13.

มาลาตีนอนพลิกตัว​ไปบน​ที่นอนหนานุ่ม อากาศภายนอกเย็นสบาย เธอปล่อยให้สายลมจากภายนอกพัดเข้ามาทางหน้าต่างแทนการเปิดเครื่องปรับอากาศ ดอกลั่นทมช่อหนึ่ง​วางอยู่​ข้างเตียงนอน

เหตุการณ์​ที่เกิดขึ้น​ในนี้ราว​กับ​ความฝัน วศินย้ำชัดว่าสิ่ง​ที่​เขาพูดต่อหน้าชลนิลนั้น​ ไม่ใช่การพูดพล่อย หาก​แต่​เขาคิดเช่นนั้น​จริง ๆ​

"ขอโทษด้วยนะครับ​​ที่​เมื่อครู่ผม​ต้องพูดออก​ไปแบบนั้น​...​"

​เขาพูด​กับเธอ​เมื่ออยู่​ตามลำพังในห้องทำงาน มาลาตีไม่ตอบคำถามนั้น​ เธอรู้สึกสับสนเกินกว่า​จะเรียบเรียงคำพูดออกมา​ได้

...​นั่น​เขาแกล้งพูดเท่านั้น​หรือ?...​

"​แต่​ที่ผมพูดออก​ไป ผมพูดจาก​ความรู้สึกของผมจริง ๆ​ นะครับ​"

มาลาตีแทบไม่เชื่อหูตัวเอง วศินมาหยุดยืนอยู่​ตรงหน้าเธอ ​เขายกมือ​ทั้งสองของเธอขึ้น​จูบอย่างแผ่วเบา สายตา​ที่​เขามองเธอสื่อ​ความรู้สึก​ได้มากกว่าคำพูด

"ผมรักคุณ...​" เสียง​เขาพูดแผ่วอยู่​ข้างหูของเธอ

มาลาตีสบตา​เขาคล้าย​กำลังค้นหา​ความหมายในคำพูดนั้น​ วศินโอบกอดเธอไว้ในวงแขน มาลาตีไม่​ได้แสดงอาการขัดขืนใด ๆ​ เธอเอนศีรษะซบลงบนบ่ากว้างของ​เขา
บางครั้ง การกระทำก็สะท้อน​ความรู้สึก​ได้ดีกว่าคำพูด...​

ใบหน้าของมาลาตีแดงซ่าน รู้สึกร้อนวูบวาบราวจับไข้ ​แต่เธอมี​ความสุข ใช่ เธอ​กำลังมี​ความสุข​เมื่อคน​ที่เธอหลงรักบอกรักเธอ การสิ้นสุดของ​ความสัมพันธ์หนึ่ง​ นำมา​ซึ่งอีก​ความสัมพันธ์​ที่มีงดงามกว่า หัวใจว่างเปล่าของเธอ​ได้รับการเติมเต็มด้วย​ความรัก​ที่ชายหนุ่มคนหนึ่ง​มอบให้ ​และสิ่งนั้น​ก็มีค่ามากสำหรับเธอ...​


ดอกลั่นทมกลีบขาวพิศุทธิ์บนโต๊ะทำงาน ​คือ ของกำนัลเล็กน้อยจาก​ความรัก​ที่ทำให้หัวใจของเธอแช่มชื่น โลกแห่ง​ความรักสีหม่นของมาลาตีถูกทลายลงแล้ว​ ​ความสดใสสดชื่นเข้ามาแทน​ที่

"วันนี้ผมสั่งต้นไม้มาเพิ่ม"

วศินบอกมาลาตีขณะ​ที่​ทั้งสอง​กำลังเกี่ยวก้อยกันอยู่​ใต้ต้นลั่นทม​ที่ปลูกอยู่​ในบริเวณ​ที่อาบแดดบนชั้น 9 ของอาคาร

"ต้นอะไร​หรือคะ​?"
"ลั่นทม​กับมะลิครับ​"
"มะลิ มีมะลิด้วยหรือคะ​?"
"ครับ​ ผมให้ร้านมาส่งวันนี้แหละ​ คิดว่าคง​จะมาถึงช่วงสาย ๆ​ ​ที่ผมสั่งมะลิมาด้วยก็​เพราะมะลิ​เป็นชื่อของคุณไงครับ​"
"เอ แล้ว​คุณวศินรู้ไหมคะ​ว่า มาลาตี​เป็นมะลิแบบไหน?"

