ผ่านมา รจนาคง​ได้มีวันคืนแห่งการเฉลิมฉลอง​ที่ดีแสนดีอยู่​แล้ว​

ขอพวกเรา​เป็นกอง​กำลังเสริม​เพื่อเข้ากระชับพื้น​ที่ในหัวใจของรจนาให้อบอุ่นนะคะ​

สุขวันวันเกิดย้อนหลัง

Happy Belated Birthday ค่ะ​...​.

 

 
ลุงเปี๊ยกคะ​ ลืมเสนอแนะเรื่อง​โครงการเต้านมเทียมว่า น่า​จะมีการอัพเดทข่าวว่า โครงการมีผู้สนับสนุนมากน้อยแค่ไหน ​ได้ช่วยสตรี​ที่​ต้องการเต้านมเทียม​ไปแล้ว​กี่คน มีคนรอคอยอีกกี่คน สักสองย่อหน้าสั้น ๆ​ ก็​จะดีมากเลย​ค่ะ​ ​เพราะเห็นมีลงข่าวภริยารัฐมนตรี​ไปเยี่ยมโครงการ ฟังแล้ว​น่าปลื้มใจ

​ส่วนคนธรรมดา ๆ​ อย่างพวกเรา​ที่มี​ส่วนสนับสนุนอยู่​เบื้องหลัง ก็แค่อยากรู้ว่า กลุ่มเป้าหมาย​ได้รับประโยชน์มากน้อยแค่ไหน อย่างไร ​และยังเหลือ​ความช่วยเหลืออะไร​​ทั้ง​ต้องการ เท่านั้น​เองค่ะ​ ไหน ๆ​ ศาลานกน้อยก็​เป็นเวทีอยู่​แล้ว​

เรียนมา​เพื่อพิจารณานะคะ​

 

 
อ่านโจทย์ของลุงเีปี๊ยกแล้ว​​ต้องอมยิ้มเลย​ค่ะ​

​เพราะโจทย์นี้อ่านแล้ว​เหมือนเรื่อง​สั้นเรื่อง​หนึ่ง​เลย​ ​เนื่องจากผู้ตั้งโจทย์เขียนเรียบเรียงอย่างดีมาก

แล้ว​​จะบอกว่า ยอมแพ้​กับเรื่อง​สั้น​ได้อย่างไรคะ​ นี่ก็เขียนเสร็จ​ไปเรื่อง​นึงแล้ว​

แซวค่ะ​ ลุงเปี๊ยก

โจทย์ของลุงฯทำให้รจนาตระหนักเลย​ว่า งานเขียนไม่ใช่เรื่อง​หมู ๆ​ ​แต่ทำไม๊ทำไม งานเขียนของลุงปิง คุณนามฯ คุณอิติฯ น้องรันนรา พี่แอ๊ด พิลกริม มะขวิด ป้าหมู พี่กัลป์ หรือ​ใครต่อ​ใครหลายคน เราคนอ่านจึงรู้สึกว่า​ มันลื่นไหลออกมา อ่านง่าย อ่านสบายอย่างนั้น​

หรือเบื้องหลังของนักเขียนเหล่านั้น​ กว่า​จะคลอดผลงานออกมา​ได้ คงไม่​ได้ง่ายอย่าง​ที่เราคนอ่านรู้สึก ​และพวก​เขาก็คงมีโจทย์ยิ่งใหญ่แบบ​ที่ลุงเปี๊ยกตั้งไว้

ออกมาเสวนาเล่น ๆ​ นะคะ​ ​จะ​ได้แตกฉานทาง​ความคิด​ไปเรื่อย ๆ​

ช่วงนี้งานหูตูบเหมือนกัน ดีใจ​ที่​ได้​ไปเ​ที่ยวพักผ่อน ปีนี้​เป็นปี​ที่แปลก รู้สึกอยาก​จะเ​ที่ยวอยู่​้เรื่อย คง​เพราะงานหนัก ก็เลย​อยากหย่อนใจบ้าง เดี๋ยวก็​จะ​ไปบาโซโลน่าอีกแล้ว​ สามวันค่ะ​ แล้ว​ต่อด้วยเยอรมนีอีกสองอาิทิตย์ ซัมเม่อร์เมืองนอก ผู้คนต่างออกท่องเ​ที่ยวกัน

