นิตยสารรายสะดวก  Memorandum  ๒๕ พฤศจิกายน ๒๕๔๗
สุดจะพรรณนา #10
sony diver
...


แววตา​ที่​เพื่อนบอก...​...​

ไฟสวาทในแววตา...​..

มัน​เป็นเปลวสีม่วง ลุกโชนอยู่​ในแววตาของการ์ตูน...​.​ที่มองพี่ก้อง ก่อนออกจากบ้าน​ไป...​..

...

ตอน : เมล็ดพืช ที่เคยหว่าน




หลังจากคุยกันจนอิ่มในเนื้อหา...​..

ข้าวแทบไม่​ได้แตะ...​..มี​แต่เบียร์เท่านั้น​ ​ที่ตกถึงท้อง...​..

ทุ่มกว่าๆ​...​..​เพื่อนก็มาส่ง...​..

​แต่ฉันให้ส่ง​ที่ปากซอย...​.. แล้ว​เดินเข้ามาเอง...​...​


​ความรู้สึกเก่าๆ​ ก็กลับมาอีก...​..

รู้สึกเหมือนตัวเอง ย้อนเวลากลับ​ไป...​...​


ไฟ แสงสว่างข้างทาง หาย​ไปหมด...​...​

ทาวน์เฮ้าส์​ที่เรียงรายริมถนน...​...​กลาย​เป็นสวนป่า...​..

สงัด...​..

​ทั้งเปลี่ยว...​.. ​ทั้งเงียบ...​.


​ได้ยินแค่เสียงใบไม้กระทบกันจากแรงลม...​..

ดังอยู่​เบาๆ​...​...​ ​เป็นระยะๆ​ ...​.. กระซิบ​ไปทั่วบริเวณสวน...​..


มันทำให้ฉันขนลุก...​.​เมื่อนึกถึงวัน​ที่เดินเข้า​ไปหาพี่นัท...​...​กลางดึกคืนนั้น​...​...​


ถึงหน้าบ้านแล้ว​...​..

ประตูรั้วถูกเปิดทิ้งไว้...​...​

รองเท้าแตะของการ์ตูน วางอยู่​หน้าประตูเข้าบ้าน...​...​

ฉันเดินเข้า​ไป...​..

เบาจนแทบไม่​ได้ยิน เสียงรองเท้ากระทบพื้น...​..


การ์ตูนนั่งเล่นอยู่​บนโซฟารับแขกเหมือนเดิม...​..​กำลังเล่นอยู่​​กับน้องวิน...​..

นั่งเอนตัวมาพิงพี่ก้อง ​ซึ่งนั่งอยู่​ข้างๆ​...​...​.พี่ก้องโอบไหล่การ์ตูน​เอาไว้...​..

ฉันเปิดประตูเข้าบ้าน ทำ​เป็นเหมือนไม่เห็น...​..


พี่ก้องรีบผละออกจากการ์ตูน...​...​ถามฉันว่า ทำไมเดินมาเบาจัง ไม่​ได้ยินเสียงเลย​...​..

ฉันก็ไม่ตอบอะไร​...​..เดินเข้า​ไปนั่งข้างๆ​น้องวิน...​..


" ทานข้าวยังคับ...​. "

" ทานนน แล้ว​วววว...​...​แม่หละ...​...​ "

" ทานแล้ว​คับ...​.. "


น้องวินเหมือน​เป็นสิ่งเดียว...​..​ที่​เป็นทุกอย่างในตอนนี้...​..


ซักพักการ์ตูนก็ขอตัวกลับบ้าน...​...​


มันแค่ช่วงเสี้ยววินาที...​..

นิดเดียวจริงๆ​...​.​ที่ฉันเห็นแววตานั้น​...​...​


แววตา​ที่​เพื่อนบอก...​...​

ไฟสวาทในแววตา...​..

มัน​เป็นเปลวสีม่วง ลุกโชนอยู่​ในแววตาของการ์ตูน...​.​ที่มองพี่ก้อง ก่อนออกจากบ้าน​ไป...​..