มาลาตีแกล้งลองภูมิ

"มะลิซ้อนไงครับ​" ชายหนุ่มอมยิ้มด้วย​ความภาคภูมิใจ
"คุณรู้ด้วย? เก่งจัง ปกติไม่ค่อยมี​ใครรู้จักหรอกค่ะ​ ​ส่วนมาก​จะคิดกันว่า​เป็นมะลิลาด้วยซ้ำ"
วศินหัวเราะเบา ๆ​
"เรื่อง​อะไร​​ที่เกี่ยว​กับตัวคุณผมก็​ต้องพยายามรู้ให้มาก​ที่สุดสิครับ​"

วศินยิ้ม หาก​แต่รอยยิ้มนั้น​ทำให้มาลาตีนึกหวั่นในใจ เธอยังไม่​ได้บอก​เขาเรื่อง​​ที่เธอ​เป็นนักเขียน!

หญิงสาวเก็บ​ความหวั่นวิตก​เอาไว้ภายใน เธอยังไม่​พร้อม​ที่​จะบอกให้วศินรับรู้สถานภาพอีกด้านหนึ่ง​ของเธอ เธอเดาไม่ออกว่า​เขา​จะเห็นว่าเธอ​เป็นพวกไร้สาระ​ที่ดี​แต่ขีดเขียน​ไปวัน ๆ​ หรือ​จะเห็นว่านี่ก็​เป็นอีกอาชีพหนึ่ง​​ที่คนในสังคม​กำลังเริ่มยอมรับกันแน่

"คิดอะไร​อยู่​หรือครับ​?" มาลาตีสะดุ้ง
"เปล่าค่ะ​ ตี​แต่คิดอะไร​เพลิน​ไปหน่อย​.."
"งั้นหรือครับ​ ​ถ้าอย่างนั้น​ผมไม่รบกวนคุณดีกว่า ขอ​ไปดู​ที่ทาง​ที่​จะให้​เขาวางต้นไม้ก่อนนะครับ​"

วศินสัมผัสมือมาลาตีก่อน​จะจรดริมฝีปากบนหน้าผากของเธอ ร่างของชายหนุ่มหายลับ​ไปทางประตูบานสีน้ำตาล​ที่อยู่​ถัดจากห้องทำงานของ​เขา ปล่อยให้มาลาตีครุ่นคิดเรื่อง​​ที่เธออยาก​จะบอกให้​เขา​ได้รับรู้

อีกหนึ่ง​ชั่วโมงถัดมา รถส่งต้นไม้ก็มาถึง ประชาสัมพันธ์สาว​ที่อยู่​ชั้นล่างโทรศัพท์จากสายภายในขึ้น​มาแจ้งมาลาตี

"ขอบใจมากจ้ะ​ เดี๋ยวพี่​จะเรียนให้คุณวศินทราบ ​เมื่อกี้คุณวศิน​กำลังพูดถึงเรื่อง​ต้นไม้​ที่​จะมาส่งอยู่​​พอดีเลย​จ้ะ​ ให้ขึ้น​มา​ได้เลย​นะ"

มาลาตีเดิน​ไปบอกวศิน​ที่​กำลังก้ม ๆ​ เงย ๆ​ อยู่​แถวลั่นทมต้นใหญ่ริมกำแพงต้นหนึ่ง​
"คุณวศินคะ​ ต้นไม้​ที่สั่งมาส่งแล้ว​นะคะ​ ​กำลังให้คนยกขึ้น​มาค่ะ​"
"ดีครับ​ ผม​กำลังรออยู่​​พอดี"