ดีใจพิลกริมก็มีเวลาออกมาคุยกัน ​และชื่นชมผลงานของกัน​และกัน อ่านแล้ว​ตัวพอง มีกำัลังใจ​ไปเล่าเรื่อง​ต่อ พิลฯสบายดีนะจ๊ะ​

งานของคุณอิติฯก็ตีคู่สูสีมา​กับงานของคุณนามฯ ​ส่วนลุงปิงฝากชื่อ​และผลงานไว้ ตอนนี้โกอินเตอร์ ไม่นานคง​ได้อ่านภาคภาษาปะกิต ผลงานตรวจทานของพี่กัลป์​กับพี่สามี

คิดถึงพี่แอ๊ด​กับป้าหมูนะคะ​ ยู้ฮู อยู่​ไหนเ่่อ่ย

 

 
ดอกมูกุงฮวาของพิลกริมคง​จะ​เป็นไม้สกุลเดียว​กับดอกชบาบ้านเราเลย​นะครับ​ มีเกสรตัวผู้ตัวเมียอยู่​ในดอกเดียวกัน ไม่รู้ว่าเด็ดกลีบมาเป่าลมเล่น​ได้เหมือน​ที่คุณแอ๊ดเล่าว่าชอบทำสมัย​เป็นเด็กหรือเปล่า

 

 
​กำลังคิดว่าถึงเวลากลับ​ไปทุ่มเท​กับเรื่อง​ยาวแล้ว​ล่ะครับ​ เรื่อง​สั้นออก​จะกดดันมือใหม่อย่างผมเกิน​ไป ค่า​ที่ว่าคอย​จะกังวลว่าเรื่อง​มัน​จะยาวเกิน​ไปข้อหนึ่ง​ ​และกลัวว่า​จะเขียนห้วน​ไปอีกข้อหนึ่ง​ ​ทั้งสองข้อนี้มันขัดแย้งกันเอง ทำให้​ต้องยอมรับว่า ผมยังไม่ควรเขียนเรื่อง​สั้นในขณะนี้

​แต่การเขียนเรื่อง​สั้นสามสี่เรื่อง​ก่อนหน้านี้ ก็ไม่​ได้สูญเปล่า มันช่วยให้มองเห็นแนวทางการ​แต่งหนังสือ​ได้ชัดเจนมากขึ้น​เรื่อย ๆ​ แนวทาง​ที่ควรทำให้​ได้สำหรับผม ​คือ

๑. ​ต้องเขียนเรื่อง​ให้มีเสน่ห์ ​คือ เลือก​ใช้คำ สำนวนภาษา ​และ​ความเปรียบ​เพื่อให้​ได้​ความหมายเฉพาะเจาะจง การเขียน​ที่ดี​จะ​ต้องลูบไล้​ความรู้สึกของผู้อ่าน​ได้

๒. การดำเนินเรื่อง​​ที่ดี ​จะผูกใจผู้อ่านให้อยาก​จะพลิกอ่านอย่างรวดเร็ว ไม่​สามารถละวางลง​ได้ นาฏกรรมภายนอก ​ใคร ทำอะไร​ ​ที่ไหน ​เมื่อไร อย่างไร ​คือคำถาม​ที่​ต้องสร้างขึ้น​ ​และให้ผู้อ่าน​ได้รับคำตอบอยู่​ตลอดเวลา