พี่ก้องก็มองการ์ตูน เหมือนส่งสายตาให้...​..ว่าแล้ว​ค่อยเจอกัน...​..


มันทำร้ายฉันเหลือเกิน...​...​เค้าคงคิดว่าฉันโง่...​..​ที่มองอะไร​ไม่ออก...​.

หรือเค้าคงคิดว่า การ์ตูน​เป็นเด็กผู้ชาย...​..ฉันคงคิดอะไร​ ไม่ไกล​ไปขนาดนั้น​...​..

​ซึ่งฉันก็ไม่​ได้พูดอะไร​...​...​อุ้มน้องวินเข้า​ไปเล่นในห้องนอน...​..เปิดแอร์ แล้ว​ก็นอนเล่นกันอยู่​บนเตียง...​..

ซักพักพี่ก้องก็เดินเข้ามานั่งลงข้างๆ​ฉัน...​..ลูบหัวฉันเบาๆ​...​...​


" นา​เป็นอะไร​อะ...​..คิดมากเรื่อง​อะไร​รึเปล่า...​..หือ...​.. "

เสียงพี่ก้องนุ่มนวล​และอ่อนโยน...​..


ฉันไม่ตอบ ​ได้​แต่ส่ายหน้า...​...​


" เรื่อง​การ์ตูนใช่มั้ย...​.. "

ฉันนิ่ง​ไป ก่อน​จะพยักหน้าเบาๆ​...​...​


" การ์ตูนเค้า​เป็นผู้ชายนะ...​..นา​จะ​ไปหึงเค้าทำไม...​..พี่ไม่​ได้​เป็นเกย์นะ "

" ​ถ้าพี่​เป็นเกย์พี่​จะมา​แต่งงาน​กับนาทำไม...​...​​และเราก็คงไม่มีลูกด้วยกันหรอก...​.. "

" การ์ตูนเค้าไม่มี​ใคร...​..เค้าไม่มีพ่อ...​..เค้ารู้สึกเหมือนพี่​เป็นพ่อเค้าคนนึง...​. "


มันทำให้ฉันขนลุก​ที่​ได้ยินคำนั้น​...​...​

มัน​เป็นกลิ่นของกรรมหรือเปล่า...​.. ​ที่​กำลังโชยมา...​

มันคงไล่หลัง มาจนเกือบ​จะถึงตัว...​...​


" นาไม่​ต้องคิดมากนะ...​..มันไม่มีอะไร​...​..นะครับ​...​...​ "


พี่ก้องก้มตัวลงมาหอมแก้มฉัน ​ซึ่ง​กำลังนอนตะแคงเล่น​กับน้องวินอยู่​...​...​

ก่อน​จะเปิดประตูเดินออกจากห้อง​ไป...​...​


​แม้มัน​จะรู้สึกดี ​ที่พี่ก้องพูดมันขึ้น​มาเอง...​..​โดยฉันไม่​ต้องถาม...​..

​แต่แววตาของการ์ตูน ก็ยังทำให้ฉันไม่หายสงสัย...​..

​ความคิดมันก็ยังวนเวียนอยู่​ตลอด...​...​นอนถอนหายใจ ครั้งแล้ว​ครั้งเล่า...​..


จน...​..

ตีสองแล้ว​...​..ก็ยังคงนอนไม่หลับ...​..


พี่ก้องหลับ​ไปตั้งนานแล้ว​...​..นอนกอดฉันเหมือนทุกวัน...​...​.

ฉันนอนฟังเสียงหัวใจของตัวเองเต้น...​.. สลับ​กับเสียงเข็มนาฬิกา​ที่เดิน ดังติก...​.ติก...​.อยู่​เบาๆ​ บนหัวเตียง...​..


ตาสว่างเหมือนกลางวัน...​...​

กายนอนนิ่ง...​...​​แต่ใจเตลิด...​..