ครู่​ต่อมา ลั่นทมหลากสีในกระถางก็ถูกลำเลียงขึ้น​มายังชั้นดาดฟ้า ​ส่วนใหญ่​จะ​เป็นลั่นทมดอกสีขาว​ที่มีลำต้นสูงประมาณหนึ่ง​เมตร มีลั่นทมสีแดง​และสีส้มปะปนมา 3-4 กระถาง ​เมื่อจัด​ที่ทางให้กระถางลั่นทมเหล่านั้น​เรียบร้อย​แล้ว​ คนงานก็ทยอยยกกระถางมะลิขึ้น​มา

ในกระถางดินเผาขนาดเส้นผ่าศูนย์กลางประมาณครึ่งฟุต มีต้นมะลิ​ที่​กำลังออกดอกสะพรั่งส่งกลิ่นหอมจรุงใจ วศินสั่งให้ทางร้านหามะลิซ้อนมาให้​ได้มาก​ที่สุด ดังนั้น​ ณ ลานกว้างบนดาดฟ้าในเวลานี้ จึงเต็ม​ไปด้วยลั่นทมหลากสีวางเรียงรายอยู่​ตามแนวกำแพง ​ส่วนมะลิซ้อนอีกนับสิบกระถางถูกจัดให้อยู่​รวมกัน​เป็นกลุ่มให้มองดูคล้ายมะลิพุ่มใหญ่ พริบตาเดียว ลานกระเบื้องสีน้ำตาลแห่งนั้น​ก็กลายสภาพมา​เป็นสวนดอกไม้ขนาดย่อม

วศินภูมิใจใน​ความคิดเรื่อง​การจัดสวนของตนมาก ​เขามั่นใจว่ามาลาตี​จะ​ต้องชอบอย่างแน่นอน สมองของ​เขา​กำลังลิงโลด​กับ​ความคิดอย่างหนึ่ง​ ​เขาตัดสินใจว่า​จะยังไม่ให้เธอเห็นการตกแต่งสวนนี้จนกว่า​จะถึงวันนั้น​ วัน​ที่​เขา​พร้อม​ที่​จะบอก​ความจริงบางอย่าง​กับเธอ...​


เวลาผ่าน​ไปอย่างรวดเร็ว คุณมาสะ​ที่​เป็นลูกค้าชาวญี่ปุ่นเริ่มให้พนักงานจากบริษัทรับขนย้ายมาบรรจุข้าวของเครื่อง​ใช้ของ​เขาลงในหีบห่อ รถหกล้อคันหนึ่ง​จอดสงบนิ่งอยู่​ใน​ที่จอดรถ พนักงานหลายสิบคนวนเวียนขึ้น​ลงลิฟท์​โดยสาร​เพื่อนำอุปกรณ์ต่าง ๆ​ ​ที่​ใช้สำหรับการบรรจุของขึ้น​​ไปด้วย จนถึงช่วงบ่าย ข้าวของบาง​ส่วน​ที่บรรจุหีบห่อเรียบร้อย​แล้ว​ ก็​ได้รับขนย้ายลงมายังชั้นล่าง

"ขอโทษนะคะ​ ไม่ทราบว่า ของของคุณมาสะมีเยอะไหมคะ​?"
มาลาตีถามพนักงานคนหนึ่ง​
"เยอะพอสมควรครับ​ สงสัยคง​จะ​ต้องขนกันถึงเย็น เผลอ ๆ​ อาจ​จะค่ำด้วยครับ​"

ชายคนนั้น​ตอบ แล้ว​​เขาก็หัน​ไปจัดการ​กับข้าวของชิ้นใหม่​ที่​กำลังถูกยกออกมาจากลิฟท์
มาลาตีคอยดูแลเรื่อง​การขนย้ายอยู่​ตลอด​ทั้งวัน ​โดยมีพนักงานรักษา​ความปลอดภัยคอยช่วยอีกแรง บางคราวเธอก็​ต้องแจ้งให้เจ้าหน้า​ที่​ที่มาขนของทราบว่า บริเวณ​ที่วางของพักไว้​ได้​และ​ถ้ามีของชิ้นไหนวางกีดขวางทางเดินของลูกค้า เธอก็​จะแจ้งให้พนักงานของบริษัทขนย้ายมาเคลื่อนของให้พ้นทาง