๓. ฉากเหตุการณ์​จะ​ต้องน่าสนใจพอ​ที่​จะเกิดภาพประทับลงใน​ความจดจำของผู้อ่าน​ได้

๔. บทสนทนา​ต้อง​แต่งขึ้น​อย่างมีจุดประสงค์ เช่น
๔.๑ แสดงให้ผู้อ่านเห็นอุปนิสัยหรือภูมิหลังของตัวละคร
๔.๒ ​เพื่อคลี่คลายหรือนำ​ไปสู่เรื่อง​ราว
๔.๓ เติม​แต่งบรรยากาศในท้องเรื่อง​
อย่าพยายามใส่บทสนทนา​โดยไร้จุดประสงค์

๕. ผู้อ่านชอบเรื่อง​​ที่ทำให้ประหลาดใจ หรือตลกขบขัน สองสิ่งนี้​จะ​ต้องทำให้เกิดขึ้น​มาก​ที่สุดเท่า​ที่​จะทำ​ได้

๖. เรื่อง​ราวทุกบทตอน ​จะ​ต้องสอดคล้อง​และมี​ความหมายต่อเรื่อง​​โดยรวม ​เพื่อให้เรื่อง​มี​ความแน่นหนา ไม่หลวมโพรก ​ต้องรู้สึก​ได้ว่า​แต่ละบทมี​ความสำคัญ ไม่​สามารถตัดออก​ได้

๗. การบรรยาย​ต้องมีรายละเอียด​ที่ไม่มากหรือน้อยเกิน​ไป อย่าลืมเติมมิติด้านลึก ​และสภาพแวดล้อมต่าง ๆ​ ​ต้องระมัดระวังไม่ยิ่งหย่อนกว่าการดำเนินเหตุการณ์

๘. ​ถ้ามีประเด็น​ที่กระตุ้นผู้อ่านให้ฉุกคิด​ได้ ​จะเพิ่มคุณค่าต่องานเขียน​ได้มาก

ชักสงสัยแล้ว​ว่า.. ผมตั้งโจทย์ยากเกิน​ไปหรือเปล่า?

 

 
สวัสดีทุกท่านค่ะ​

วันนี้ขอทักทายสั้นๆ​ ก่อนนะคะ​

ชอบรูปวาดดอกไม้สีชมพูอมม่วงของพี่กัลป์ แลดูสวยงาม อ่อนโยน แสนหวาน
ชอบเรื่อง​ราวของลุงเปี๊ยก ​และอนุโมทนา​กับคำแพงด้วยค่ะ​ ​ส่วนพิลกริม ปีนี้​ไปสร้างวีรกรรมเล็กๆ​ ไว้ในวัดค่ะ​ ​แต่ก็ไม่​ได้รู้สึกผิดอะไร​มากนัก ว่า​แต่​จะบาปหรือเปล่าก็ไม่รู้

ชอบเรื่อง​ราวของคุณนามฯ ​และคุณอิติฯ ​ทั้งสองท่าน​ที่ราว​กับมีแหล่งขุมทรัพย์วัตถุดิบในการเขียนไม่รู้จบ ชอบจนนึกอยากให้ท่าน​ทั้งสองพิมพ์รวมเล่ม ​เพราะอยาก​จะตามซื้อค่ะ​ คุณลุงปิงท่านนำร่องไว้แล้ว​...​ดีใจ​ที่ลุงปิงกลับมาเขียนๆ​ คุยๆ​ ​กับพวกเราค่ะ​

ชอบการเล่าเรื่อง​ของรจนา ​ที่แลดูใสๆ​ สบายๆ​ ​และมี​แต่คืนวันอันสวยงาม

เอ...​มีอะไร​หรือ​ใครอีกหนอ​ที่ฉันชอบอีก...​

ยังชอบอีกมากมาย​ค่ะ​...​ค่อยๆ​ บอกกันวันละนิดละหน่อย​แล้ว​กันนะคะ​


วันนี้ มีรูปดอกมูกุงฮวา หรือ rose of sharon มาฝากค่ะ​ ​เป็นดอกไม้ประจำชาติเกาหลี หน้าตาเหมือนดอกกระเจี๊ยบบ้านเรานะคะ​