เหมือนมันลุกขึ้น​เดิน​ไปเดินมา...​..


ฉันเอื้อมมือ​ไปหยิบนาฬิกา มาดูเวลา​เป็นครั้ง​ที่สาม สำหรับคืนนี้...​...​

ตีสามตรง...​...​


มันทำให้ฉัน​ต้องลุกขึ้น​มานั่ง...​...​นวดขมับเหมือนให้มันผ่อนคลาย...​..


ยานอนหลับ...​..

มันไม่มีทางเลือกอื่นอีกแล้ว​...​..​ทั้งๆ​​ที่ตั้งใจว่า​จะไม่​ใช้มัน...​..


ฉันหยิบมันขึ้น​มามอง...​...​.

นึกถึงน้าพิม...​...​​ที่​ต้องทานมัน หลับ​ไป ​ทั้งๆ​​ที่น้ำตายังไหล จนแห้งกรัง...​...​


มันคงเหมือนโลกกลับตาลปัตร...​..

เหมือนนาฬิกาทราย ​ที่ถูกจับกลับด้าน คว่ำลงอีกครั้ง...​..


เม็ดทรายแห่งเวลา เริ่มไหลลง ผสมรวมกันใหม่...​..

นำอดีต ​ที่ถูกบันทึก​เอาไว้กลับมา...​...​.

เหมือนมันถึงเวลาคิดบัญชี...​..


ฉัน​จะ​ต้องเจ็บเหมือนน้าพิมในอดีตหรือเปล่า...​...​

การ์ตูน​คือบทสะท้อน ของสิ่ง​ที่ฉันเคยทำ​เอาไว้หรือไม่...​..

พี่ก้อง​คือน้าชัย...​.


ฉันไม่อยากคิดถึงมันเลย​...​...​


กรรม...​..

เมล็ดพืช ...​.ผลิตผล...​..ผลผลิต ของการกระทำ...​.

​ที่ฉันหว่านมันไว้ นานนับสิบปี...​..


มัน​กำลังแตกยอดออกมา...​..

ฉันเห็นหน่อของมัน โผล่พ้นผิวดินขึ้น​มาแล้ว​...​...​

ฉันควร​จะทำยังไงต่อ​ไป...​...​.

...​...​..

 

F a c t   C a r d
Article ID S-390 Article's Rate 492 votes
ชื่อเรื่อง สุดจะพรรณนา --Series
ชื่อตอน เมล็ดพืช ที่เคยหว่าน --อ่านตอนอื่นที่ตีพิมพ์แล้ว คลิก!
ผู้แต่ง sony diver
ตีพิมพ์เมื่อ ๒๕ พฤศจิกายน ๒๕๔๗
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ บันทึกเงาความคิด
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๑๑๔๙ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๑๑ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๒๒๗๔
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : นู๋มิน แอบอ่านมานาน [C-1713 ], [213.243.175.147]
เมื่อวันที่ : ๐๗ ต.ค. ๒๕๔๗, ๐๐.๔๑ น.

คุณโซนี่ ​​จะ​​เอาให้เศร้าแบบตอนแรกเลย​​หยอ
สงสารน้องนาจัง
ดูๆ​​แล้ว​​ คุณโซนี่​​จะเขียนให้พี่ก้อง กะกาตูน เปนเกย์แน่เลย​​
ใจร้ายนะคุณเนี่ย !!!!

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : sony diver [C-1714 ], [203.113.71.103]
เมื่อวันที่ : ๐๗ ต.ค. ๒๕๔๗, ๐๖.๕๙ น.

นู๋มิน หาย​​ไปตั้งนานแหนะ...​​..นึกว่าลืมกันแล้ว​​...​​..

เด๋ววันนี้ก็รู้แล้ว​​หละ ว่า​​เป็นป่าว...​​.รออ่านนะ คงเ​​ที่ยงๆ​​...​​.

เนี่ย...​​.ท่านเจ้าของบ้าน ตั้งนาฬิกาปลุกผิด คิดว่าเราเข้าเวรเช้า​​...​​.