การขนย้ายดำเนิน​ไปจนถึงช่วงหัวค่ำ คุณมาสะแวะมาคืนกุญแจห้องให้​กับมาลาตี ก่อนโบกมือลา​ไปค้างแรมชั่วคราวในโรงแรมแห่งหนึ่ง​ ​เพื่อเตรียม​พร้อมสำหรับการในรุ่งเช้า​ ลูกค้ารายนี้ยังไม่อยากจาก​ที่นี่​ไป เธอรู้ดี ​แต่​เพราะหน้า​ที่การงานทำให้​เขาจำใจ​ต้องย้ายตามคำสั่งของบริษัทแม่ มาสะให้สัญญาว่า​จะแวะมาเยี่ยมเธอ​และวศิน​เมื่อมีโอกาส
รถเก๋งสีบรอนซ์แล่นออก​ไปแล้ว​ รถขนย้าย​ที่บรรจุข้าวของจนเต็ม​ความจุขับตาม​ไปห่าง ๆ​ มาลาตีเดินขึ้น​​ไปจดบันทึกมิเตอร์น้ำ-ไฟตาม​ที่​ได้รับมอบหมาย เสียงสนทนา​ที่เคยมีหาย​ไป ห้อง​ทั้งห้องเหลือเพียง​ความว่างเปล่า...​

มาลาตีเดินกลับเข้ามายังห้องทำงาน​เมื่อเวลาประมาณหนึ่ง​ทุ่มเศษ ไฟในห้องทำงานของวศินยังเปิดอยู่​แสดงว่าเจ้าตัวยังไม่​ได้​ไปไหน มาลาตีเคาะ​ที่ประตูไม้เบา ๆ​ สองสามครั้ง ​แต่ไม่มีเสียงตอบ เธอตัดสินใจเปิดประตูเข้า​ไป​แต่ก็พบ​กับ​ความว่างเปล่า

ประตูสีน้ำตาลบานใหญ่​ที่อยู่​ถัดจากห้องทำงานของวศินแง้มอยู่​เล็กน้อย กลิ่นหอมของดอกลั่นทม​และมะลิปลิวปนมา​พร้อม​กับสายลม มาลาตีตัดสินใจเดิน​ไปยังประตูบานนั้น​ สิ่ง​ที่เธอเห็นทำ​เอามาลาตีแทบไม่เชื่อสายตา

ท้องฟ้าด้านนอกเริ่มมืดลง ​พระจันทร์ดวงโตลอยเด่นอยู่​บนท้องฟ้า แสงนวลจากดวงจันทร์ทำให้เธอมองเห็นสิ่ง​ที่อยู่​ด้านนอก​ได้อย่างชัดเจน ลั่นทมหลากหลายขนาดถูกจัดวางเรียงราย​ไปตามแนวกำแพง มะลิซ้อนหลายกระถางถูกจัดเรียงอย่าง​เป็นระเบียบ บ้างก็ถูกวางให้​เป็นรูปวงกลมคล้ายพุ่มมะลิขนาดใหญ่ บ้างถูกจัดให้​เป็นรูปสามเหลี่ยม ต้นไม้ทุกต้นออกดอกบานสะพรั่ง สายลมพัดพา​เอา​ความหอมมาให้เธอ​ได้สูดจนชื่นใจ


​ความตื่นเต้น​ที่มีต่อสวนดอกไม้​ที่ถูกเนรมิตขึ้น​ดู​จะด้อยลง​ไปในทันใด ​เมื่อเทียบ​กับร่าง​ที่​กำลังปรากฏอยู่​ตรงหน้าเธอในตอนนี้