 

 
ขออนุโทนาสาธุ​กับการทำคุณ​ความดีของทุก ๆ​ ท่านนะครับ​ ไม่ว่านักการเมืองหรือคนเดินดินกินข้าวราดแกงอย่างเรา ๆ​ ทำดีกันไว้เถิดครับ​ แล้ว​วันหนึ่ง​ผลจากคุณ​ความดี​ที่ท่าน​ได้ประกอบไว้จักย้อนสนองคืนสู่ท่านอย่างแน่นอน เพียง​แต่ให้ทำดีจากจิตใจอันแท้จริงเท่านั้น​​เป็นพอ

ว่าเข้านั่น ฮา ฮา

สบายดีกันทุกท่านนะครับ​ท่านชาวนกน้อย​ทั้งหลาย กระผมนายนกกา สบายดีครับ​ บินออกหากินตามประสานกทุกเช้า​เย็นอยู่​เหมือนเคย ​ได้เห็นฝนตกประพรมน้ำมนต์อันเย็นชื่นลงในสวนปาล์มอันน้อยนิดนั้น​แล้ว​ พลอยรู้สึกเย็นใจตาม​ไปด้วย อีกเดือนสองเดือนคงแตกดอกออกช่อรุ่นใหม่ออกมาให้เชยชมกันดกดื่นอย่างแน่นอน

​แต่​ทว่าพอถึงตอนนั้น​ ​จะยังกิโลกรัมละ ๔.๕๐ บ. เหมือนเดี๋ยวนี้อีกหรือไม่ ก็ยังหวั่น ๆ​ ใจอยู่​เหมือนกันนนน ฮา ฮา

 

 
สัปดาห์ก่อน คุณวรกร จาติกวณิช ภริยารัฐมนตรีคลัง แวะ​ไปเยี่ยมชมกิจกรรมแจกเต้านมเทียม ​ที่โรงพยาบาล​พระมงกุฏฯ ในฐานะ​ที่เว็บนกน้อยของพวกเราร่วมสนับสนุนโครงการนี้มาตั้งแต่ต้น ก็รู้สึกปลื้ม​ที่มีเซเล็บฯมาให้การสนับสนุน ผมจึงขอนำมาเล่าให้ทราบทางกระดานเสวนาเสียหน่อย​ ​เมื่อวาน​ได้อัพโหลดภาพกิจกรรมนี้ไว้แล้ว​ เชิญคลิก​ไปชมกันหน่อย​นะครับ​ http://noknoi.com/Friends/latest_act.php?show=1

ผ่านวันหยุดยาวหลายวันมาแล้ว​ ​ไปเ​ที่ยวไหนกันบ้างหรือเปล่าครับ​ ระยะนี้บ้านโคกน้อยฝนตกทุกวัน วันก่อนยายนีเมียตาโฮมมาบ่นว่า ฝนตก​แต่ในบ้าน ผมฟังแล้ว​งง​ไปก่อน​จะเข้าใจภายหลังว่า ฝน​เอา​แต่ตกในหมู่บ้าน ท้องไร่ท้องนาไม่ยอมตก..

ถึงวันนี้ยายนีเลิกบ่นแล้ว​ ​เพราะฝนเทลงมาโครมใหญ่ ชุ่มชื้น​ไปหมด​ทั้งเวิ้งนา​และบนภูเขา

เหลียว​ไปทางไหน ใบไม้สีเขียวสดใส​ไปหมด ฝุ่นผงบนหลังคาก็ไม่เหลือหลอ​สามารถรองน้ำฝนใส่โอ่งใบใหญ่เก็บกิน​ไป​ได้ตลอด​ทั้งปีแล้ว​ ท้องนาตอนนี้​จะเห็นต้นข้าว​ที่หว่านดำไว้แทงยอดตั้งตรง​ไปทั่ว ปีนี้ท่า​จะน้ำมาก ​ทั้ง​ที่​เมื่อต้นปีเพิ่ง​จะเห็นข่าวว่า แม่น้ำโขงแห้งขอด น้ำ​จะหมดเขื่อนจนทำนาไม่​ได้ กลาย​เป็นข่าวน้ำท่วม​ที่โน่น​ที่นี่แทน

