นิตยสารรายสะดวก  Memorandum  ๒๙ กันยายน ๒๕๕๓
แด่เธอผู้เป็นที่รัก
punei
...บท​​ความ​​ที่เขียนด้วยน้ำตา น้ำตา​​ที่หลั่งไหลออกมาด้วย​​ความคิดถึงเธอ อยากให้เธอรู้ว่าฉันจำเธอ​​ได้ตั้งแต่วันแรกจนถึงวันสุดท้าย​​ที่จาก​​ไป

ขอบคุณ ขอบคุณ ขอบคุณ...
แด่เธอผู้​เป็น​ที่รัก

แด่เธอผู้เสียสละให้ฉันมากมาย​

เธอ​เป็นดั่ง​เพื่อนทุกข์ยามยาก

เธอผู้ไม่สนใจโลกภายนอก

สน​แต่เพียงครอบครัวของฉัน

"ฉัน​จะกลับ​เมื่อไร

พี่​จะกลับตอนไหน

พ่อแม่มีอะไร​ให้หรือไม่"

นี่​คือ​ความคิดเธอใช่มั๊ย

เธอ​ที่รัก

ฉันรักเธอเหลือเกิน

​แม้รู้ก่อนหน้า ว่าเธอ​จะจาก​ไป

​แต่ฉันยังทำใจไม่​ได้

ฉันรักเธอเหลือเกิน

เธอหาย​ไป

เธอไม่​ได้คลอเคลียฉัน

ฉันไม่มีเธออ้อน

ฉันไม่เจอเธองอน

ฉันไม่​ได้ยินเสียงเธอยามฟ้าร้อง

ฉันไม่มีเธอมาต้อนรับ

ฉันอยาก​จะให้เธออยู่​​กับฉันนานๆ​

​แต่ฉันรู้เธอมีอายุสั้นเหลือเกิน

ฉันเสียใจ เสียใจ เสียใจ

ขอบคุณ​ความรัก​ที่เธอให้ฉันเสมอมา

10 กว่าปี ​กับ​ความผูกพัน

สุคนัข​ที่ซื่อสัตย์เสมอมา

รักฉันเสมอมา

รักเธอตลอด​ไป

"จูเนียร์" จากหมาตัวเล็ก​ที่ดื้อซนกว่าหมาตัวอื่น โดนดุด่า+โดนตีไม่รู้กี่ครั้งก็ไม่เข็ด กลัวฟ้าร้อง​เป็น​ที่สุด รองเท้าหลากหลายคู่เธอจัดการซะเรียบ ญาติมิตรสหายผู้มาเยือนไม่ค่อยกล้ามา​ที่บ้าน​เพราะเธอ เธอดุมาก จนฉันไม่รู้​จะจับเธออย่างไร ยิ่งเธอโต ฉันยิ่งจับเธอยาก

เธอมักมาหาฉันเสมอ ยาม​ที่ฉันห่างเธอ​ไปนานๆ​ แล้ว​กลับมา เธอดีใจสะบัดหางจนตูดเธอแทบหลุด กระโดดกอดฉันจนเสื้อ กางเกงเลอะเปื้อน ​และเกือบขาด เธอขี้หึงหวงครอบครัวฉัน​เป็น​ที่สุด ​แม้กระทั่งลูกตัวเองเธอยังแทบไม่อยากให้เข้าใกล้พวกฉัน ​แม้ยามเธอแก่ ​แม้ก่อนวันสุดท้าย​ที่เธอ​จะจาก ​แม้เธอแทบลุกไม่ไหว เธอยังฝืนลุกมาฉันเสมอ ขอบคุณนะ​ที่มอบ​ความสุขให้แก่ฉัน แล้ว​เรา​จะ​ได้พบกันอีกครั้ง ในชาติหน้า

 

F a c t   C a r d
Article ID A-3474 Article's Rate 1 votes
ชื่อเรื่อง แด่เธอผู้เป็นที่รัก
ผู้แต่ง punei
ตีพิมพ์เมื่อ ๒๙ กันยายน ๒๕๕๓
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ ฉันเขียนให้เธออ่าน
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๔๓๔ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๑ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : นาม อิสรา [C-17648 ], [110.49.193.16]
เมื่อวันที่ : 30 ก.ย. 2553, 07.50 น.

สนุข​ที่ผมเลี้ยงตัวสุดท้ายตกใจเสียงประทัดในคืนฉลองตรุษจีน เตลิดออกจากบ้าน​ไปกลางถนนโดนรถเฉี่ยวแล้ว​​ไปสิ้นใจตาย​ที่คลินิกสัตวแพทย์

ผมร้องไห้อาลัยอาวรณ์อย่างไม่อาย​ใคร ​และตัดสินใจเดี๋ยวนั้น​ว่า ต่อ​ไปนี้​จะไม่เลี้ยงสัตว์ใดอีกแล้ว​ ​เพราะปุถุชนอย่างเรา ๆ​ "มีสิ่งใด ก็​เป็นทุกข์​กับสิ่งนั้น​" จึงตัดสินใจดับเสีย​ที่เหตุของการมี​ที่ภายนอกเสียก่อน ​เมื่อขาดสิ่งภายนอกมาปรุ่ง​แต่ง สิ่งภายในก็คง​จะไม่ปรากฏขึ้น​มาแน่นอน

​ความรู้สึกของผู้เขียนเรื่อง​นี้​เป็นอย่างไร​เมื่อ​ต้องสูญเสียเธอ​ไป ผมทราบซึ้งแก่ใจดีครับ​ ​เพราะผมมีประสบการณ์ตรงดัง​ที่​ได้เล่าให้ทราบอย่างย่อ ๆ​ นั่นแหละ​ครับ​

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น