เลย​​ตาแป๋วนอนไม่หลับเลย​​...​​

มานั่งจิ้มเนทอีก...​​

เฮ้อ...​​...​​คิดถึงนะ...​​.อย่าหนีกัน​​ไปอีกนะ...​​..น้อยใจ...​​.

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๓ : กลาง [C-1715 ], [61.90.50.152]
เมื่อวันที่ : ๐๗ ต.ค. ๒๕๔๗, ๐๘.๒๘ น.

ลุ้นจัง ว่าเรื่อง​​​​จะ​​เป็นอย่างไงต่อ​​ไป เดี๋ยวบ่ายๆ​​ๆ​​ ​​จะเข้ามาอ่านต่อ

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๔ : kin [C-1716 ], [203.113.36.7]
เมื่อวันที่ : ๐๗ ต.ค. ๒๕๔๗, ๐๙.๕๓ น.

คุณโซนี่ อย่าให้เศร้าเหมือนตอนแรกเลย​​น่ะ สงสารนาเค้า ​​เอาแบบให้การ์ตูน​​เป็นคนเดียวก็​​ได้อ่ะ พี่ก้องไม่​​ต้อง​​เป็นอ่ะ -_-"

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๕ : deviLdaBuNny [C-1717 ], [61.91.67.16]
เมื่อวันที่ : ๐๗ ต.ค. ๒๕๔๗, ๑๐.๑๙ น.

ฮือๆ​​ น่าสงสาร นา อ่ะค่ะ​​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๖ : Z-Too [C-1718 ], [61.90.92.157]
เมื่อวันที่ : ๐๗ ต.ค. ๒๕๔๗, ๑๐.๕๓ น.

เส้าจิงๆ​​ด้วยอะ ตอนนี้อะ พี่ก้องเปนเกย์เเง่มๆ​​ๆ​​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๗ : กอหญ้าพาฝัน [C-1720 ], [203.113.77.41]
เมื่อวันที่ : ๐๗ ต.ค. ๒๕๔๗, ๑๒.๔๖ น.

อย่าทามร้ายจายกานอีกเลย​​ยยยยยยยยยยยยยยย ลุ้นค่ะ​​ลุ้น

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๘ : อ้อนแอ้น [C-2109 ], [61.90.108.117]
เมื่อวันที่ : ๐๑ พ.ย. ๒๕๔๗, ๑๘.๕๗ น.

มีพี่ แนะนำให้ลองอ่านดูค่ะ​​ สนุกมาก ​​แต่ คุ้นจังเลย​​ ว่ามัน​​จะ​​เป็นไง ่ต่อ​​ไป อิอิอิ

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๙ : ประโยชน์ [C-3026 ], [61.19.210.128]
เมื่อวันที่ : ๒๘ ม.ค. ๒๕๔๘, ๒๑.๓๙ น.

สายตา พิศวาท

คนร้อนตัว

​​แต่งงาน​​เพื่อกลบเกลื่อน

เฮ้อ แล้ว​​อกหัก​​จะชักพาให้​​เป็นเกย์​​ได้ไหมเนี่ เห่อ ๆ​​ๆ​​ๆ​​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๑๐ : อินทราพร ประวันนา [C-8886 ], [203.170.210.221]
เมื่อวันที่ : ๑๔ ส.ค. ๒๕๔๙, ๑๐.๓๐ น.

เจาะลึกเรื่อง​​เมล็ดมา​​ที่นี่นะคะ​​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๑๑ : โซนี่ [C-8962 ], [61.47.110.166]
เมื่อวันที่ : ๒๓ ส.ค. ๒๕๔๙, ๑๑.๑๕ น.

ค้าบบบ อย่าลืมอุดหนุนหนังสือน้าคับ ​​ที่http://www.jamsai.com/bookstore/basket.asp?proid=974-9962-23-0&submit=Detail&pg=&select1=

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น