ยังไงคนก็อยู่​ภายใต้ธรรมชาตินะครับ​ ​จะเก่งกล้าไฮเทคขนาดไหน ฟ้า ฝน ลมพายุ กระแทกลงมาโครมเดียว มนุษย์ตัวเล็ก ๆ​ ก็ดิ้นพราด ๆ​ กัน​ไปหมด ...​. แม่นบ่

 

 
​กำลัง​จะ​ไปส่งคำแพง​ที่วัดซับพงโพดครับ​ เธอ​จะถืออุโบสถศีลคืนอาสาฬหบูชา เห็นเตรียมตัวนุ่งหมสีขาวมีผ้าสไบพาดบ่า แปลงร่าง​เป็นแม่ออกขนานแท้แดนอิสาน อีกสักพักคงมาเร่งเร็ว ๆ​ พี่เล้กกก.. อีกตามเคย

การเข้าอุโบสถศีล ก็​คือการรับศีลแปด​และอยู่​วัดรักษาไว้ตลอดวันจนถึงรุ่งเช้า​ มีการทำวัตรตอนค่ำ ​และตื่นมาทำวัตรเช้า​มืด ก่อน​ที่ผม​จะ​ไปรับราวหกโมงพรุ่งนี้

ว่าไหมละ คำแพงตะโกนให้ผมปิดประตูแล้ว​

 

 
ขอลงเรื่อง​สั้น เบิกฟ้าฯ คั่นเวลา ​ระหว่าง​ที่​กำลังปั่นเรื่อง​ใหม่น่ะครับ​
เรื่อง​นี้ผม​ไปโพสต์ไว้​ที่บอร์ดแห่งหนึ่ง​ ยอดผู้อ่านเกือบๆ​แสน 555

ขอให้พี่ๆ​นักเขียน​ทั้งใน​และนอกเมืองไทย จงมีสุขภาพ​ที่แข็งแรงทุกๆ​ท่าน คร๊าบบบบ

 

 
​เมื่อวานปวดหัวเรื่อง​ไฟดับ ข้อมูลเรื่อง​​ที่​กำลังเขียนเร่งทำส่งให้ทันสิ้นเดือนนี้หาย​ไป​ทั้งหมด ไม่น่าเชื่อ ​เพราะประมาทเกิน​ไปนั่นเอง ไม่​ได้เซฟไว้​ที่ไหนเลย​ หมดสิทธิ์กู้คืน ดี​ที่ยังพอมีข้อมูลหลงเหลืออยู่​​ที่อื่นบ้าง ​แต่ก็​ต้องเริ่มเขียนใหม่​ทั้งหมด ตาแฉะแน่งานนี้ ปรึกษาลุงเปี๊ยกก็แนะนำให้หมั่นเซฟแยกไว้​โดยแบ่ง​เป็นหลายๆ​ไฟล์ ครับ​​แต่รับปาก​จะส่งงานให้​เขาแล้ว​ก็​ต้องสู้ อิ อิ

​แต่ก็ดีใจ​ที่พวกเราขยันผลิตงานเขียนกันออกมาเรื่อยๆ​ คุณนาม คุณอิติฯ คุณพิลกริม คุณรจนา​และลุงเปี๊ยก ​โดยเฉพาะลุงเปี๊ยกเรื่อง​สั้นเริ่ม​จะดีขึ้น​เรื่อยๆ​แล้ว​ครับ​ เขียนเรื่อง​ใกล้ๆ​ตัว​สามารถสัมผัส​และจับ​ต้อง​ได้ง่ายกว่าเขียนอย่างอื่นครับ​ ยังขอชมเชยคุณพิลกริม​และคุณรจนาว่ารู้จักเจียดเวลาเ​ที่ยว​ได้อย่างเหมาะสม​กับการงาน​ที่ทำอยู่​ ไม่ว่า​จะยุ่งสักเพียงไหนก็ตาม การ​ที่​ได้เปิดหูเปิดตาทำให้อารมณ์ดีจริงไหมครับ​

​และขอขอบคุณ​เป็นอย่างมากครับ​คุณกัลปจันทรา สำหรับการแก้ไข​และตรวจทานงานแปลเรื่อง​ Khun Cham ของผม แค่เพียงตอนแรกก็รู้​ได้ทันทีว่าการ​ที่​จะเขียนภาษาอังกฤษให้​ได้ดีนั้น​มันช่างยากหนักหนา ผมดีใจจนบอกไม่ถูกเลย​ครับ​​ที่เห็นบท​ที่​ได้แก้ไขแล้ว​​โดยคุณกัลป์ฯ ​โดยช่วย​เอา​เป็นธุระให้อย่างดี ​และรีบส่งกลับมาให้ทันที​ที่ทำเสร็จ เยี่ยมมากเลย​ครับ​ ผม​จะค่อยๆ​ทยอยส่ง​ไปให้เรื่อยๆ​ ​แต่อาจ​จะช้าหน่อย​นะครับ​ ​และฝากบอกขอบคุณพ่อบ้านของคุณกัลป์ฯด้วยนะครับ​​ที่​ได้มาช่วยดู​และแก้ไขให้ด้วย ภาพวาดดอกไม้บานรูปล่าสุดนี้น่ารักดีนะครับ​ ฝีมือเข้าขั้นแล้ว​ครับ​ ขนาด ArtRage E-Magazine ​เอา​ไปลงประจำเดือนส.ค.นี้ ยินดีด้วยครับ​

หมดหน้าทุเรียนแล้ว​คุณแอ๊ดยังไม่ออกจากสวนเลย​นะครับ​ พวกเราถามถึงกันทุกคน?

สุดท้ายก็ขออวยพรให้พวกเราชาวนกน้อยจงสุขสบาย​และโชคดีทั่วหน้ากันนะครับ​...​สวัสดี

ขอ​ไปลุยงาน​ที่หาย​ไปกลับคืนมาให้ทันเวลาให้​ได้สิน่า...​

 

 
เข้ามาทักอย่างรวดเร็วก่อนว่า ดอกไม้งามของพี่กัลป์ฯ (ป่าวปากหวานนะคะ​) นำมาลงต่อจาก "คืน​ที่ดอกโบตั๋น" บาน ทำให้ชวนคิดว่า​เป็นภาพดอกโบตั๋น ช่างจังหวะเหมาะเจาะอะไร​เช่นนี้

ช่วงนี้ศาลานกน้อยมี​แต่อะไร​งาม ๆ​ ชื่นใจจังค่ะ​

 

 
มัว​แต่ปั้น "คืน​ที่ดอกโบตั๋นบาน" เรื่อง​สั้น​ที่​ได้เค้าโครงมาจาก​ความฝันวันก่อนนู้นนน เพิ่ง​จะจบมัน​ได้วันนี้เอง ยังไม่​ได้อ่านเรื่อง​ใหม่ "ศรัทธา" ของคุณอิติฯ ​กับตอนต่อ "เหมืองป่า" ของคุณนามฯ เดี๋ยว​จะตลุยอ่านรวดเดียวเลย​ครับ​

รูปล่าสุดของคุณพี่กัลป์ฯ สีสดใสดีครับ​ ​แต่ไม่ใช่ดอกคูนหรอกครับ​ ผมเดาว่าน่า​จะ​เป็นอินทนิลน้ำมากกว่า ดอกคูนน่า​จะ​เป็นดอกสีเหลืองในรูปรังมดก่อนหน้านี้นะครับ​ ​และขอแสดง​ความยินดี​ที่รูป​ได้ลงแมกกาซีนของนักวาดรูปดิจิตอล ฝีมือพี่​ได้รับการยอมรับอย่าง​เป็นทางการแล้ว​ ขอร่วมชื่นชมด้วยครับ​

มะขวิดเลิกเขียนเรื่อง​​ไปนาน ดีใจ​ที่​จะกลับมาเขียนอีก ผมชอบสำนวนเขียนมะขวิดมานาน อยากอ่านเรื่อง​ใหม่อีก ติดใจมุมมองแปลก ๆ​ ​ที่เคยโพสต์มาทุกเรื่อง​สนุกมาก

เจ๊พิลฯ คุณรจฯ คิดถึงคุณแอ๊ดเหมือนผมไหม?

 

 
สวัสดีค่ะ​

อยากบอกให้​เพื่อนๆ​ น้องๆ​ หลานๆ​ ทราบว่า ​ความบ้าของดิฉันทำให้ArtRage E-Magazine ขออนุญาติ นำภาพเขียนลงในหนังสือของ​เขาประจำเดือนสิงหาฯค่ะ​ ไม่​ได้คิดเลย​ว่า​จะสู้นักวาดภาพใน​ที่นี้​ได้ ​แต่ก็ดีใจ​ที่ทำ​ได้นะคะ​ ​เป็นโรคชนิดหนึ่ง​ ​คือทำอะไร​​ต้องทำให้ดี​ที่สุด

ดีใจ​ที่น้องพิลฯมีเวลานอกจากงาน ​และงานนะคะ​ พี่ปลดเกษียณ​เมื่อ 2003 ไม่น่าเชื่อว่า​เป็นเวลาเกือบ 7 ปีแล้ว​ ​แต่​ความทรงจำเรื่อง​งานหนัก​และเครียดยังแม่นยำอยู่​ ​แต่งานนั้น​ก็ทำให้สมองแล่นดีเหลือเกิน ชอบรูปของน้อง​ที่ถ่ายสวนของเกาหลีนั้น​สวยมากๆ​ พี่นับถือเกาหลีมากๆ​ เหมือนกัน​โดยเฉพาะการ​เอาจริงการทำงาน​และการปราบปรามคอรัปชันของ​เขา ขอให้น้องทำงานอย่างมี​ความสุขค่ะ​

เข้าใจดีเรื่อง​การท่องเ​ที่ยว พี่ยังเสียดาย​ที่สมัยอยู่​ยุโรป อิยิปต์ยัง​เป็นประเทศ​ที่ไว้ใจ​ได้เรื่อง​​ความปลอดภัย ตอนนั้น​ลูกยังเล็ก เงินก็ไม่ค่อยมีเลย​ไม่​ได้​ไปสักที ตอนนี้ดูแล้ว​ไม่ค่อยอยาก​ไป สังขาร์ก็บ่นบ่อยเรื่อง​เข่า ดูแล้ว​ก็เสียดายนะคะ​ ดังนั้น​ทำ​ได้ทำเลย​ค่ะ​ เรื่อง​เ​ที่ยวนี่พี่ชอบมากๆ​ ​แต่พ่อสามีทำหน้ามุ่ยเรื่อง​เ​ที่ยวให้เห็นอยู่​บ่อยๆ​

เห็นคุณมะขวิดแวะมา​ที่ศาลานี้ ดีใจค่ะ​

ชอบใจคุณอิติ​ที่เขียนเล่าเรื่อง​ลูกอีสาน​ไปทำงานต่างประเทศ ​เมื่อหลายปีก่อน ดิฉัน​ต้องทำธุระอยู่​แถวตะวันออกกลาง ​ได้พบ​และช่วยเหลือคนงานหญิงไทยคนหนึ่ง​​ที่ถูกเหมา​เป็นโสเภณีของบ้านชาวอาหรับ​ที่ผู้ชายทุกคนในบ้าน​ใช้ แถม​เป็นคน​ใช้ด้วย มันหลายปีมาแล้ว​ทำให้พอบอก​ได้ พบอีกคนหนึ่ง​​ที่โชคดี​ได้เจ้าของบ้านมีเมตตา ช่วยเหลืออย่าง​กับลูกหลาน ไม่เคยพบหรือรู้จักคนงานไทยผู้ชาย ดิฉัน​ได้​แต่ภาวนาอย่าให้ถูกหลอกในการ​ไปทำงานในประเทศต่างๆ​เลย​ มี​เพื่อนๆ​ อเมริกัน​ที่ทำงานแถบนี้บอกว่า คนงานไทยมีปัญหาเรื่อง​การพนันมากๆ​ บางคนไม่มีเงินกลับบ้านเลย​ก็มี

น้องรจฯเจนีวาขา น้องช่างมีปากงามเหลือเกิน เอ...​พูดถูกหรือเปล่านี่ ขอบคุณคำหวานค่ะ​ แฮ่...​อย่าง​ที่บอกนะคะ​ตอนต้นโน้ตวันนี้ รูปหนึ่ง​ของพี่​จะถูกลงอี-แมคฯเดือนหน้า ​ที่จริงวาดภาพนี่ชอบ​เพราะทำให้ผ่อนคลายดี ​และทำให้เรามีบางอย่าง​ที่​เป็นการ​ใช้เวลาอย่างมี​ความหมาย ขอให้น้องทำทุกอย่างอย่างมี​ความสุขนะคะ​ ​ทั้งงาน​ทั้งเ​ที่ยวนี่แหละ​ค่ะ​​ที่ทำให้ชีวิตมี​ความหมาย หล่อหลอมให้เรา​เป็นตัวของเรา

เห็นหลายๆ​ คนเขียนเรื่อง​จนจบ​ได้ดีใจค่ะ​ ตัวดิฉันมีอารมณ์ในการเขียนน้อยมากตอนนี้
​แต่​กำลังสนุก​กับงานแปลของคุณลุงปิงค่ะ​ ​ได้รับบทแรกแล้ว​​และ​กำลังดูๆ​ อยู่​นะคะ​คุณลุงปิง คงเสร็จในไม่ช้านี้ค่ะ​ ดิฉันพยายามทำสำนวนให้​เป็นแบบเจ้าของภาษาเขียนมาก​ที่สุดนะคะ​ อยากอ่านบทต่อๆ​​ไปเหลือเกินแล้ว​ค่ะ​ ส่งบทต่อ​ไปมาให้​ได้เลย​นะคะ​

คุณลุงปิงคะ​ ดิฉันดีใจ​ที่​ได้เข้ามามี​ส่วนร่วมการแปลของคุณ มันท้าทายดีค่ะ​ คนปลดเกษียณอย่างดิฉันนั้น​ ​ความท้าทาย​ต้องมีอยู่​​โดยตลอด ขอบคุณคุณลุงปิงอีกครั้งนะคะ​

ไม่​ได้เห็นการโพสต์ของน้องแอ๊ด หนูข้างฟ่าง หนูพญาไฟเลย​ หวังว่าทุกคนสบายดีนะคะ​

ขออวดรูป​ที่​จะลงอี-แมคฯ อีกครั้งค่ะ​ ​เป็นรูป​ใช้สีน้ำมัน เทคนิคปนๆ​ แบบสีน้ำด้วย ​เป็นรูปวาดจากภาพถ่ายของตัวเอง เชื่อว่า​เป็นดอกคูนใช่ไหมคะ​ ​ที่จริงไม่พอใจตะหงิด​ที่ใบอยู่​ค่ะ​

ขอให้ทุกคน​ได้ทำ​แต่​ความดี​และพบ​แต่​ความดีนะคะ​